Gaur UPVn ez dakit zer plan aurkeztu dute. Berriro ere gezurretan harrapatuko ote genuen beldurrez Perezek bi titular eman ditu aldi berean. Esaldia lehen mailako unibertsitate bat garela esanez hasi du eta ondoren, koma luze baten ondoren, taulako erdiko postuetan gaudela esan du eta UEFA jokatu nahi duela. Bere ideia itzartzea beharrezkoa dela da, hau da, guztion artean unibertsitate honi bulkada berria ematea.
Ez dut oraindik plana irakurri, ea egun hauetan (jaiegunak direla eta) denbora dudan begiradatxo bat botatzeko, baina ziur nago bi gauzetaz:
1- Eskatzen jarrita, zergatik geratu UEFArekin? Europar Eraikuntzan inori galdetu gabe sartu nahi gaituela aurreko batean ere argi esan nahi zuen, baina behin Europan sartuta ez al da hobe Championsa jokatzea? Eta oraindik hobe, ez litzateke hobe Euskal Unibertsitate bat eraiki eta orduan Eurokopa jokatu ahal izatea, ez klub baten moduan, baizik eta herri moduan?
2- Helburua itzartzea bada, nik beste hautu bat egiten dut. Gaur Ikasle Abertzaleakek Usurbilen egingo duen Ikasle Egunaren aurkezpena egin du. Ideia nagusia ikaslea itzartu bear dela da, eta abestia ere egin dute. Han bai egongo naizela, lehen maila ematen.
Aurreko artikulu batean esaten genuen (Edurne Larrañagarekin batera idatzitako horretan) salbuespen bakarra zegoela udako ikastaroak zirela eta: UEUkoak. Beste guztiak kapitalismoan, espainiar edo frantziar izaeran eta gure herriaren ukapenean oinarritzen zirela defendatzen genuen, hainbat datu eskainiz.
Gaurkoan barkamena eskatu behar dut, pare bat kritika jaso nituelako. Bada beste ikastaro bat pedagogia aurrerakoian, Euskal Herriaren ezagutzan eta autogestioan oinarritzen direnak: Ikasle Abertzaleaken Eskola Ibiltaria… jada pasa da, baina asko ikasi dugu bertan!
Aurreko batean idazten nuen speeda eta redbulla gosaltzen dutenen inguruko artikulu bat. Iñakoren mutilak horrelakoak dira, tipo arriskutsuak. Norbaitek ez badu sinisten Unibertsitate Publikoaren hileta antzezten zen egunean honako irudia utzi zuten. Zer uste zuten, kamarekin gauzak grabatzeko eskubidea eurek bakarrik zutela?
Gaur 216 ordu bete dira demokrazia gosea duen 24 orduko txandakako ikasle baraualdia hasi zenetik.
Ikasle baraualdi honetatik egunero-egunero karrera ezberdinetako ikasleak igaro dira, euren kamiseta gorria soinean zutela, ikasleen hitza errespetatu zedin eskatuz.
Errektore hautagaiei (bai Jack Johnson eta baita John Jacksoni ere) eman zieten ikasleen exijentziak bete zitzaten baino ez zuten eskatzen. Txikikeria bat, demokrazian oinarritutako eskariak direla kontuan hartuta. Baina tira! Bietako batek ere ez du egin inolako hauturik unibertsitateak dituen benetako erronkei erantzuteko. Hori dela eta bihar Ikasleon Alternatiba bozka dadin eskatu dute, argi uzteko ikasleak ez direla erraz saltzen diren kolektibo bat, nahiz eta bere bozkaren portzentajea hain txikia izan.
Ni ez naiz NUPeko ikaslea baina, bihar, Leioan okupatu den Leioako Ikasle Gune Askean (LIGA) egongo naiz berri gehiagoren zain.
Hau idazten dudanean bihar, martxoak 29, Greba Orokorra dago deitua Unibertsitatetan Bologna Prozesuaren aurka (eta NUPen euskaraz ikasteko eskubidearen alde ere). Bihar piketetan parte hartzen egongo naizenez, eta ez dudanez lanik egingo, gaur idazten dut. Aurrekoan hiru arrazoi eman nituen… baina askoz gehiago egon badaude.
Bihar egun bikaina da ikasle mugimenduarekin batera mobilizatzeko!
29an Ikasle Abertzaleakek greba orokorra deitu du unibertsitatetan eta mobilizazioak ikastetxeetan besteak beste Bologna Prozesua salatzeko. Artikulu honen luzeerak ez dit gehiagorako ematen, eta blogean jada nahiko luzeak idazten ditut. Hori dela eta 3 arrazoi baino ez ditut emango klasera ez joateko eta mobilizazioetan parte hartzeko.
