Urteak dira Bologna idaztera ohitu naizela. Are eta gehiago, aspaldi IAko dokumentuak egin behar zirenean beti nuen borroka berbera: italieraz Bologna bada, zer dela eta aldatuko dugu guk eta Bolonia izendatu? Bada, Euskaltzaindiak ez du berdina uste eta orain hirien izenak zeintzuk diren arautu dute.
Eta bai, Bolonia esan behar omen da… keba… boloniari ez! Bolognari bai!
Egun hauetan sekulako informazio pila jasotzen gabiltza txerri gripearen inguruan (zergatik ez urde-marranta?). Informazio honi esker badakigu non hasi zen, nola garatu den gaixotasuna, zein adin duen EEBBtan hildako lehenengoa, zertara joan zen Mexikora Gurutzetako ospitalean dagoen bizkaitarra, nola kutsatzen den… eta garrantzitsuena, H1N1 birusari aurre egiteko hegazti gripearentzat asmatu zen Tamiflu botikak balio duela ere esan digute. Era berean badakigu zer egin behar den ez kutsatzeko eta zeintzuk diren gomendioak.
Baina ez digute esaten urtero milioi bat hildakotik gora eragiten dituela gripe arruntak. 137.000 pertsona hiltzen dira Hepatitis Bak jota, 250.000 tuberkulosiak, 4.000 hildako egunero malariak, 438.000 hildako urtero diabetesak eta 1.369.000 minbiziak. Hauek ez dira, antza, berrietan agertzeko modukoak; eta hori malaria, adibidez, senda daitekeela.
Egun hauetan Carla Bruni eta bere senarra (informatiboetan emandako tarteagatik badirudi bisitan kantaria bakarrik egon dela) bisita ofizialean egon dira Espainian eta bere diseinatzailearen inguruan dena kontatu digute telebista espainiarretan. Non afaldu duten, zer, norekin eta nola aipatu digute. Informazio handia eman digutela esan daiteke.
Aldi berean Europako hezkuntza ministroak Leuwenen bildu dira Bologna Prozesua itxi eta aurrera begira pribatizazioan sakontzeko. Honen inguruan lerro bat ere ez. Informazioaren jendartean bizi garela diote, eta ez da horrela. Malaria sendatu daiteke, Bologna gelditu daiteke… eta horregatik da hobe txerri gripea eta Bruniren takoien inguruan kezka sortzea.
Zapaterok (Espainiako Lehen Ministroa) bere gobernua aldatu du eta Hezkuntza Ministerioaren buruzagitzan Gabilondo anaietako bat jarri du. Angel, konkretuki. Gabilondo lehen UAMeko errektorea zen eta Espainiako Unibertsitatetako Errektoreen Konferederazioko presidentea (CRUE).
Bere garian, Aznarren gobernuarekin batez ere, oso ezaguna izan zen Zapaterori emandako laguntza dela eta. Eta geroago ere COPEkoek titiriteroen edo “los de la zeja” deitzen duten talde horretakoa izan da. Tipo konprometitua beraz, eta demokrata itxura ematen duena.
Baina Angelek egin ditu jada lehenengo adierazpenak eta bere demokrazia eredu kuriosoa zein den iragarri du. Antza Bologna Prozesuaren inguruan nahi dena eztabaidatzeko prest azaldu da, prozesua eztabaidatu behar delako. Baina eztabaidatik zer aterako den berdin dio, prozesua nahitaez aplikatuko dela esan baitu. Hau da, berdin dio populazioaren gehiengoa edo aitasantua ere kontra badago, prozesua atzeraezina da. Interesgarria da demokraziaren kontzepzio hori.
