Azken egunetan berri ugari egon dira Bologna Prozesua dela eta. Suposatzen dut gehienek zerbait irakurri duzuela honen inguruan eta horregatik ez dut berriro sakonduko prozesu honek dituen alde txarretan. Gaur beste erreflexio bat egin nahiko nuke.
Bitxia da ikustea Unibertsitatetako agintariek darabilten mezua: alde batetik unibertsitatearen gehiengoa prozesuaren alde dagoela diote; bestetik ikasleen gehiengoa zalantzan jartzen dute; eta azkenik bide demokratiko/biolentoen artean hitz egiten dute berriro ere. Azter ditzagun banan-banan:
Gezurra da Unibertsitatearen gehiengoa alde dagoela esatea. Hori esateko Klaustro edo Gobernu Kontseiluaren osaerari erreparatzen diote, kontutan hartu gabe horrek ez duela inondik-inora unibertsitatearen benetako ordezkaritza bat osatzen: sektore konkretu batzuk (katedradunak) goi-ordezkatuak daude eta gehiengoak (ikasleak) %20ko boterea baino ez du. Beraz gehiengorik ez dago alde.
Horrekin lotuta ikasleen gehiengoen jokoan ere sartzen dira. Euren esanetan ikasleen gehiengoa alde dago ere, nahiz eta gutxiengo bat osatu instituzioetan. Baina nola da posible? Beno, kontra daudenek dituzte bozken gehiengoa, baina bozkatzen dutenak ez dira ikasleen gehiengoa. Ikasleen %15ak baino ez duenez bozkatzen ikasle horiek ez dira gehiengoa… baina ez al da hori euren demokraziaren ikuspegia? Zenbatek bozkatu zuten Errektorea?
Eta azkenik demokrata/biolentoen kontua… ez naiz euren jokoan sartuko biolentzia guztiak deitoratu behar direla esaten… ez! Biolentzia guztiz justifikatua dago kasu askotan eta hau horietako bat da. Giza Eskubide bat (hezkuntza) gutxi batzuen interesen arabera jokoan jartzen denean edozein bide erabili behar da bere defentsarako. Are eta gehiago demokraziarik ez dagoenean.
Aurreko sarrera idatzi nuenean oraindik ez ziren ospatu ez UPNAko hauteskundeak ez eta manifestaldi nazionala… beno, orain jada balorazio txiki bat egin behar zaio eta ez naiz ni izango egiten duena (irakurri dut jada IAk prentsaurrekoa duela Santo Tomas egunean bertan!).
Bi egunetan Bolognaren aurka jarritako mugarriak bete dira eta erantzuna berdina da bietan: Bolizko Jauregiak defendatzea. Frogarik nahi? El Correok dakar berriro ere:
Gaur (19) eta bihar (20) Bologna Prozesuaren aurka ekiteko bi egun oso berezi dira. Gaur UPNAn ikasle hauteskundeak daude eta bai IAk bai Eraldatuk prozesuaren aurkako erreferendum baten itxura eman diote. Hau da, Grupo Universitario eta Sadar bozkatzeak Bolognari hein batean bai esatea esan nahi du. IA edo Eraldaturi bozkatzeak Bolognari ez esan nahi du. Badirudi hau txorakeria bat dela, baina Unibertsitateetako errektoreek askotan horrela planteatzen dute: Bolognaren inguruan ez da ezer erabaki behar gehiengoak eurekin bat egiten duelako (ez dute ikusten gehiengoa ez direla katedradunak, baizik eta bozkaren balio handiena dutenak). Horregatik ezezkoa euren esparruan ematea garrantzitsua da.
Bigarrenik bihar Leioan dagoen Nazio Manifestaldia da. Espero dut milaka izatea bertan biltzen diren ikasleak. Baina benetan espero dudana (beno, hobe esanda, nahiko nukeena) milaka ikasle horien hitza kontuan hartzea litzateke. Perezek aurreko astean testu iraingarri bat egin zuen eta horri aurre egiteko modu bakarra gehiengo zabal bat irudikatzea da.