1999an Europako hezkuntza ministroek Bolognan unibertsitateak pribatizatu eta hezkuntza sal eta erostea posible izan dadin prozesu bat abiatzea erabaki zutenean ez zuten inorekin bere asmoen berri eman. Aitzitik, aurretik enpresariek eginiko eskariak eta Munduko Merkataritza Elkartea edo G8aren plan neoliberalizatzaileak aurrera eramateko prozesu bat baino ez da. Munduko herri guztiek bere biziraupen politiko, sozial, intelektual eta ekonomikoa ziurtatzeko bere hezkuntza sistema arautzeko eskubidea dute eta gehienek hala egiten dute. Europar Batasunaren sistema ekonomikoa kapitalismo neoliberala izanda ez da harritzekoa Bologna Prozesua sistemaren beraren biziraupenerako proiektu bat izatea.
Prozesu honek ez du hezkuntzaren hobekuntza bat bilatzen. Ez dut ukatuko hezkuntza hobetu behar denik… are eta gehiago, askok urteak daramatzagu hori eskatzen! Baina hezkuntzaren hobekuntza, berrikuntza pedagogiko eta halakoekin etortzen direnek ez dute benetan hori nahi, baizik eta gobernuetan daudenen plan maltzurrak zuritzea. Asko ados daudelako, bai; beste askok informazioa jaso eta kritikoak izan nahi ez dutelako. Biak ala biak salagarriak. Dagoeneko gure herrian dauden unibertsitatetan enpresa pribatuak sukaldean daude, edukiak erabakitzen eta egin daitezkeen proiektuak zeintzuk diren adierazten.
Azkenik, inori ez digute galdetu prozesuaren inguruan. Ez naiz ari “59 segundos” bezalako programetako eztabaidetaz, ez. Benetako eztabaida sozialaz ari naiz. Inori ez diote esan proiektua zertan datzan, argi-ilunak zeintzuk diren edo nola geratuko diren gauzak etorkizuenan. Eta hori salagarria bada, galdetzen den kasuetan ez da eztabaidarako, baizik eta kontzientziak ondo uzteko. Bologna Prozesua hezkuntza komunitatearen hitza eta erabakiaren gainetik erakitako proiektua da.
Hurrengo egunetan asko hitz egingo da unibertsitateetan Bologna Prozesuaren inguruan. Pasa den astean agian lehenengo aldiz konturatu nintzen Leioako Zientzia Fakultatean sartu eta bertan zeuden kartel guztietatik erdian baino gehiagotan hitz hori agertzen zela. Hau ez da aspaldiko kontua, ordea.
Aste honetan duela 6 urte, lehenengo aldiz entzun nuen hitz hau. Oso ondo gogoratzen dut, Göteborgen bainengoen “Europako Ikasle Konbentzio” nahiko konformista batean. Bertako helburua ikasle ordezkaritza nagusien (eta askotan ofizialisten) iritzia ematea zen, geroago Salamancan errektoreek berdina egingo zutelarik handik eta hilabete batzuetara Pragan Bologna Prozesua berresteko. Europar hezkuntza esparruaren eraikuntzaren lehenengo pausuak ziren. Hiru eguneko eztabaidak izan ziren bertan eta nire hasierako pertzepzioa (hain larria den prozesu honen aurka zerbait aterako da hemendik) egunetik egunera aldatzen joan zen. Horko ikasle askok euren eserlekua baino ez zuten nahi, boterera iritsi urte batzuetan. Asko eta asko eskubiko alderdietako kide ziren eta lehenengo aldiz entzun nion ikasle bati esaten globalizazioa ona zela. Azkeneko egunean Goteborg Deklarazioa argitaratu zen eta Alemaniako FZS, Luxemburgeko UNEL eta Euskal Herriko IAk ez zuten bat egin berarekin. Beste ikasle taldeek, batez ere antolatzen zuten ESIB erreformistek, nahiko gaizki begiratu gintuzten eta azkar ulertu zuten zergatik deklarazioa eta aurreko gauean egon zen afarira ez ginen galako jantziekin joan Suediako hezkuntza ministroarekin afaltzera. Azkar ulertu zuten zergatik nire txarteltxoan Spain ezabatu eta Basque Country jartzen nuenean alemanak Germany ezabatu eta East Germany jarri zuen. Azkeneko aldia izan zen IA horrelako ekitaldi batetara gonbidatzen zutela. Euren manifestua ez sinatzea izan zen kanpoan geratzeko lehenengo arrazoia. Bigarrena lehenengo aldiz IAk Frantziako hezkuntza ministroari publikoki interpelazio bat egiten ziola zen. Egia esan lehenengo aldia zen hezkuntza ministro batekin aurrez aurre hitz egiteko aukera zegoela (ez da azkena, Madrilen nengoela Esperanza Agirrerekin gurutzatu nintzen Genova kalean, baina ez nion ezer esan) eta ezin zen aukera hori galdu. Denborak, hala ere, arrazoia eman zigun. Momentu hartan Bolognaren aurka aurkezten zen deklarazio faltsu hura gaur egun “Bologna Supporters” izeneko Georgiako taldeak ere erabiltzen du honen alde egiteko.
