Amerikako borroka Kolonbian jokatzen da
Amerikan gaur egun dagoen gerrila garrantzitsuena FARC-EP da. Azken bi hilabeteetan kolpe latzak jaso ditu: Marulandaren heriotza, nazioarteko zuzenbidea bortxatuaz Raul Reyesen erahilketa Ekuadorren, Ingrid Betancourt eta beste 14 gatiburen askatasun operazioa, non bi gerrilarik beraien erakundea “saldu” zuten (FARC-EPren uztailak 5eko agirian aipatzen den bezala, Cesar eta Enrique kideek ahalmendu zuten gobernuaren askatasun operatiboa …), Ivan Rios komandantearen erahilketa, etab. Uribe eta Bushen errepresio planak garaile ateratzen ari direla dirudi, baina erne, borroka luzea baita Kolonbian ematen ari dena azken hamarkadetan eta FARC-EPrentzat atzerakada izan badira azken gertakari hauek, urruti, oso urruti dago gerrilarekin amaitzea helburu duen Kolonbia Planaren garaipena.

2000. urtetik, Kolonbiako ejerzitoak 4.000 milioi dolarretako diru laguntza jaso du AEBtatik. Dirutzarekin batera, teknolojia izugarri garestia erabili izan da azken urteetan nahiz operatibo hauetan: satelite bidezko jarraipenak, oihanean finkatutako bideo sistemak ibaiak kontrolatzeko, 100 milioi dolar beraien erakundea saldu zutenentzat, etab. Betancourt askatzeko operatiboan gainera, Israelgo Mossad eta Shin Beth taldeko kideak parte hartu zuten. Dena eta denetik, gerrilariekin amaitzeko, irtenbide militarraren beharra gailentzeko. Baina dena, ustela suertatuko zaie.
FARC-EP, Kolonbiako heren batean gailentzen da; 1985. urtetik 2005. urterarte 3.720.428 pertsona desplazatuak izan dira. Desorekak, Amerika osoan bezala itzelak dira. Desoreka horietatik sortzen dira gerrilari berriak, neska mutil gazteak sozialismoaren aldeko borrokan jarduten jarraitzeko prest daudenak.

Israelek Ekialde Hurbilean jokatzen duen jendarme funtzioa betetzen du Kolonbiak egun Amerika hegoaldean eta erdialdean. Venezuela eta Ekuadorrekiko duen nagusitasun militarra funtsezkoa da (nahiz eta ez faktore bakarra izan) Chavezek eman dituen zenbait atzera pauso ulertzeko. Kontestu honetan. FARC-EPk bi funtzio betetzen ditu: lehenik, Kolonbian askatasunerako itxaropen handiena bere borrokak dakar. Bigarrenik, ondoko estatuen aurka eraso militarrik ez emateko oztopo nagusia da.
Errepresio kolpetatik eta espektakulo mediatikotik haratago doa Kolonbiako gerra zibila eta orokortasunari begirada luzatzen asmatu behar dugu.
This entry was posted on Asteartea, abuztua 19th, 2008 at 2:25 pm and is filed under Europa.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
Have your say
Fields in bold are required. Email addresses are never published or distributed.
Some HTML code is allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>URIs must be fully qualified (eg: http://www.domainname.com) and all tags must be properly closed.
Line breaks and paragraphs are automatically converted.
Please keep comments relevant. Off-topic, offensive or inappropriate comments may be edited or removed.