Orain dela urte batzuk, Perez oraindik errektore zela, eztabaida antzekoa izan genuen UPVko Gobernu Batzorde batean. Bologna eztabaidatzeko eskatu eta berak ezetz, horretarako garaia oraindik ez zela. Eta garaia noiz zen esaterakoan… noizbait etorriko zela. Orain beranduegi omen da. Eta Goirizelaiak ere Gabilondoren logika berdina erabiltzen du: oraindik ez dira garaiak eztabaidatzeko zein karrera egongo diren eta zeintzuk desagertu, ez baitaude txosten definitiboak. Ondo, definitiboak direnean eztabaidatuko ditugu, orduan. Atzera bueltarik ez dutenean, beraz. Nazka ematen didazue, demokratok.
Gaur milaka euskal herritar EGA izeneko negozioaren lehenengo azterketa egiten egongo dira. Aldi berean hainbat filologia, zientzia politikoak, filosofia, antropologia edo soziologia ikasten duten hainbat ikaslek euren karrera desagertuko ote den kezkatuta egongo dira. Beste irakasle batzuek ere hainbeste urtetan Bolognaren onurak aipatu eta gero euren hitzak jan beharko dituzte eta euren lanpostuaren etorkizuna zein izango den ikusi. Karrera batzuetan bi lerro egon ordez guztia gazteleraz egingo ote den ere galdetu ahal diote beste hainbatek euren buruari.
Hezkuntza publikoa izan behar duela aldarrikatzen dut, atzo, gaur eta beti. Baina tradizio troskistatik datozen hainbat sindikalistentzat publikoa administrazioak kudeatuta esan nahi duen bitartean niretzat publiko hitzak herritarren eskubideak asebetetzen dituena esan nahi du. Eta hor dago guzti honen koxka. EGA administrazio publikoak egiten duen negozioa da, eta batek daki hortik nork aterako duen dirua. Eta Bolognaren kasuan EAEko administrazio publikoek erabaki dute, Goirizelaiaren konplizitatearekin, ekonomikoki errentagarri ez diren jakintza esparruak ezabatzea. Horren sinplea.
Publiko/pribatu eztabaida gainditu behar dugu. Guztiontzat den unibertsitate bat ez delako zertan gaur egungo administrazioaren esku egon behar. Euskal Unibertsitatea UPV, UPNA edo UPPA baino publikoagoa izango da, herriaren mesedetan egongo delako. Horren froga bi asteburu barru Euskal Unibertsoa ‘09an izango duzue. Bertan unibertsitate batek jendarteari proposamenak egin behar dizkiola ikusiko da. Eibarren duzu, beraz, hezkuntza eskubideekin zita.
Agian hau beste batean ere kontatu dut. 2001. urtea zen eta Europan Bologna Prozesuaren inguruan hitz egiten hasi ziren hainbat ikasle talde. Lehenengo berri hura nik neuk jaso nuen Suedian egon zen bilera batean, Göteborgen. Bertan globalizazioa ona zela esaten zuten batzuk ere baziren eta Bologna horren adibidetzat hartu zuten. Handik hilabete batzuetara Bartzelonan CEPCrekin eginiko bilera baten ostean (gaur egun SEPC) gai honi heltzea erabaki genuen ikasle mugimenduan.
Oraindik inork gutxik hitz egiten zuen garai hartan Ikasle Abertzaleakek datuak bildu eta ikertzeari ekin eta Bologna Prozesuari lehenengo kritika egin zion. Baina 2010a ez zen, nonbait, hain gertu geratzen eta lehenengo ikasturte hura hitzaldi batzuekin landu zen. Nik neuk bat eman nuen Leioan egin zen akanpada batean eta jendeak aurpegi arraroak jartzen zituen. Eta ze eztabaida handiak genituen barnean! Oraindik gogoan dut bilera luze kilometriko horietako batean Bologna Prozesuaren eragina eztabadaitzeri ekin geniola, “Tendentzia Berriak” izeneko barne dokumentu bat hartuz. Eztabaidaren muina Bolgonaren eragina neurtzea zen eta han agertu zen Filologia gehienak desagertuko zirela. Bera filologiako ikaslea zen eta ezetz, hori ezinezkoa zela (gogoratzen?). Hori gertatu aurretik Filologia eta Historia fakultatean manifestaldiak egongo zirela et dekanoak ezingo zuela egoera hori aurrera eraman esan zuen. Bada! Biok arrazoia genuen: begira bestela gaurko Berria eta Gara.
