uztaila 3rd, 2008
9:13 am
Europa
EPRko bi gerrilari Oaxacan atxilotu zituzten 2007ko maiatzak 25ean. Edmundo Reyes Amaya eta Gabriel Alberto Cruz Sanchez, Ejerzito Herritar Iraultzailearen kideak ziren. EPR, Mexiko osoan zabalduta dagoen indar armatu iraultzaile garrantzitsuena da.
Iragan ekainak 22an EPR-k ateratako agirian, Jonas Gutierrez Corro komandantearen bahiketa salatu zuten.
Argentinako diktaduran eta Kondor Operatiboaren baitan Amerika osoan gertatu gehiegikeriak ezagunak zaizkigu. Mexikok aldiz, joko bikoitza zuen garai hartan: Amerika osotik zetozten iheslariak hartzen zituen aterpea emanaz; bestetik, bere herriko iraultzaileak atxilotu, torturatu, zentro klandestinoetan bizi arazi eta azkenean desagertu egiten zituen. Rosario Ibarrak sortu zuen EUREKA desagertutakoen senideen elkarteak borrokatu du azken hamarkadetan seme alaben bila, eta Mexikon sarraski guzti hauen arduradunen atzetik.
Baina historia setatia da. Eta agintarien ez gaitasuna arazo sozialei aurre egiteko ikaragarria. Carlos Montemayorren azken liburuan, “La guerrilla recurrente”, nabarmen agertzen dira EPR bezalako erakunde baten sorrera eta iraupenerako dauden arrazoiak, nekazarien esplotazioa, diferentzia sozial ikaragarriak, etab. Eta ez gaitasun ikaragarriaren aurrean, ohiko erantzun setati eta krudelak Estatuaren partetik.
EPRk eskatuta eta gobernuak onartuta, bi aldeen artean hitz egiteko batzorde bat sortu da, atxilotu-desagertuen egoera argitzeko. Bertan, goian aipatutako bi pertsonekin batera, Lopez y Rivas, Samuel Ruiz, Enrique Gonzalez Ruiz, Juan de Dios Hernandez eta Granados Chapa daude, guztiak giza eskubideen aldeko militanteak eta ezkertiarrak.
Haien lanak ez du noski Mexikok bizi dituen desoreka izugarriak amaituko, baina balioko al du gutxienez desagertutakoen nondik norakoa jakiteko?
ekaina 25th, 2008
10:26 am
Europa
Irlandak ez esan dio Lisboako itunari. Lehenago Frantzia eta Holandak Europar Konstituzioari ez esan zioten bezala. Oraingoan aldiz, badirudi Europar Batasunak itunarekin aurrera egiteko erabakia hartu duela. Nola? Noiz?
Gainontzeko 26 estatuek onarpen prozesuarekin jarraituko dute. Eta onartuko dute, ez baita beste inon galdeketarik egingo. Hala ere, jakina da Irlandaren onarpenik gabe ezingo dela ituna martxan jarri. Eta jakina da ituna dagoen bezala jarraitu ezkero irlandako gobernuak zailtasun handiak izango lituzkeela bigarren erreferendum bat antolatzeko.
Beraz, zer egin irlandarrekin?
Badirudi, europar teknokratak buruan daukaten formuletako bat litzatekela irlandarrentzako klausula bereziak ezartzea itunean. Sinn Feinek erreferendum kanpainan eskaturikoa partzialki onartzea litzateke. Hau da, A better deal is Possible!
Lisboako ituna bere horretan geratuko litzateke, baina irlandarrentzako ezaugarri bereziekin. Modu honetan itunari aldaketak egingo litzaizkioke eta bigarren erreferendum bat antolatu ahalko litzateke.
Gainontzeko 26 estatuek onartuko dute? Eta bereziki, irlanda bezala, estatu txikiak direnak, onartuko dute haien inzidentzia politikoaren murriztea, Irlandak partzialki bada ere berea mantentzen duen bitartean?
Bigarren aukera litzateke beste erreferendum bat antolatzea, beti ere, europar hauteskundeak baino lehen, eta irlandarrei bi aukera emanez. Lisboako itunaren baldintzak onartzea edo ta Europar Batasuna uztea. Hau ez da legalki posible, baina aukera honen inguruan hitzegiten ari da, nire ustez, irlandarrak beldurtzeko bereziki.
