rssgaur8 logotipoa

BHV

Brussel Halle Vilvoorde afera konpondu gabe jarraitzen du Belgikan. Belgikar politikari guztien ahotan dago berriz ere.

Halle eta Vilvoorde Vlaams Bravant probintzi flandestarreko zati dira. Hala ere Halle eta Vilvoorde, Bruselarekin batera hautez barruti bat osatzen dute. BHV bezala ezagutua dena. Eta horretan datza arazoa. Halle eta Vilvoorden bizi diren frantsez hiztunak Bruselan aurkezten diren hautagai frankofonoen alde bozka dezakete. Eta hau, berdintasun printzipioaren kontra doa. Horrela adierazi zuen 2003an Belgikako gorte konstituzionalak, eta horrela aldarrikatzen dute Flandeseko alderdi politiko guztiak.

Kontuan hartu beharra dago Wallonian bizi diren flandestarrak ez daukatela aukera hori.

Are gehiago, Brusela inguruko herrietan (Flandesen) dauden eskola frankofonoei Flandeseko gobernuak urtero 10 miloi euroko diru laguntza ematen dien bitartean, komunitate Frankofonoak eta Walloniako gobernuak ez du gaur arte (nahiz eta konstituzioak kontrakoa adierazi) eskola Flandestarrik onartu Wallonian, eta ondorioz sekula ez du diru laguntzarik eman.

BHV afera erakusten du beste edozein adibide baino argiago Flandestar eta Walloniarren arteko arazoen gordintasun osoa.

Orokorrean, Flandestar instituzioek praktikan gutxiengo frankofonoaren eskubideak errespetatzen dituzten bitartean, Walloniarrek ez dute gutxiengo flandestarrarekin berdina egiten. Eta aldiz, frankofonoen lobby eta presioen ondorioz badirudi egoera guztiz kontrakoa dela. Badirudi flandestarren gehiengo bat, abertzale guztiak behintzat, eskuindarrak direla, frankofonoen kontrakoak, xenofoboak, eta ez dituztela haien aberastasunak “anai txiro” walloniarrekin banatu nahi. Eta horiek direla independentzia aldarrikatzeko haien argudio bakarrak edo benetako arrazoiak.

Errealitatea guztiz ezberdina da. BHV afera ez du konponbide errazik. Belgika estatu bezala desagertzea ez da erreza izango, baina egun bezala jarraitzea ondorio lazgarriak izango ditu flandestar zein walloniarrentzat.

Kolonbia eta Ekuador, adiskidetzen?

2008ko martxoak 1ean Ekuadorreko Sucumbios eskualdean, Kolonbiako ejerzitoak Raul Reyes FARCeko nazioarteko arduraduna eta beste 24 pertsona erahil zituen. Geroztik, bi herrialdeen arteko harremana, minimoetara mugatua dago.

Ekuadorren, Amerikar Estatu Batuetako aire ejerziotaren esku egon den Mantako base militarra, herriari itzuli zaio iragan irailak 18an. 1999. urtean 10 urtetarako kontratua iraungi eta Correaren gobernuak ez du berritu basearen esleipena. Honela, AEBk azkar hasi dira dakizuen bezala, Kolonbian base militarrak ipintzen. Kolonbiatik Hego Amerika osoa kontrolatu nahi dute. Estrategikoki, Kolonbia eta Paraguayko Mariscal Estigarribia base militarren bitartez, zonaldea militarki kontrolatzeko aukera dute. Are gehiago, Txile eta Peruko gobernu kolaboratzaileen laguntza baliatuz.

Honduraseko krisiaren erdian, Amerikar Estatuen Elkarteko ezina agerian dela eta New Yorkeko Nazio Batuen Goi Bilera baliatuz, Kolonbiako Atzerri Ministro Jaime Bermudezek eta Ekuadorreko Fander Falconik, bilerak hasi dituzte bi herrien arteko harremanak bideratzeko. Tartean, Ekuadorrek mesede egin dio Kolonbiari, egun Mexikon bizi den baina garaian, Reyesen kanpamenduan atxilotua izan zen Lucia Morett ikasle mexikarraren estradizioa eskatzerako orduan. Haserrea nagusitu da latino amerikako ezkertiarren artean, Ekuadorrek Luciaren estradizioa eskatu duelako.

Baina gai guzti hauek elkar lotuak doaz. Kolonbia eta Ekuador, ezin dira adiskidetu, Venezuela eta Kolonbia lagunak izatea ezinezkoa den bezala. Amerikan, XXI. mende hasiera honetan, prozesu politiko eta ekonomiko berrietara heltzeko lehia izugarria ematen ari da. Eta blokeak antagonikoak dira. Kapitalismoa versus ALBA. Eta erdian, definitu gabe, batez ere Brasil, eta Lulak gidatzen duen PT.

Fidel Castro eta Obamaren arteko lehia nagusia, Brasil beraien proiektuetara lotzea da. Eta guda horretan, Kolonbiak Hego Amerikako Israel izan nahi du, Ekuadorrek ALBA sendotu nahi duen bitartean. Adi datozen aste eta hilbateetan emango diren mugimenduei.