Eta norbaitek historio hau asmatua dela uste badu San Google-i eskatuko diogu arrazoia eman dezan. IAk noizbait esan al du etorkizunean Filologia eta antzeko karrera batzuk interes ekonomikoen arabera desagertu daitezkeela? Bai! Hemen demostrazioa. Eta hemen beste dokumentu interesgarri batean, 12. orrialdean.
Ez dakit aposturik egin genuen, lagun, baina pote bat gutxienez zor didazu. Eta erantzuna asmatzearren beste bat nik zuri.
Motzean. El Correok beti egin du boterearen alde, boteretsuaren alde eta diruaren alde. Eta hara hor, Bolognaren alde egiten zuena orain kezkatuta agertzen dela: http://www.elcorreodigital.com/vizcaya/20090226/pvasco-espana/guerra-abierta-carreras-20090226.html
Gora koherentzia!
Kanpaikadak ematen zeuden TV3n eta hauek bukatu bezain pronto hiru ikasle bertan sartu eta Bologna Prozesuaren aurkako pankarta bat erakutsi zuten hainbat segunduz. Izan ere hainbat ikaslek itxialdian jarraitzen dute UBko errektoretzako eraikinean eta horietako 3k ekimen hau egitera joan ziren. Milioika katalanek urtean ikusi zuten lehenengo mezua “Bolognari ez!” izan zen.
Tamalez ez dago ekimenaren bideorik oraindik, nahiz eta agian egunen batean ager daitekeen. 2009, beraz, Bolognare aurkako urtea da ofizialki!
(http://tancadaalacentral.blogspot.com/2009/01/intervenci-campanades-2009.html)
Edizioa: 6. minutu aldera
Gai asko nituen komentatzeko nire larunbata honetako artikuluan. Ikasle Abertzaleakek 20 urte betzen dituela eta zerbait esatea nuen buruan. Eta gaur egiten den eh’08 Nazio Eztabaida dela eta hezkuntzak emandako aurrerapausoak ere aipatu nahi nituen. Baina blogean aurreko artikuluari eginiko kritika eta ekarpen guztiak direla eta gai horretan zentratzea erabaki nuen… usteak erdia ustel. Asteartean irakurri nuen Euskal Herriak Bere Eskolak eginiko Herriek Bere Eskolaren ale berria (www.euskaleskola.org helbidean eskuragarri) eta Italian gertatutakoren inguruan idazteko gogo handia sartu zait.
Azkeneko hilabete honetan sekulako hezkuntza mugimendu handia sortu da Italian, Berlusconiren ministra den Gelminik proposaturiko legearen inguruan protesta egin nahian. Lege honek hankaz-gora jartzen du hezkuntza, azkeneko urtetan ezagutu dugun bezala, bederen. Lisboako Estrategian eskatzen zena beetzea da helburua: “Ongi-izatearen Estatua” izenez ezagutzen dena alde batera utzi eta “Ongi-izatearen Gizartea” eraikitzea. Hau da, zerbitzuak nahi dituenak eros ditzala, osasuna eta hezkuntza barne.
Gelminik eginiko legeak ez du alde handirik Maragallek Katalunian egindako legearekin, edo azken aldian EAEk aurkeztu nahi zuenarekin alderatuta. Ezberdintasun bakarra italiarra jebiagoa dela da. Bolognarekin betetzeko Unibertsitate publikoak fundazio pribatu bilakatzen ditu, irakasleen %10a eta hezkuntzako langileen %17a mozten du eta inmigranteak ghettoetan sartzen ditu. Eta guztia krisiaren aitzakiapean. Baina erantzuna ere tamainako izan da, eta egun hauetan jarraituko du. Hala bedi!