Momentuz Txekiar Errepublika eta Txipreko lehendakariak izan dira, publikoki Lisboako itunaren onarpen prozesuarekin jaraitzearen kontra azaldu diren bakarrak.
Europar Batasunak adierazten duenaren kontra, hau ez da Irlandarren arazoa. Europar Batasunarena baizik.
ekaina 12th, 2008
10:11 am
Europa
Artikulu hau idazten ari naizen momentu berean, Irlandan Lisboako Itunaren inguruko erreferenduma izaten ari da. Emaitza zein izango den ez dago batere argi. Azken egun eta asteetan atera diren inkestak datu kontrajarriak adierazi dituzte. Argi dago edo ematen du behintzat, baietzak edo ezetzak tarte gutxiko diferentziarekin irabaziko duela. Europaren etorkizuna tarte gutxi horren arabera erabakiko da. Nire ustez atera daitekeen lehenengo ondorioa da, Lisboako itunaren onartze prozesua ez dela batere demokratikoa izan.Pentsa dezaket irlandar kasua bezala, suediarren, finlandiarren, austriarren edo euskaldunen iritzia, besteak beste, itunaren kontrakoa izan daitekeela. Agian. Zeren jakin, ez dugu jakingo, horretarako aukerarik ez ematea erabaki baitute Europar Batasuna osatzen duten estatu guztiak, irlandarra salbu. Artikulu hau prentsan ateratzen denerako emaitzaren berri izango dugu eta balorazioak egiteko ordua izango da. Hala ere Europako agintariak ez daude batere lasai, eta hori seinale ona da.
Inkestekin jarraituz, aste honen hasieran, Het laatste Nieuws egunkari flandestarrak atera duen inkesta baten arabera, lehenengo aldiz Flandestarren gehiengoa independentziaren alde egongo litzateke. Hala ere, Flandestarrei ez zaie momentuz, haien etorkizunaren inguruan ezer galdetuko. Ikusi beharko da Uztailerako Belgikako Gobernuan aurreikusten den krisiarekiko alderdi flandestarrak zer egiten duten. 2009an Flandrian hauteskundeak daudela ezin ahaztu ere.
Azkenik aipatu nahiko nuke, Kataluniako UOC unibertsitateak egindako ikerketa. Ikerketa honen arabera katalandarrak independentziaren aldeko hautua egingo lukete horretarako aukerarik balute. Baina jakin badakigu, momentuz behintzat, halako galdeketarik ez dela egingo Katalunian. Euskal Autonomi Erkidegoan galdeketaren inguruan dagoen zalaparta guztia egonda ere, galdeketarik ez dela egongo ondo dakigu.
maiatza 27th, 2008
12:02 pm
Europa
Nelson Mandela hegoafrikar borrokalariak, 90 urte beteko ditu datorren uztailak 18an. Hori dela eta, Londresen festa handi bat antolatu dute bera omentzeko. Bertatik aterako den dirua, Mandela berak sortutako IHES-aren aurkako fundaziora joango omen da.
Nelson Mandela XX. mendeko pertsona handienetakoa da. Umkhonto we Sizwe erakunde armatuaren sortzailea 60ko hamarkada hasieran, berak onartu duen bezala. Apartheidak suposatu zuen klase mailako eta arrazakeriz beteriko sistema oso baten aurka borrokatu zuen, aipatu erakundean nahiz honen beso politikoa zen ANCren baitan.
Mandela bakearen ikur bihurtua dute 1990ko otsailak 11ean Robben Islandeko espetxea atzean utzi zuenetik. Egun horretan bertan, Ciudad El Cabon milaka eta milaka lagunen aurrean honako hitzak egin zituen: “borroka armatuaren bidea hartzea, erabaki erabat defentsiboa izan zen Apartheidaren aurkako biolentziaren aurrean. Egun ere borroka armatua ezinbestekoa egin zuten faktoreak indarrean daude. Jarraitu beste aukerarik ez dugu”.
