“Berriro esan nahi dut, herria Gobernu delako, gaur egun posible dela esatea kobrea txiletar guztiona dela” esan zuen Salvador Allendek. Eta handik denbora gutxira hil zuten. 40 urte igaro dira hori gertatu zenetik eta orain pil-pilean dago Txilen ikasleen borroka. Haien udazkenetik jo ta su ari dira mobilizazioak garatzen, hezkuntza publiko eta herritarraren alde egiten, demokratizazioa eskatzen eta diru publikoa hezkuntzan inberti dadila eskatzen. “Ez dago guzti horretarako dirurik” erantzuten du Gobernuak. “Nazionalizatu dezagun berriro kobrea” erantzuten dute hainbat ikaslek.
Izan ere, dirua egon badago. Baina kanpoko enpresek, lapurtzen diete, guri saldu ahal izateko. Lapurtzen uzten ez dietenean berehala montatzen diete inbasio, estatu-kolpe edo errebelio zibil bat. Txilen gertatu zen, Iraken gertatu zen eta Libian gertatzen ari da.
Ikasleek Txile hartu dute, aspaldi gogoratzen ez ziren protestak antolatuz. Hezkuntzaren hiru laurden pribatizaturik dauden herrialde batean normala da momenturen batean hezkuntza publiko, laiko eta doakoa eskatzea. Neoliberalak urduri daude, ezin dutelako mugimendu hau ondo kontrolatu. Instituto gehiago eta hobeak eskatzen dituzte, ikasi nahi dutela diote, hezkuntza herritarra izan behar duela aldarrikatzen dute.
Etxetik gertuago Antsoaindik pasa gaitezke. Bertan instituto bat eskatzen da, euskalduna eta herriarentzat. Kalitateko hezkuntza nahi dute, eta horregatik antolatzen dute flash mob bat gaur8. “Gu gara herria, euskal ikastetxe herrikoia” leloa duen triki-lanbada ere egin dute Interneten. Hezkuntza, hemisferio guztietan mugimenduan!
Grazia egiten dit greba gehienetan irratian berdina entzuten dudanean: “ni ados nago greba eskubidearekin baina honela hirugarrengoak ari dira izorratzen”. Nire ustez argudio hau “ni ez naiz xenofoboa baina ijitoak” edo “nik lagun homosexual asko ditut” esaten dutenen antzekoak dira. Argi dago, edozein grebatan, zerbitzu horren erabiltzailea ere izorratzen dela. Are eta gehiago, enpresariak berak ez du diru gehiegirik galtzen, langileei euren soldatatik kenduko dietelako. Hirugarrengoek egiten duten presioa da, beraz, grebaren arrakastaren parte garrantzitsua.
Nik ez nuen inoiz jangelarik izan eskolan. Badirudi orain nahiko orokorra dela, etxetik kanpo jate hori. Eta gobernu neoliberalak ditugunez enpresa baten esku uzten da haur eta gazte guztiek elikadura. Horrela Niloko perka, ez-dakit-nongo tomateak eta langileen eskubideak jaten dituzte haurrek. Horiek ere gurpil berean daudelako: kanpoko produktuak erosi, era industrial batean egin eta neoliberalismoaren eredu enpresarialarekin eskolan eman. Kritikatzea hainbeste gustatzen zaigun McDonalds horren antza hartu dute eskola jangelek.
Larrabetzuko eskolan eredu ezberdina darabilte (ikus larrabetzukoeskola.org informazio gehiagorako) eta galdera egokiak egiten dituzte egoera honen aurrean: “Zenbat demontre irabazten dute catering enpresa hauek erabiltzen duten elikagaien kalitatea ikusita? Noren esku daude enpresa hauek administrazioak eskua sartu nahi ez izateko? Zergatik ez du onartzen ikastetxeen autonomia? Irabaziak ez dira nahikoak langileen eskubideak bermatzeko?”
Bai, irakurle maitea, pixa ari du. Ez da euria, ez da xiri-miria… agintarien pixa da gainera datorkiguna. Ikaragarria da gertatzen ari den guztia, hezkuntzan eta hezkuntzatik kanpo. Hurrengo egunotan EAEko 40 ikastetxek euskaldunduko ez duen eredu bakarra ezartzea. 40 ikastetxe horietan, eta hemendik urte gutxira Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako guztietan (baita kontzertatuetan ere) eredu bakarra egongo da eskuragarri, eta hau ez da B ereduaren euskara mailara iritsiko. Hau, noski, gaztelera ikas dadin bermatzeko egiten dute.