Aurreko artikuluan Bilderberg Kluba zer den, non sortu zen eta kide batzuk zeintzuk diren idazten nuen. Irakurle eszeptikoak “bale, ondo, munduko jende garrantzitsua biltzen da nazioarteko politikaz hitz egiteko… zein da arazoa?” esan lezake. Azaldu ditzagun gauza batzuk, orduan, irakurle eszeptikoak ere lehenengo susmoak har ditzan talde honen inguruan.
Munduko pertona aberatsak biltzea ez da arraroa. Askotan egiten dute. Adibide gisa, aste hauetan krisia dela eta ez dela askotan bildu dira G7, Europako ministro edo Banku Mundual moduan. Eta aldebietakoak ere egiten dituzte ministroek eta estatuburuek. Eta lehen ministroek bilerak egiten dituzte prentsarekin. Baina guzti horiek badute komuna den ezaugarri bat: publikoki diote bildu direla. Hau da, lehen ministroa eta oposizioko norbait bilduko direla publikoki esaten digute. Edo presidentea medioekin bildu dela. Edo bi estatuburuk bilera egin dutela. Oso ohikoa da eta medio guztietan agertzen da, bere argazkia eta guzti gehienetan.
Beraz, munduko 130 pertsona boteretsu eta esanguratsu, bai agintean daudenak eta baita oposizioan daudenak, banku eta enpresa nagusietako ordezkariak eta garrantzitsuena dena, medioetako jabeak, 3 egunez bilera baterako biltzen dira eta inon ez da agertzen? Arraroa, noski. Eta gainera biltzen diren lekuko langileek ere ez dakite “Bilderberg Kluba” bertan bildu dela? Arraroagoa, oraindik. Eta bilera egiten den lekuan egiten dela CIA, FBI, Mossad eta Mi5ko kideek babesten dute? Susmagarria.
Bilderbergek badu erantzun bat: 3 egunez biltzen dira, bai, baina ezer ez badute esaten pribatutasuna eta lasaitasuna lortzen dute. Hau da, gaien inguruan lasaiago hitz egin dezakete aurrez inork ez badaki bertan bilduko direla. Arrazoia badute… baina orduan zergatik ez dute ematen gero prentsaurreko bat bertan hitz egindakoa azaltzeko?
Eta azkenik… prentsako ordezkariak (adibidez, PRISA) bertan biltzen badira, nolatan ez dute euren egunkarietan esklusibarik filtratzen? Zein sekretupeko gai jorratu dute aipu bat ere ez egiteko? Azter dezagun.
Bilderberg Klubaren oinarrizko helburua munduko boterea antolatzea da, hau da, ildo komunak garatzea eta agenda oso bat sortzea. Gutxi izan da, ordea, bertatik filtratu ahal izan dena. Hemen eskubian (helbide honetan handiago) 1973ko Bilderberg Klubaren bilerako dokumentu bat duzue. Dokumentu honen jatorria konplexa da, baina dirudienez Europar Batasunako kide garrantzitsu batek bere ordenagailuaz zuen hau apurtu eta informatikari bati konpontzera eman zionean. Informatikariak disko gogor osoa beste batera pasatzerakoan dokumentu hau aurkitu eta gorde zuen, kuriositatez edo. Beno, harira. 1973an irakurle nagusienek gogoratuko dutenez eta gazteenek ikasiko zutenez, petrolioaren krisi bat egon zen (gaur egungo krisiarekin konparatuta nahiko farregarria!). Urte horren hasieran petrolio barrilak dolar 1 (!!!) balio zuen eta urte horretan bertan 5$eko preziora igotzea proposatu zuten… baina norbaitek esan zuen hori gutxi zela eta 10etik 12,5$era igotzea erabaki zuten. Bilderberg taldeko burua Kissinger zenez, oso erraza izan zen berarentzat lehenengo gerra bat piztea Israel eta Egiptoren artean, gero herrialde arabiarrek petrolioaren negozioaren kontrola hartzea eta ondoren bakea negoziatzea. Prezioaren igoera eta krisia nabaria izan zen, munduko ekonomian aldaketa nabarmenak sortuz eta aktore berriak sartuz (herrialde arabiarrak, batez ere).