Espetxean zegoela, 1989. urtean, Pieter Botha Hegoafrikako presidenteari igorri gutunean, “borroka armatua autodefentsarako tresna zilegia da, bake bidezko aldarrikapenak gauzatzen uzten ez dituen gobernu ez demokratiko bati aurre egiteko” jaso zuen. Zanpatuek, beste tresnik ezean, indarra erabiltzearen aldeko defentsa egin du beti Mandelak.
Era berean, Rivonian 1964. urtean epaitu zutenean, bere buruaren abokatu lanetan honako hitzak egin zituen bere defentsa prestatzerakoan, “bortsarik gabe ezin dugu afrikar herria askatasunera eraman” (…) “biolentzia, biolentziarekin erantzutea erabaki genuen”.
Mandela gudari bat izan da, Afrikako herriek burutu zuten askapen prozesuen buru argienetako bat. Londresen burutuko den kontzertuan, Gordon Brown eta Bill Clinton bezalako zanpatzaileak joango omen dira. Eta nik galdetuko nieke, noiz da borroka armatua terrorismoa eta noiz askapen prozesu zilegien tresna? Edota sinpleagoa, irakurri al dituzte Mandelak idatzitako testuak?
60 urte Al-Nakban… 60 urte borrokan izenburuarekin, IUPP edo The International Union of Parliamentarians for the defence of the Palestinian cause, hirugarren kongresua Bruselan burutzen ari da egun hauetan.
350 diputatuk osatzen dute sare hau. Amerika, Europa, Asia eta Afrikako diputatuak Palestinarren aldeko lobby parlamentarioa antolatzen saiatzen ari dira. Ez da lan makala.
Kongresuaren eta sare honen inguruko informazioa http://iupfp.com webgunean aurki daiteke.
Gero ta indibidualistagoak garen garai hauetan Askapena bezalako erakundeak internazionalismoa bultzatzen jarraitzen dute. Goraipatzekoa. Askapenak palestinar herriaren aldeko elkartasuna adierazteko hainbat konzentrazio eta hitzaldi antolatu ditu egun hauetarako. Hauen zerrenda hemen topatuko duzue.
Parlamentari sare asko lanean dihardute helburu edo borroka ezberdinak aurrera eraman nahian. Nik beste bi aipatu nahi ditut
AWEPA, 1984ean sortua, Hego Afrikar Apartheidaren kontra jarduteko antolaturiko sarea. Boikot kanpainak eta beste motatako ekimen oso interesgarriak aurrera eraman zituen. Egun oso helburu ezberdinak ditu.
Gernika Sarea, 2007an sortua, Europar hainbat herrietako hautetsiak osatzen dute sare hau, eta bere helburua Euskal Herriko Autodeterminazio eskubidearen aldeko lobby parlamentario bateratua egitea da.
Gaza, Gernika, Derry, Soweto. Beste ehun hiri, herri, auzo aipatu daitezke. Gaurkoan nire elkartasun osoa Palestinar Herriari adierazi nahi nioke eta baita aurrera daramaten borroka askatzaileari.
Gora Palestina Libre!
maiatza 1st, 2008
10:26 am
Europa
Belgikan egoera politikoa gero eta gehiago ari da konplikatzen. Waloniar eta flandestar alderdiak 6 hilabete eman zituzten gobernu akordio bat lortu ahal izateko. Hala ere akordioak ez zuen oraindik, flandestarrak belgiar estatuaren egin nahi duten erreforma sakona lotzen. Gai honi Uztaila arteko tartea utzi zitzaion.
Denon buruan zegoen beraz, Belgikaren etorkizun hurbila Uztailean erabakiko zela. Urteak daramate ados jarri barik. Eta ez dirudi, Uztailean erreforma sakonik adosteko gaitasunik izango dutenik. Waloniarrak betoa ezarriko diote behin ere. Ziur. Duda bakarra, flandestar alderdiak honen aurrean nola jokatuko duten, are gehiago 2009an Flandestar parlamenturako hauteskundeak daudela jakinda. CD&V alderdiak waloniarrak inposaturiko erreforma txikia onartzeko prest egon daitezke, gobernu federala haien eskutan mantentzeko helburuarekin. Baina ziurrenik erabaki hau, N-VA alderdi abertzaleak ez luke onartuko eta CD&V alderdiarekin daukan koalizioa apurtuko luke. Krisia edozein kasutan ere.