Gogoratzen dut Konbentzioa bukatu eta hurrengo egunean, oraindik Göteborgen, honen inguruko txosten bat idatzi nuela. Ez zen nire lehenengo intentzioa, baina kalean nengoela termometroa 3ºCtik -6ºra jaisten ikusi nuen 10 minututan eta azkar joan nintzen Europar Batasunak ordaindutako luxuzko hotelera. Bertan koaderno batean eskuz idatzi nituen 5-6 orrialde, bertan eginikoaz gain Bologna Prozesuaren oinarriak azaltzeko asmoz. Euskal Herrira bueltatu eta gutxira berriro ere bilera batera joan eta hau guztia irakurri nuen. Ez dut izenik esango, baina batek esan zidan sekulako txapa bota nuela eta hori total 2010erako bazen zergatik kezkatu behar ote ginen. Ikasle militantzia, egia esan, horrelakoa da… ez duzu uste 9 urteren buruan ikasle izango zarenik.
Bologna Prozesuarekin harremanetan zegoen (baina hau oraindik ez genekien) LOU legea aurkeztu zuen handik gutxira PPk. Horrek sekulako mobilizazioak ekarri zituen eta plangintza alde batera utzi beharra. Ikasle Alternatibaren garaiak ziren eta bi gauzak uztartzea zaila izan zen. Bologna Prozesua aplikatzeko lehenengo urratsa izan zen (bai, Iñako, hala da), baina Prozesua bera salatzeko aukerarik ez zen egon eta alde batera geratu zen. Hurrengo bi urteetan pare bat hitzaldi baino ez eta jende gehienaren aurpegi arraroak baino ez ziren egon. IAk irakurketa partzial bat egin zuen eta dokumentu batzuk plazaratu, baina egia esan barne mailan baino ez ziren geratu.
Gaur egun Euskal Herrian dagoen mugimenduaren hastapenetako bat CEPCren (gaur egun SEPC) gonbidapen bat izan zen euren Nazio Asanbladara joateko. Bertan Madrilgo CAEFeko kideak eta Galizako AGIRrekoak egon ziren. Han, tertulia luze batzuetan, antolakunde ezberdinek zituzten irakurketa partzialek bat egiten zutela eta, harriturik, gai honen inguruan gehiago sakondu, txostenak elkartrukatu eta informazioa partekatzea erabaki zen. Lan horren ondorioak gaur egun ere nabaritzen dira. Ikasle katalanek oso mamitua zuten gaia eta pila bat txosten ezberdin zituzten. Egun haietan Euskal Herriko unibertsitatetik katalanez idatzitako txosten baten gainean egin ziren eztabaidak, kexak eta zailtasunak eraginez.
Lehenengo irakurketa osatuak egin eta berehala hasi ziren hori jendeari azaltzeko arazoak. Askotan esaten da gaur egungo ikasleriaren prestakuntza politikoa ez dela garai batekoa bezalakoa. Lehen errazagoa zela kontzeptu abstraktuen inguruan hitz egitea. Bada! Hori horrela balitz ez litzateke mobilizazioa gaur egun dagoen puntuan egongo. Neoliberalismoa zer zen ikasi genuen. Kontzeptu hori beste batzuekin nola lotzen zen ikasi genuen. Deslokalizazioa zer zen ikasi eta gero ikusi genuen, adibidez Reckitt Benckiserren kasua esparru makroekonomikoan zuen esanahia ikusiz.
Internet zela eta azkarragoak egin ziren konbokatoriak partekatu, nazioarteko harremanak sendotu eta data komunak jarri ziren. Nazioarteko gonbidatuak deitu eta nazioartera joatea areagotu zen. Europar esparruan eragiten bazuen gaia bazen azkar ikusi zen europar ikasleriak aurre egin behar ziola.
