Mundua Begira

Belgikako krisia

Bitxia izan badaiteke ere, Belgikak gobernua osatu gabe jarraitzen du. Inon gutxi irakurri daiteke gobernu osaketa prozesu honen inguruko informaziorik. 7 alderdien arteko akordioa lortzea, tartean estatuaren erreforma inguruko adostasuna behar denean, ezinezkoa dirudi.

Belgikak azken urteetan pairatzen duen hamaikagarren krisia da. Eta irteera edo konponbide zaila dauka.

Argi dago Flandestar eta Waloniarrek ez dutela elkarrekin jarraitu nahi. Hori da behin eta berriro arazoak sortzen duen benetako arrazoia. Belgikako zenbait mandatari, erregeak barne, benetako arazoa konpondu beharrean partxeak jartzen saiatzen dira. Belgika bizirauteko helburuarekin. Baina edozein momentutan egoera jasan ezina bilakatuko da.

Egungo estatu sistema ez dabil. Brusela da horren adibide argiena. Estatu federalak ezarritako administrazio sistema kaosa dakar, eta hori eguneroko bizitzan eragiten du. Adibidez, Ixelles deitzen den Bruselako auzoan, obra bat egin nahi badute, eta lan horien ezaugarriak zeintzuk diren azterturik, gerta daiteke Ixelles udaletxea, Bruselako administrazioa, Flandestar administrazioa, Waloniar administrazioa eta administrazio federalak lan horien inguruan iritzia, baimena eta dirua eman behar izatea. Ulertuko duzuenez horrelako sistema bat ez da eraginkorra.

Nire familian Belgikarekiko lotura handia dago, familia dugu bertan, eta urteetan gerturatu gara ni eta familiako gainontzeko kideek. Aurrerapen sozial, politiko eta teknologikoaren eredua izan da gurean. Nire aititea 1958ko nazioarteko esposizioan egon eta liluratua bueltatu zen. Egun, eta Bruselan zenbait urte eman eta gero, iruditzen zait 70 edo 80. hamarkadetan estankatu direla, eta Belgikar estatua mantentzeko burugogorkeria ondorio latzak izaten ari dituela belgikar biztanle eta gizartearengan.

Belgikar estatuaren apurketa, nahi legitimoa izatetik behar bat izatera pasatu da.

Okupak Holandan

Garai batez Amsterdamen bizi izan nintzen. Oroitzapen politak datozkit burura. Lagun eta toki asko ezagutu  nituen. Horietariko toki asko “Squat”-ak eta lagun ugari okupa. 2001. urtea izan zen hori. Euskal Herritik etorria, Amsterdam okupen paradisua iruditu zitzaidan.

Geroago jakin nuen, 70 eta 80. hamarkadetan giza mugimenduek garaturiko borroken ondorioz, etxebizitza inguruan, eta bereziki okupazioaren inguruan nahiko lege aurrerakoiak lortu zituztela Holandan.

Holandako gobernu eskuindarra aldiz lege horiek moldatu eta berriak adostu ditu. Ondorioak ez dira okupen mesedetan izaten ari.

Urriaren 1ean hasi dira lege berria aplikatzen. Eta geroztik hainbat etxe hustu eta bere biztanleak bota dituzte. Kalera. 2010eko urriaren 1etik okupatzea delitu bilakatu baita. Lehenago eskubidea zena delitu orain. Egun batetik bestera. Gurean politikan jarduteko eskubidearekin gertatu denaren antza hartzen diot.

Amsterdameko kaleetan egunero ari dira protesta maniak antolatzen. Aste honetan, okupek, egun batzuetan arnasa hartzeko aukera emango dien garaipen judiziala lortu dute. Hagako gorteak (gorte holandarra, ez nahastu  Hagako nazioarteko tribunalarekin) etxe okupetako biztanleak kanporatzea ilegala eta Giza Eskubideen konbentzioen kontra doala esan du. Ondorioz eta momentuz etxeen hustutzea gelditu da.

Giza Eskubideen gorteak hainbatetan adierazi duenez, pertsona baten etxebizitza ezin da  hustu, aurretik erabaki edo prozesu judizialik izan ez bada. Holandako gobernuak onartu duen legea ez du prozedura judizialik zehazten, eta zentsu horretan Hagako gorteak etxe okupen hustutzea Giza Eskubide konbentzioaren kontra doala ondorioztatu du.

Legea zehaztu edo aldatuko dute, eta okupen kontrako kanpainak aurrera jarraituko du. Okupek borroka zail baten aurrean daude.