Joan zen astean UPVn eginiko protestak zer-esan handia sortu du. Deian portada eduki zuen nahiz eta berriak gero ez zuen garrantzi handirik barruan. Baina zinez larriena dena “El Correo”k eginikoa da. Gazteleraz dago, baina merezi du atalka irakurtzea interpretazio batzuk egiteko:
La Universidad es la institución donde con mayor claridad se vislumbra la capacidad de futuro de una sociedad. Como centro de formación intelectual, y también personal, como foro de debate y confluencia de ideas, como motor de la investigación -científica, técnica y humanista- y como base del saber, concentra buena parte de los valores de las nuevas generaciones llamadas a marcar las pautas de la comunidad. Una estructura compleja que, además, se encuentra sometida en los últimos tiempos a una exigente competencia en consonancia con la mundialización del conocimiento y de la información.
Horrela bada, hau da, Unibertsitatearen arabera ikusi behar badugu “gure” (vascoen) jendartearen etorkizuna, beste nazionalitate bat hartuko dut.
La Universidad Pública Vasca, como los otros dos centros de enseñanza superior existentes en Euskadi -Universidad de Deusto y Universidad de Mondragón-, es sensible a esta realidad y a la urgencia por encontrar soluciones académicas y económicas a un proceso imparable de homologación europea.
Lehenengoa ez dela Universidad Publica Vasca, baizik eta Universidad del Pais Vasco. Detaile xume honek argi uzten du editoriala idatzi duenak ez duela asko zapaltzen unibertsitatea bera eta ez duela benetan bertan gertatzen denari buruz idazten, baizik eta alderdi batzuek diotenaren arabera. Baina larriagoa oraindik unibertsitate batek (publikoa izanda) soluzio akademikoetaz gain “ekonomikoak” bilatu behar izatea da… hori da Bologna Prozesuarekin salatzen dena, hain justu.
La UPV, en concreto, aprobó hace poco más de un mes su Plan Estratégico 2007-2011 con la pretensión de dar el salto de calidad necesario para poder medirse con el resto de centros, públicos y privados de España y con el conjunto de los de la UE. Un esfuerzo que requiere para su éxito la normalidad de la vida académica y la potenciación de los principios universitarios
Beno, hementxe bi esaldi interesgarri. Lehenengoa lehiarena da… zer dela eta lehiatu behar du unibertsitate batek beste batekin? Eta bigarrena… eta ados ez daudenek zer egin dezakete orduan? Beno, ba normaltasun akademikoa haustea, horrela ez baita betetzen Plana. En este contexto, la irrupción, ayer, de un centenar de estudiantes en el primer claustro del curso de la UPV, provocando la suspensión de la reunión, es inadmisible, tanto por lo que supone de acción violenta como de desprecio hacia el órgano supremo de la institución y de deterioro del prestigio de la Universidad.
Buff… gauza gehiegi esaldi bakar batean. Lehenego eta behin 240 ikasle zirela. Bigarrenik UPVk aurten eginiko lehenengo klaustroa dela… eta ziurrenik azkena ere izango zela. UPVk behin baino ez ditu egiten klaustroak urtero, demokrazia ulertzeko modu oso kurioso batean. Hirugarrenik ez dela goi-organua: Gizarte Kontseiluak botere handiagoa du Klaustroa berak baino. Laugarrenik ekimena ez dela biolentoa, baizik eta Desobedientzia Zibilaren barruan kokaturikoa (irakurri, adibidez, Gandhi).
Una actuación que desacredita por completo la reivindicación planteada que, como cualquier propuesta, tiene sus cauces adecuados para ser debatida.