Krisia hala ere, ustekabean, aurreratu daitekela dirudi. Aurreko astean eta flandestar guztien harridurarako, Parlamentu federalean alderdi Waloniarrak Halle-Vilvoorde gaiaren inguruan erabaki bat hartu ahal izateko orain arte erabili izan duten blokeoa alde batera utzi zuten. Horrek esan nahi du Halle-Vilvoorde afera datorren astean debatituko dela ziurrenik, eta gai horren ingurua parlamentu federalak erabaki bat hartu beharko duela. Halle-Vilvoorde Flandriar Vlaams Brabant probintzian dago, Brusela kanpoaldean, eta Neerlandar hizkuntz mugaren barruan.
Hala ere aurreko estatuaren erreformak, gainontzeko eskualdeetan ez bezala, Halle-Vilvoorde eta Brusela zirkuzkripzio bakarrean jarri zituen hauteskunde federalen bozkei dagokionez. Horrek esan nahi du Halle eta Vilvoorden alderdi frankofonoak aurkez daitezkela hauteskunde federaletan. Halle-Vilvoorde Brusela kanpoaldean egonda, asko dira bertara bizitzera joan diren frankofonoak, eta hauteskundeetan igerri egiten da. Frankofonoek ez dute egoera hau aldatu dadin nahi eta flandestarrak ez dirudite egoera bere horretan jarraitu dezan onartzeko prest. Brusela flandriar hiriburu historikoa da, eta Flandriar muga barruan kokaturik dago. Urteen poderioz aldiz Brusela frankofonoa bilakatu da, Waloniar eta belgiar elite frankofonoaren politiken ondorioz. Fladestarrak es daude prest haien lurraldearen beste zatirik galtzeko.
Hau estatu federalaren eta lurralde zein hizkuntz banaketaren kontra doa guztiz. Gainontzeko probintzietan ezin daiteke holakorik egin. Belgiar auzitegi konstituzionalak Halle Vilvordeeren egoera inkonstituzionala dela esan du, eta konpondu bitartean ezin direla hauteskunde federalak berriz egin. Gaia beraz, korapilotsua da, eta ez dirudi inolaz ere, waloniarrak eta flandestarrak honen inguruan ados jarriko direnik. Bi aukera posible. Parlamentu federalean gaia bozkatzera heltzen bada, gobernu federaleko waloniar eta flandestar arteko akordioa pikutara doa behin ere. Gaia berriz ere waloniarrek blokeatzen badute Uztailerako burutu behar den akordio orokorra ezinezkoa izango da.
Krisis krisira doan gobernu honen jarduera agerian uzten ari da Belgiar estatuaren etorkizuna ez dagoela ziurtaturik. Bitartean Flandrian independentista kopurua handitzen ari da. Inkesta ezberdinen arabera egun, %40 eta %60a tartean independentziaren alde dago Flandrian.
apirila 16th, 2008
2:24 pm
Europa
Europako jendarte foroa Malmon burutuko da 2008ko Irailaren 17tik 21era. Malmo, Suediako hego mendebaldean kokaturik, Kopenagetik ordu erdira dago trenez.
Florentzia, Paris, London, Atenas eta orain Malmo (www.esf2008.org).
Europar Batasuneko eraikuntza prozesua, prekarietatea, klima aldaketa, subirautza nazionala, bakea, asko dira eztabaidatuko diren gaiak.
20.000 lagunen parte hartzea espero dute antolatzaile suediarrak. Aurreko edizioetan Ipar europako parte hartzea oso txikia izan da europako beste herri batzuekin alderatuz eta hori da Foroa Suedian antolatzeko arrazoietako bat.
Euskal Herriak bizi duen gatazka ere bere lekua izango du eztabaiden artean. Aurreko foroetan bezala, oraingoan ere gure herriaren argazki politikoa azaltzeko aurkezpen publiko ezberdinak egingo dira.
Hala ere, Europako jendarte foroak baditu ere hobetzeko hainbat kontu. Ez du lortu, oraindik ere borroka sozialen eskaparate hutsa izatetik haratago joatea. Hasierako helburu nagusietako bat mugimendu sozialen arteko sareak eraikitzea zen, antzeko borroketan zebiltzaten mugimendu sozialen arteko harremanak bideratu eta bultzatu nahi ziren. Hau ez da lortu, eta ez dago batere argi Europako Jendarte foroa noruntz joan nahi duen.