Horrelako adibide asko agertzen dira Daniel Estulinen “La verdadera historia del Club Bilderberg” liburuan, eta norbaitek sakondu nahi izatekotan berau irakurtzea gomendatzen diot, konklusioak atera ditzan.
Zerbaitera iritsi garelakoan nago… hurrengo ataletan Bolognarako saltoa egiteko aukera izango dugula uste dut.
Bologna Prozesua gelditu beharra dago. Baina ez eztabaida urria eman delako, edo euskara arriskuan jartzen delako, ez eta unibertsitateko ikasketen merkantilizazioa delako. Horiek beste arazo bat dira, larria, noski, baina bigarren mailako arazo bat. Bologna Prozesua bere horretan gelditu beharra dago ezartzen duen jendarte eredua dela eta… Bilderberg Klubak nahi duen gizarte eredua.
Artikulu sorta bat prestatzen ari naiz Bilderberg Kluba zer den eta hori Bologna Prozesuarekin nola batzen den ikusteko. Baina lehenik eta behin azaldu beharko dugu Bilderberg Klub hau zer demonio den.
Beno, has gaitezen. Bilderberg Kluba munduko elite politiko, ekonomiko eta mediatikoak biltzen dituen talde bat da. Guztira 130 bat kidek osatzen dute. Izena bildu ziren lehenengo aldian, 1965an Herebeheretako Oosterbeek hirian dagoen Bilderberg hotelean bildu zirelako datorkio. Ekimena antolatzeko arduraduna Herbeheretako Bernard Printzea izan zen, Joseph Retingerrek proposatua. Azken honek mundu mailako gobernu bat eratzea zuen helburu.
Bilderberg Kluba sortzeko arrazoi nagusia, beraz, mundu mailako gobernu bat eratzea zen. Mundu mailako gobernu hori sortzeko, ordea, elite guztien batasuna behar-beharrezkoa zen. Bilera egiterakoan CIAko buru zen Walter Bedell Smithekin kontaktatu zuten, eta honek Eisenhowerren laguntzaile zen Charles Douglas Jacksoni eskatu zion munduko potentzietako bi kide gomendatzea, bata liberala eta bestea kontserbadorea. Dirua David Rockefellerrek jarri zuen, NBEko eraikina egiteko jarri zuen berdinak, hain zuzen ere.
Geroztik gauzak aldatu dirak, ordea, eta botere politikoaz gain ekonomikoa eta mediatikoa dutenak ere gonbidatu dituzte. Baina gonbidapenak batzorde iraunkor batek egiten ditu, eta beraz batzuk urte batetik bestera aldatzen dira eta beste batzuk urtero doaz. Estatu Batuetan presidente izango dena aurreko urtean gutxienez gonbidatua izaten da, George W. Bushen kasuan izan ezik. Ideia bat hartzeko, nortzuk joan diren jakin ahal izan denean (barrutik dauden filtrazioak direla eta edo lortu ahal izan diren irudiak direla eta) honakoak joan dira Espainiar estatutik:
* Esperanza Aguirre Gil de Biedma (1999, 2000), president of Madrid
* Joaquin Almunia (1998, 2008), European Commissioner for Economic & Financial Affairs
* Enrique Barón (1988), politician
* Jaime de Carvajal y Urquijo (1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988, 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998), CEO, Ford Spain, Ericsson Spain and Banco Urquijo.