Interesgarria da esaldi hau… zeintzuk dira kauze horiek? Nola egin daiteke? Gobernu Kontseiluan Bolognaren inguruan eztabaida bat egin behar dela esan den bakoitzean bi esaldi jaso dira: a) Orain ezin dugu. b) Hori ez dagokigu guri. Beraz ez dago biderik protestan esandakoa inora iristeko. Bide batez, ez da helburua “ser debatida”, baizik eta erabaki bat hartzea, gehiengoak nahi duena egitea…
No se puede usurpar la voluntad universitaria, ni intentar forzar decisiones adoptadas por mayoría con el recurso de la algarada. Si ha habido, además, un proceso sometido a análisis y discusión, desde que se iniciara en 1999 en Bolonia, lo es, sin duda, el plan de adaptación al espacio europeo de la educación superior.
Kar, kar, kar! Itxoin, barre egiteaz bukatzen dudanean jarraituko dut idazten. Kar, kar, kar! Inoiz ez da ezer bozkatu Bolognaren inguruan, guztia inposatu da: LOU, ReLOU, IBP… prozesu hau ezin da eztabaidatu unian, Perezek dioenez legeak agintzen duena bete behar dugulako… eta gainera Bologna ez da lege bat, prozesu bat baizik!
Con su actitud, el grupo de exaltados que ‘reventó’ ayer el claustro no ha hecho nada por difundir sus planteamientos y en el camino ha ofrecido la peor imagen que puede dar un universitario: la de la intolerancia y la intransigencia.
Bai, egin du. El Correon agertu ziren eta Deiako portadan… bide batez intolerantzia eta intransigentzia besteek egiten dutena da definizioz: nik esaten dudana egiten da eta kitto!
Frente a estos comportamientos, que por desgracia no son inusuales y que deterioran el funcionamiento y la convivencia dentro de la Universidad, el Rectorado y todos los estamentos concernidos tienen la obligación de actuar con firmeza, dejando atrás cualquier mínimo atisbo de complacencia. Y ello incluye el recurso a todos los mecanismos de protección y salvaguarda de que dispone nuestra sociedad.
Hori, hori! Polizia etor dadila! Grisak! Zipayoak! Pikoloak! Denak! Gartzelara ditzatela IAko kideak! Espedienteak! Santzioak! Ixildu daitezela librepentsalariak! Guztiek ikas dezatela El Correo-UPV/EHU Masterra!
Aurreko artikulu batean esan nuen bezala Leioako campusean egin behar duten Parke Teknologikoaren inguruan hitz egiteko asmoa nuen. Neoliberalismoaren proiektu berri honi buruz nahikoak dira esan daitezkeen gauzak eta gehiago aurkezteko garaian esandako gezurren inguruan.
Baina atzo IAk izandako garaipena ezin dut komentatzeari utzi. Atzoko egunean klaustroa berriro etetzeaz gain (hau ohitura bilakatzen ari da) zaplastako ederra eman zitzaion Perez errektorearen nahiei: ezin Bologna aurrera eraman ahal izateko arauak onartu. UPVn atzo jokoan zegoena eskubide demokratikoak ziren, protestatzeko eskubidea, adierazteko eskubidea, libreki pentsatzeko eskubidea… unibertsitateak egin behar duena hori izanda oso larria zen eraso hau. Baina orain onartu nahi izatea ez da kasualitatea: behar-beharrezkoa da Bologna Prozesua aurrera eraman nahi badute, behar-beharrezkoa baita ikasleen ahotsa ixilaraztea.
Perezek gogoratu beharko luke aurreko klaustroa Donostian egiteko esperimentuan IAko hautetsiek salbatu zutela eguna. Gogoratuko du suspenditzeko aukera egon zela baina IAk lortu ziola quoruma. Gogoratuko du ere demokratikoak ez diren instituzio horietan parte-hartzea erabaki zuela egun hartan… baina orain bueltan ordaindu beharrean kobratu.
Atzo ordea sekulakoa izan zen. 200 ta piko ikasle barrura sartu eta Euskal Adarra sortu zen egunean bezala klaustroa hankaz gora jarri zuten. Ez nengoen han, baina imaginatzen ditut txakurren ostiak eta Gorizelaiaren urduritasuna… ikusten nabil…
Horregatik proiektu horren inguruan beste batean idatziko dut. Gaur zoriontzeko garaia da berriro. Eta gomendio bat emateko IAko militanteei: gorde itzazue horrelako momentuak zuen buruan, garaipenaren egunean guztiak bildu beharko baitira.