Maiatzak 11ko grebara deitzen zuen SEPCren kartela
Bolognaren aurkako manifestaldia Madrilen
Plenarioa Europako Ikasle Foroan, Bakaiku
Manifestaldi masiboa Atenasen
Martxoak 29an mobilizatzera deitzen duen IAren kartela
Kontestu horretan, eta aurretik jaiotako CEPC-IA-AGIR-Madrilgo ikasleak erlaziotik jaio zen Europako Ikasle Foroa egiteko aukera. Lehenengo aurkezpen publikoa Madrilen eginiko bilera batean izan zen, 2005eko Urriaren 17an. Bertan espainiar estatuko ikasleez gain Portugal eta Italiatik etorritako beste hainbat zeuden. Bertan ere irakurketa adostu bat egiteko Bakaikun izango zen Europako Ikasle Foroa biltzea proposatu zen. Handik hilabete batzuetara burutu zen, aurretik aipatutakoez gain Ingalaterra, Alemania, Frantziar estatua (justu CPEarenaurkakoborrokanzeudenak eta aurreko gauean 420 atxilotu egon zirela eta bakarra etorri zen) eta Norbegiako ikasleak etorri ziren. Lehenengo esperientzia hartatik Bakaikuko Adierazpena jaio zen.
Unibertsitatetan, bien bitartean, geroz eta gehiago entzuten zen Bologna hitza. Lehenengo manifestaldiak eginak ziren jada, eta greba orokor baten bat ere. Lehen aldiz ere ezkerreko ikasle sektorea biltzen zen manifestaldi bateratu bat deitzeko. Unibertsitateko agintariak, ordea, geroz eta urduriago. Prozesua gustatzen zaielako edo gustatu ez baina ezer esan nahi ez dutelako aurrera eramateko esperantza bazuten. Ez zuten kalkulatu ikasleek euren esparru komunikatibotik at ere zerbait bilatuko zutela. Hitzaldi handitxoak egin ziren, baita mahai-inguruak egon ere. Gogoratzen dut Ibaetan egin zen batean Norvegiako ikasle bat gonbidatua zela eta errektoreordeak bere hitzak bukatu ostean hau altxatu eta guztiari kontra egin ziola. Jada ezin ziren inon ezkutatu. Bologna Prozesuaren aurkako ikasle uholde bat martxan jartzen ari zen, informazioa ematen zuena eta aldi berean gogor erantzuten zuena.
Hurrengo astean, Martxoaren 29an, Ikasle Abertzaleakek baterajotze nazionala deitu du. Unibertsitateetan Bologna Prozesuaren aurka egiteko erabiliko dute eta NUPen gainera euskaraz %100ean ikasteko eskubidearen aldeko mobilizazioak egingo dira. Hurrengo egunetan hainbat ekimen egingo dituztela suposatzen dut, fotonotiziak agertuko direla, iritzi artikuluren bat eta agian berri batzuk.
Neoliberalismoa atea jo gabe etxeko sukaldean dago. Ez da etorri guri laguntzera, ez. Gure etxeko janaria lapurtuko du eta komuna erabiliko du gero ura bota gabe. Neoliberalismoa horrelakoa da. Bologna Prozesua honen beste adierazpide bat da, pribatizazioarena, merkantilizazioarena, elitizazioarena. Ni, behintzat, Martxoaren 29an ez naiz klasera joango.
Irudi hau pasa den astean lortu zen Eusko Jaurlaritzak bere aurpegia garbitzeko asmoz antolatutako eskolaren euskalduntzearen inguruko jardunaldietan, Ibaetan.
Gaur mobilizazioak egon dira hainbat Unibertsitatetan. Ni Leioan egon naiz eta bereziki harritu nau orain dela 3-4 urte zein zaila zen argazkiak jasotzea edozein mobilizaziotan. Zerbait nahi bazen kaka eman behar zitzaion ikasleren bati bere kamara igo zezan… gaur, ordea, 4-5 kamara digital zeuden eta 2 bideokamara guztia grabatzen, gero Gaztesarea edo Ikasle Abertzaleaken webgunera igotzeko, edo norberak edukitzeko, edo Flickrera igotzeko…
Argazki honetan, gainera, bestelako teknologia berrien erabilera bat somatzen da. Jada ez da igo, oihu batzuk bota eta kartelak erakustea, orain powerpointa duen ordenagailura joan daiteke eta zuzenean pantaila erraldoian leloa jarri.
Ikasleek jakin izan dute teknologiei xukua ateratzen. Jada bideoak igotzen dira YouTubera, edo soinu-deiak internet bitartez barreiatu… teknologia ere sabotaietaraino eraman da, argazkian ikusi ahal denez.
Gaur 216 ordu bete dira demokrazia gosea duen 24 orduko txandakako ikasle baraualdia hasi zenetik.
.jpg "Manifestaldia Madrilen")
Irudi hau pasa den astean lortu zen Eusko Jaurlaritzak bere aurpegia garbitzeko asmoz antolatutako eskolaren euskalduntzearen inguruko jardunaldietan, Ibaetan.