* Juan Luis Cebrián (1988, 1985, 1987, 1989, 1990, 1993, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007), former director of newspaper El País, CEO, Grupo Prisa
* Guillermo de la Dehesa (1989, 1993), CEO, Banco Pastor
* Carlos Ferret Salat (1993), banker
* Manuel Fraga Iribarne (1977), politician, former Secretary General, Alianza Popular
* Felipe Gonzalez (1989), former Prime Minister of Spain
* Loyola de Palacio (2005), politician
* Jesús de Polanco (1989), CEO, media group PRISA
* Jordi Pujol (1991), politician
* Rodrigo Rato (1992, 1994, 2007), politician and former Managing Director of the International Monetary Fund
* Eduardo Serra Rexach (2004), politician, former Minister of Defense
* Matías Rodríguez Inciarte (1997, 1998, 1999, 2000, 2001-2008), Deputy CEO, Grupo Santander
* Miguel Boyer Salvador (1989), former Finance Minister of Spain
* Miguel Sebastián Gascón (2005), former Chief Economic Adviser to the Prime Minister and Minister of Industry (2008-…)
* Narcís Serra (1990, 1991, 1992), politician
* Javier Solana (1985, 1998, 2000, 2007), Secretary-General of the Council of the EU, former Secretary-General of NATO
* Pedro Solbes Mira (1999), Second Vice President and Minister of Economy and Finance
* Federico Trillo-Figueroa Martínez-Conde (1995), politician
* Juan Antonio Yañez-Barnuevo (1983, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1996), Spanish Permanent Representatives to the United Nations
* Bernardino Leon Gross (2007), Secretary of State for Foreign Affairs (Spain)
* Emilio de Ybarra y Churruca (1988, 1989), former CEO, BBVA
* Jose Luis Rodriguez Zapatero (2004), Prime Minister of Spain
* Juan Carlos I de Borbón y Borbón (1989, 2007), King of Spain
* Queen Sofía de Grecia (1989, 1990, 1991, 1992, 1995, 1996, 2000, 2003-2005, 2007), Queen of Spain, wife of Juan Carlos I, King of Spain
Ikusten denez Sofia erregina behin baino gehiagotan joan da eta Juan Carlos I.a bakarrik La Tojan egin zenean eta beste batean. Batzuk askotan joan dira.
Frantziar estatutik beste hauek joan dira:
* Valéry Giscard d’Estaing (1968, 2003), former President of the French Republic
* Lionel Jospin (1996), former Prime Minister of France
* Georges Pompidou (1966), former President of the French Republic
* Dominique de Villepin (2003), former Prime Minister of France
* Laurent Fabius (1994), former Prime Minister of France
* Michel Rocard (1986), former Prime Minister of France
* Pierre Bérégovoy (1992), former Prime Minister of France
* Edouard Balladur (1987), former Prime Minister of France
* Raymond Barre (1983), former Prime Minister of France
* Edgar Faure (1974), former Prime Minister of France
* René Pleven (1963, 1966), former Prime Minister of France
* Pierre Mendes-France (1968), former Prime Minister of France
* Antoine Pinay (1954, 1955, 1963, 1964, 1966), former Prime Minister of France
* Jean-Bernard Raimond (1994), former French Foreign Minister
* Jean Francois-Poncet (1982, 1985, 1988), former French Foreign Minister
* Michel Barnier (2007), former French Foreign Minister
* Hubert Védrine (1987, 1992, 2008), former French Foreign Minister
* Bernard Kouchner (2005), current Minister of Foreign Affairs (France)
* Manuel Valls (2008), French Member of Parliament
* Jean-Pierre Jouyet (2008), French Minister of European Affairs
* Jean-Pierre Chevenement (1984, 1990), former Minister of Defense (France)
* Jacques Attali (1975), French economist and scholar and former presidential adviser of France’s socialist government
* Gaston Defferre (1964, 1966), former Mayor of Marseille
* Maurice Herzog (1974), former Mayor of Chamonix
* Philippe Seguin (1990), former Mayor of Epinal
* Jean-Pierre Cot (1977), French politician, former Mayor of Coise
* Olivier Guichard (1966, 1977), French politician, former French Minister of Justice
* Guy Mollet (1954, 1955, 1957, 1963, 1966), former Socialist Prime Minister of France
* Maurice Faure (1955, 1963, 1966)
* Jacques Rueff (1958, 1966)
Ikusten denez indar militarra ere sartzen da, eta Lehen Ministroan joatea ohikoa izan da.