Joan zen udan Valérie Pécresse Unibertsitate eta Ikerkuntza Ministroaren Unibertsitate Autonomia Legea onartu zutenetik beste inposaketa berri bat jaso dugu euskaldunok, Mercedes Cabreraren Unibertsitatearen Antolaketa Dekretua. Bi aldiz hiru hilabeteren buruan inposaketa jaso eta ezagutu dugu.
Pécresse Legeak aldaketa sakonak sartzen ditu Unibertsitate sisteman, horietako bat Frantziako Iraultzan eta ondoren egondako Errepubliketan jasotako printzipioen kontrakoa ere. Pécresse, UMPkoa, eta, beraz, eskuin politikokoak Zapateroren gobernuak, PSOEkoa, eta, beraz, sozialdemokratak egindako aldaketa berdinak sartzen ditu. Biek ala biek kontzeptu berri bat sartzen dute unibertsitatetan: finantziazio konpetitiboa; hemendik aurrera diru pribatu gehien lortu ahal duen uniak/fakultateak/ikasketak diru publiko gehiago jasoko du. Modu horretan unibertsitatearen pribatizatzea lortzen da, noski.
Esan genezake neurri horiek ez direla oso urrunak Bologna Prozesuak (eta beraz kapitalismoa neoliberalaren helburuak) ezartzen duenetik, ez eta Lisboako Estrategian finkatzen denetik (hezkuntza, osasuna eta gizarte segurantza liberalizatzea). Baina txarrena ez da hori, noski. Txarrena dena da Perez eta Lafuentek unibertsitatea pribatizatze horren alde jarduten dutela, hau da, euren unibertsitateen interesen aurka, baina ziurrenik interes pertsonalen alde. Txarrena da Uhaldebordek Baiona-Angeluko fakultateak desagerpenera kondenatzen dituela, bakarrik interes ekonomikoa duten ikasketak ematera eta, beraz, dirurik ematen ez duten gauzak (Euskara Ikasketak kasu) diru-esketan ibili behar izatera. Unibertsitate publikoetako errektoreek, beraz, herritarren interesen aurka jokatzen dute.
Bihar hauteskundeak daude UPVn. Askok uste dute hauteskundeak egoteak demokrazia dagoela esan nahi duela. Baina ez da horrela! UPVko agintariek ez dute “pertsona bat=bozka bat” sistema onartzen. Eurentzat demokrazia “nire bozkak zurea baino gehiago balio du” esan nahi du.
Hala da! Aurreko batean irakurri nuen elkarrizketa digital batean argi uzten zuen ez zuela Bolognaren inguruan erreferendumik egiteko asmorik Gobernu Batzordeak alde bozkatu duelako. Beno, hau ez da egia! Gobernu Batzordean, zehazki, horren inguruan bozkatzeko konpetentziarik ez zegoela da esaten zena, gutxienez 10 bat aldiz ni bertan egon nintzenean. Hau da, Gobernu Batzordeak ez du inoiz bozkatu. Baina gainera Batzorde hau ez da demokratikoa. Bertako kide gehienak Katedradunak dira eta hogeitamapikotik lau baino ez ikasleak. Aldi berean Unibertsitatearen gehiengoa ikasleak dira, katedradun eskasen aurrean.
Bihar hauteskundeak daude. Ez da demokraziaren seinale, esan bezala, baina hala ere Bologna Prozesuaren aurrean bozka da eurek kontsideratzen duten bidea. Eta horregatik bihar ikasleek argi adierazi beharko lukete greba eta mobilizazioekin ere adierazi dutena: Bologna Prozesua inposaketa huts bat dela! Hori egiteko modurik hoberena Ikasle Abertzaleak bozkatzea dela uste dut. Badakit gaur erreflexio eguna dela… baina berdin dit!
Nire bozka, ahal izango banu, IArentzat izango litzateke!