Europan, Mugimendu sozialak ez dira denak berdinak, eta badago hauen artean ere elite txiki bat. Elite hau da europako foroaren nondik norakoak erabakitzen dituena. Zaila izan behar du horrenbeste jende, mugimendu, ideologia elkarrekin koordinatzea, baina era berean ez dirudi foroak funtzionatzeko daukan metodologia Guztien parte hartzea errezten duenik.
Kritikak alde batera utzita, Europako Jendarte Foroa baditu oso positiboak diren hainbat gauza. Lehenengoa, beste Europa eredu bat eraikitzea posible dela sinizten duten milaka militante biltzea lortzen duela. Eztabaida interesgarriak entzuteko aukera ematen du, eta era berean gure borrokak europako beste toki batzuetan ematen diren borrokekin antzekotasun handiak dituztela ikusteko aukera paregabea da. Gurea azaldu eta besteetaz ikasi. Hori gomendatuko nieke Malmora joateko erabakia hartu duten euskaldunei.
apirila 3rd, 2008
9:47 am
Europa
www.notimeforlove.eu ekimena orijinala eta oso baliogarria iruditu zait. Artearen bidez Euskal Herrian ematen diren eskubideen urraketak salatzea. Salaketa Euskal Herrian eta nazioartean.
Danimarkan, nazioarteko elkartasuna jorratzeko eta bultzatzeko antzeko talde bat ibili da lanean azken urteotan. Fighters and Lovers edo borrokalari eta maitaleak du izena.
Palestina eta Kolonbiaren alde. Palestinar PFLP eta kolonbiar FARC erakundeen aldeko elkartasun lana. Bi erakunde hauek Europar Batasuneko zerrenda beltzean sartu zituztenean, daniar talde honek haien aldeko kanpaina hasi zuen. Dirua jasotzeko kanpaina bat hasi, ondoren jasotakoa PFLP eta FARC-i eman, eta azkenik guzti hau publiko egin. Hau izan zen egindako ekimena.
Elkartasun talde honetako hainbat kide “Terrorismoa” laguntzeagatik epaituak izan ziren. Epaia duela gutxi atera izan da eta errugabeak jo ditu akusatuak. Elkartasun mugimendu honen garaipen argia. Zerrendatze hauen kontradikzioak publikoki debatitu zitezen zen taldearen helburu, eta hori lortu dela esan daiteke. Kasu honi jarraipen handia eman zaio daniar komunikabideetan eta debate ugari eman dira FARC eta PFLP erakundei buruz, eta ondorioz Kolonbian eta Palestinan bizi den egoera politikoari buruz.
Egun Fighters and Lovers arropa, musika diskoak, txiskeroak eta mota guztietako materiala saldu egiten du, PFLP eta FARCeko logoekin. Haien webgunean (www.fightersandlovers.org) azaldu egiten dutenez, Fighters and Lovers zor handia dauka Leyla Khaled palestinar borrokalariaren estilismo “cool”arekiko edo kolonbiar gerrilako komandantea den Jacobo Arenasen estilo funkiarekin. Elkartasuna jorratzeko modu zuzen bezain orijinala. Salmenten dirua elkartasuna lantzeko erabiltzen da, noski.
Askapen mugimenduak inoiz baino kriminalizatuak dauden une honetan beharrezkoak dira No time for love edo Fighters and lovers bezalako ekimenak, artearen bidez borroka ideologikoa egiteko. Bestela Malcom X esan bezala “Kontuz ibili ezean, komunikabideek zapaldua gorrotarazi eta zapaltzailea maitaraziko digute”.
Politikari espainolek behin eta berriz errepikatu digute Kosovoren independentzia aldarrikapenak ez duela beste kasu batzuetarako aurrekaririk suposatzen. Behin eta berriz azaldu digute ere Euskal Herriko egoera ezin dela Kosovorenarekin alderatu.