Aste honetan zehar selektibitatea egingo dute milaka ikaslek. Aurreko orrietan irakurri duzue horren inguruan nahiko, beraz ez naiz luzatuko. Beste urte bat, aldaketak aldaketa, pedagogia kaxkarraren adibide gorena eskaintzen.
Hil hau bukatu aurretik Nafarroako ikastetxeek Santillana edo Santillanaren artean erabaki beharko dute euren klaseak eman ahal izateko. Batzuek ez dute hori egingo eta ikusiko dugu euren aurka oldartuko direla. Demokraziaren handitasuna omen.
Iraileko azterketak orain ekainan egiten dira. Bolognaren onura bat omen. Ez dutena esaten ikasturtea irailaren lehenengo astean hasiko dela da.
Eta hau gutxi balitz atzo hasita eta bihar arte Sitgesen Bilderberg Kluba bilduta dago, gure ekonomia izorratzeko neurri berriak hartzen, zerbitzu publikoen pribatizazio osoaz hitz egiten eta munduko populazioaren gaineko kontrolaz konspiratzen.
Ez dakit hau irakurtzen duzunean zein izango ote den eguraldia. Baliteke eguzkitsua izatea, edo hegazkinen arrastoek zerua estaltzea. Baina tantaren bat erortzen bada zure gainean, adi! Ez da ura, boteretsuen pixa da.
Tristea da, ez nuen hori gertatzea nahi… baina, tamalez, arrazoia nuen. Orain dela 4-5 urte hitzaldia eskaini nuen UPVko Medikuntza Fakultatean gaitzat Bologna Prozesua hartuta. Neoliberalismoaren erasoa zela argudiatu eta hezkuntza, osasun publikoa eta gizarte segurantza pribatizatzen bukatuko zela esan nuen. Eztabaida baten ostean dekanotzako norbaitek (ez dut gogoratzen zehazki nork) esan zidan hori ez zela posible, INOIZ ez zela osasun publikoa pribatizatuko.
Egun horretan bertan Radio Euskadin esan zuten Osakidetzak akordio bat sinatu zuela hainbat seguru pribaturekin, itxoite-zerrenda murrizteko. Baina hori ez zen nahikoa arrazoia edukizeko. Gaur, berriz, berri kezkagarri bat irakurri dut oraindik erdi-lo nengoela (edo erdi-esna).
“Maria Kutzek dio, Espainiako Gobernuak medikutara joateagatik ordaintzea proposatuko balu, aztertuko luketela”
Eta horren azpian:
“Eusko Jaularitzak proposatu du pentsiodun aberatsenek botikengatik ordaintzea”
Interesgarria irakurtzea Berriak dakarrena. Tamalgarria gai honetan arrazoia eduki behar izatea.
Nahiko utzita dudan gai batekin jarraituko dut. Bilderberg eta Bolognaren arteko erlazioa frogatu nahi dut blog honetan, baina hori egin aurretik oraindik Bilderberg taldea existitzen ez den norbait konbentzitzeko froga bat aurkitu dut: Espainiako Erreginaren liburu famatua.
Liburu honetaz asko hitz egin da, batez ere homosexualen ezkontzen inguruan duen ideien inguruan. Baina ez da hitz egin Danimarkako Sofiak Bilderbergekin duen erlazioaren inguruan, eta hori liburuan aipatzen duela. Irakurri nahi duenak hemen du lotura (gazteleraz): http://ecodiario.eleconomista.es/espana/noticias/836230/10/08/La-reina-confiesa-asistir-a-las-reuniones-del-club-Bilderberg-Alli-se-corta-mucho-bacalao.html
Bertan konspiraziorik ez baina “makailua ebakitzen dela” (hau da, erabakiak hartzen direla) esaten du. Eta bertan Bill Clinton presidente izan aurretik ezagutu zuela ere aipatzen du.
Are eta gehiago, blog honen arabera bera izan zen Istanbulen egin zen bileran inaugurazioa eman zuena. Gainera bertan zegoela Ankarako gobenruak ere onartu zuen.