Ez diot Aitor Etxebarriari bere blogaren edukia kendu nahi, baina Bolognaren aurka egun hauetan mobilizazioak egoten ari dira han hemenka. Azaroaren 17a oso data esanguratsua da ikasleentzat, eta aurten Ikasle Abertzaleakek Ikasle Egunarekin ospatuko du. Baina Europako Ikasle Foroan bi egun lehenagorako ahal zen lekuetan mobilizazioak egitea erabaki zen. Horregatik aste hauetan hainbat adibide baditugu. Baina hortik aurrera ere hainbat dira mobilizazioak, batez ere Frantziar estatuan.
Euskal Herrian, esan bezala, Ikasle Eguna eta Ikasle Topaketak egongo dira larunbata honetan. Kontzertu bikaina, bai! baina egun osorako egitaraua dago. Horrekin batera hainbat fakultatetan borrokak jarraizen du eta nahiko ingeniotsua den Hitza Hartu - Itzartu hitz-jokoarekin jokatzen ari dira.
Katalan Herrietan SEPCk ere mobilizazioak deitu ditu ostegun honetarako. Gaur bertan Ravalean dagoen UBren fakultatea desalojatu dute, bertan okupazioa burutzen ari baitziren. Bihar, osteguna, mobilizazioak egongo dira. Bartzelonan lehenengo aldiz egingo den ibilbidea dago prestatua. Beti manifestaldiak plaza batean bukatu ohi dira eta oraingoan Pompeu Fabra unibertsitatean (grebarako arazo ugari jarri dituenak) bukatuko da, fakultatea hartuz.
Atzo Erromako Sapienzan ere Asanblada egon zen, gaur ikasleen aurkako neurriak hartuko baitzituzten.
Baina ekimen nagusiak frantziar estatuak egiten ari dira, batez ere sindikatu nagusiek, hau da, PSFren ingurukoek, baina baita ere JCR eta ezker erradikaleko taldeek. Dagoeneko arazo ugari sortu dituzte eta 20an egongo den greba orokorrerako deialdia luzatu dute berriki aprobatu den Unibertsitate Lege berria dela eta. Lege hau Bolognan sakontzeko beste neurri bat baino ez da, PSOEk egin dituenaren antzekoak, baina kasu honetan Sarkozyk eginikoak.
Gaur UPVn ez dakit zer plan aurkeztu dute. Berriro ere gezurretan harrapatuko ote genuen beldurrez Perezek bi titular eman ditu aldi berean. Esaldia lehen mailako unibertsitate bat garela esanez hasi du eta ondoren, koma luze baten ondoren, taulako erdiko postuetan gaudela esan du eta UEFA jokatu nahi duela. Bere ideia itzartzea beharrezkoa dela da, hau da, guztion artean unibertsitate honi bulkada berria ematea.
Ez dut oraindik plana irakurri, ea egun hauetan (jaiegunak direla eta) denbora dudan begiradatxo bat botatzeko, baina ziur nago bi gauzetaz:
1- Eskatzen jarrita, zergatik geratu UEFArekin? Europar Eraikuntzan inori galdetu gabe sartu nahi gaituela aurreko batean ere argi esan nahi zuen, baina behin Europan sartuta ez al da hobe Championsa jokatzea? Eta oraindik hobe, ez litzateke hobe Euskal Unibertsitate bat eraiki eta orduan Eurokopa jokatu ahal izatea, ez klub baten moduan, baizik eta herri moduan?
2- Helburua itzartzea bada, nik beste hautu bat egiten dut. Gaur Ikasle Abertzaleakek Usurbilen egingo duen Ikasle Egunaren aurkezpena egin du. Ideia nagusia ikaslea itzartu bear dela da, eta abestia ere egin dute. Han bai egongo naizela, lehen maila ematen.
Aurreko artikulu batean esan nuen bezala Leioako campusean egin behar duten Parke Teknologikoaren inguruan hitz egiteko asmoa nuen. Neoliberalismoaren proiektu berri honi buruz nahikoak dira esan daitezkeen gauzak eta gehiago aurkezteko garaian esandako gezurren inguruan.