Hala ere Kosovoren independentzia geroztik Nazioarteko hainbat komunikabideetan artikulu ugari azaldu dira bi kasuak konparatuz, euskal herritarren iritzia plazaratuz eta abar. Agerturiko artikuluak irakurri, ikusi eta entzun ostean uste dut Europarrak espainol agintariek esaten digutenaren kontra bai ikusten dutela lotura bi kasuen artean, eta are gehiago, Euskal Herria independentzia berreskuratu nahi duen nazio bezala azaltzen dutela.
Adibide gisa telebista finlandiarrak agerturikoa: http://arenan.yle.fi/toista?id=1131945 (4. minutuan hasten da).
Alderdi politikoen ilegalizazioa eta eskubide zibil eta politikoen murrizketa Europako komunikabideetan gero eta gehiago azaltzen ari den gaia da ere. Azkenengo hauteskundeen arira artikulu ugari azaldu dira europako hainbat komunikabideetan Euskal Herrian bizi den demokrazia eza zalatuz. Klassekampen egunkari norbegiarrak artikulu luzea publikatu zuen Otsailaren 15ean ( http://www.klassekampen.no/artikler/utenriks/51129/mod_article/item/null ), eta baita Arbejderen egunkari daniarrak ( http://www.arbejderen.dk/index.aspx?F_ID=46452&TS_ID=2&S_ID=17&C_ID=120 ).
Hauteskundeak ikuskatzen ibili den nazioarteko delegazioak ere lan dexente egiten dabil europako hainbat komunikabideetan artikuluak plazaratuz eta Euskal Herriko egoera zalatuz. Adibide gisa aipatuko nituzke Hego Tiroleko Die Neue Sudtiroler Tageszeitung egunkarian ikuskatzaile delegazioko kide eta Hego Tiroleko Parlamentuko lehendakaria den Franz Pahl idatzirikoa edo Suediako hainbat komunikabideetan Jeannete Escanilla, Uppsalako zinegotziak, publikaturikoak.
Egia da Euskal Herrian gertatzen denaren inguruan berri gutxi ateratzen direla nazioartean, eta gatazkaren konponbiderako gurean gertatzen dena kanpoan eta bereziki europan azaltzea garrantzi itzela duela. Ea azken aste hauetan gertatu dena errepikatzen den datozen asteetan.
XX. mendeak utzi zituen konpondu gabeko gaien artean, Afrikaren egoerarena da. Europako metropolien lapurreten ostean, deskolonizazio prozesuak nola eman ziren jakitea, funtsezkoa da egungo gatazka odoltsuak ulertzeko.
Honela, Kenya eta Chad ditugu prozesu horien ondorengo tamalgarriengatik, egun hauetan komunikabideetako hizketagaia. Kenyan, britaniarrek kontrola mantentzen jarraituko dute, eta berdin dio Kibaki edo Odinga nor nagusituko den, batak zein besteak boteretsuenen alde jokatzen bai dute. Chaden berdin, frantziarrek gobernuan dauden ustelen alde egiten jarraituko dute.
Kabo Berde aldiz, Afrikako kontinentetik kanpo egonik, horrelako anabasetatik kanpo geratu da. Askapen borroka bera, Guinean eman zen, Amilcar Cabral buru zuten matxinoek Portugalgo ejerzitoaren aurka borrokatu ostean.
Lasaia izan da beraz Kabo Berde. Halere, gizarte desegituratzeak, droga trafikoak, aberats berrien sortzeak, eta beste, Afrikako Estaturik “goxoenean” lapurretak handiagotzera eraman du. Praia hiriburuan, argindarrik gabeko kaleak ugariak dira eta horiek bihurtzen dira leku aproposak lapurrentzat.
Horrelako leku batean jaso zuen Endika Iztueta euskaldunak sekulako jipoia. Bi gaizkile arruntek lapurretan saiatu, Endika korrika hasi baino lurrera erori zen, besoa atera eta lurrean zela, jipoia jaso zuen. Itxuraz ez hain larria baina iduriz, bost egunetara heriotza eragin dioten zaurien iturburua.
Gogorra da Afrika, eta gogorragoa oraindik kanpo injerentziarekin. Kabo Berden portugaldar eta espainiarrak nahierara dabiltza, eta berdin beste Estatu zanpatzaileak Chad, Kenya nahiz beste Estatuetan. Afrika noiz utziko dute pakean?