Oraintxe bertan emozioz idatzi behar nuen berriro ere Euskarazko Wikipediak marka bat hautsi duela esateko. 30.000 artikulura heldu da, eta orain dela urtebete eta bi egun zituela 20.000 artikulu. Urte batean euskarazko wikipedia %50 handiagoa, zabalagoa eta interesgarriagoa egin da, artikuluen kopuruari erreparatzen badiogu, bederen. Azkeneko uda honetan hilabetero 1.000 artikulu egin dira, eta azkeneko 1.000 artikuluak egiteko bi aste pasatxo behar izan dira.
Baina sustatu.comen irakurri dut beste blog batean argitaratu den artikulu bat (orain ez dago eskuragarri). Antza Eusko Jaurlaritzak ikastetxeetan dauden ordenagailuetako Windows eta Office lizentziak berritzeko leihaketa publikoa antolatu zuen. Lizentzia hauek Microsoftek baino saltzen ez dituenez, logikoa da pentsatzea eurek irabaziko zutela. Eta hala izan da, irailaren 5ean Eusko Jaurlaritzak Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako herritarren dirutik 517.239,83€ oparitu dizkio Microsofti ordenagailuak erabiltzen jarraitu ahal izateko.
Diru hori software askea bultzatzeko kanpainetan gastatuko balute (ze hor bai, diru pixka bat mucho resultado da!) orain euskarazko wikipediak askoz artikulu gehiago lituzke, euskarazko software gehiago legoke eta, gainera, Bill Gatesek milioi erdi euro gutxiago lituzke. Bejondeiela!
Internet leku guztietara heltzen ari dela argi dago. Webguneen erabileraren azkeneko froga IAk ostegunean (bihar!) deitu duen mobilizazio eta borroka egunerako deialdi batean irakurri daitekeena da:
Ikusten duzuen bezala bigarren pankartan “norbaitek sinetsi nahi ez badu edo” webgune batera berbidalketa egiten da, modu birtualean. Hemen gutxienez modu errealdean jar daiteke: http://www.ert.be/doc/0061.pdf. Norbaitek sinetsi nahi ez badu, hor Bologna enpresek proposatu dutenaren froga.
Joan zen udan Valérie Pécresse Unibertsitate eta Ikerkuntza Ministroaren Unibertsitate Autonomia Legea onartu zutenetik beste inposaketa berri bat jaso dugu euskaldunok, Mercedes Cabreraren Unibertsitatearen Antolaketa Dekretua. Bi aldiz hiru hilabeteren buruan inposaketa jaso eta ezagutu dugu.
Pécresse Legeak aldaketa sakonak sartzen ditu Unibertsitate sisteman, horietako bat Frantziako Iraultzan eta ondoren egondako Errepubliketan jasotako printzipioen kontrakoa ere. Pécresse, UMPkoa, eta, beraz, eskuin politikokoak Zapateroren gobernuak, PSOEkoa, eta, beraz, sozialdemokratak egindako aldaketa berdinak sartzen ditu. Biek ala biek kontzeptu berri bat sartzen dute unibertsitatetan: finantziazio konpetitiboa; hemendik aurrera diru pribatu gehien lortu ahal duen uniak/fakultateak/ikasketak diru publiko gehiago jasoko du. Modu horretan unibertsitatearen pribatizatzea lortzen da, noski.
Esan genezake neurri horiek ez direla oso urrunak Bologna Prozesuak (eta beraz kapitalismoa neoliberalaren helburuak) ezartzen duenetik, ez eta Lisboako Estrategian finkatzen denetik (hezkuntza, osasuna eta gizarte segurantza liberalizatzea). Baina txarrena ez da hori, noski. Txarrena dena da Perez eta Lafuentek unibertsitatea pribatizatze horren alde jarduten dutela, hau da, euren unibertsitateen interesen aurka, baina ziurrenik interes pertsonalen alde. Txarrena da Uhaldebordek Baiona-Angeluko fakultateak desagerpenera kondenatzen dituela, bakarrik interes ekonomikoa duten ikasketak ematera eta, beraz, dirurik ematen ez duten gauzak (Euskara Ikasketak kasu) diru-esketan ibili behar izatera. Unibertsitate publikoetako errektoreek, beraz, herritarren interesen aurka jokatzen dute.
Oporretan nago eta horregatik gaurkotasunarekin zuzenean loturik ez dagoen ideia baten inguruan hitz egin nahi dut. Hilabete baten buruan ikasturte berria hasiko da eta guraso asko jada urduri egongo dira testu-liburuak erosi behar direla eta. Ez da gutxiagorako, urtero ehunka euro xahutzen dira luxuzko gai honetan, behar-beharrezkoa ez den material bat erosi eta horrekin editorialak aberastuz.
Euskal Curriculuma bururaino eramateko aukerak dauden honetan kezkagarria da ikustea curriculuma ez dutela berez administrazioek erabakitzen, editorialek baizik. Eurak dira azkenean irakasleari esaten diotena zer, nola eta noiz irakatsi… eta irakasle askok amen!
Blogean aurrekoan aurkezten nuen “Ekologistak Martxan” elkarteak egindako ikerketa eta zinez merezi duela irakurtzeko behar den denbora. Ideia argi pila bat ematen dizkigu kapitalismoak erabiltzen duen dotrinatze mota honen inguruan. Euskal Herriak Bere Eskolak orain dela pare bat urte argitara eman zuen “Bizitza ez da testu liburu bat” testua. Hau ere lotura batekin dago blogean, norbaitek irakurri nahiaz gero.
Nik proposamen xume bat egingo dut gaurkoan, kontutan izanda atzerrian nagoela eta beraz liburugintzakoek ezin dizkidatela euren matoiak bidali: ez ditzagun erosi, erabil dezagun “La Razon”en kontzientzia eragozpen metodoak eta uko egin dezagun dotrina kapitalista gure ikasgeletan jasotzeari. Ez dezagun kontsumismoa eta zuhaitzen mozketa areagotu. Babes ditzagun gure seme-alabak (nik ez ditut, beraz zuenak babesteko prest nago) testu-liburuengandik. Bultza dezagun pedagogia berri bat. Euskal Herria munduko herririk kultuena bilakatu nahi badugu… kanpora ditzagun gure ikastetxeetatik!
Testuliburuaren jabe dena, irakaskuntzaren jabea ere izango da. Hala esan zuen Jules Ferryk (fr, es) eta hala hasten da Euskal Herriak Bere Eskolak egin zuen “Bizitza ez da testu liburu bat” dokumentua.
Eta gero gogoetarako ideia hau:
”
Euskal curriculuma gorpuzten ari garen honetan, beharrezkoa irizten diogu pedagogiaren eremuan ere gogoeta zabal bat egiteari. Hau da, curriculumean jada finkatzen ari gara, (…) zeintzuk diren, derrigorrezko hezkuntza bukatzean, Euskal Herriko ikastetxe batean ikasten ari den 16 urteko gazteak, gutxienez ezagutu behar dituen gertaera eta kontzeptuak, lortu behar dituen trebetasunak eta egiten jakin behar dituen prozedurak, nahiz bereganatu behar dituen baloreak eta jarrerak. Baina zer ikastea bezain besteko garrantzia du nola irakasten den. Izan ere, egindako hausnarketan argi azaltzen da ezen, testuliburuen gehiegizko erabilerak eragin kaltegarriak dituztela ikasleengan nahiz irakasleengan eta ondorioz hezkuntzaren dimentsio osoan.”
Orain jada berandu da artikulu oso bat idazten jartzeko, baina gai honekin harremanetan dagoen beste ikerketa bat ikusi dut eta beroturik hasierako erreflexio batzuk idazteko gogoekin nago.
Txostena Ekologistak Martxan elkarteak egin zuen iaz eta Testu Liburu ezberdinetan dagoen Curriculum izkutuaren parte baten inguruan aritzen dira, ekologismoari eta garapenari dagokiona, hain zuzen ere. Txosten osoa luzeegia da, (laburtuak 185 orrialde ditu!), eta nahi duenak http://www.ecologistasenaccion.org/IMG/pdf/Informe_curriculum.pdf helbidean eskura dezake. Euren ikuspuntuak e zdu bermatu baino egiten bizitza ez da testu liburu bat dokumentuan argitaratutako hainbat datu. Harri bitxiz beteriko 185 orrialde dira, irakur ezazue!
