Midan Tahrir
“Gure gazteek Egiptokoek duten kultura izan beharko lukete, mundua aldatu ahal izateko”. Hori esan omen zuen Barack Obamak urtarrilaren bukaeran. Aldi berean AEBtako kultura eskasa eta bere ereduaren ahulezian sakonduz. Mobinil mugikor enpresaren iragarki erraldoi batean agertzen da esaldia, Kairoko aireportuaren sarreran.
Aurreko astean Tahrir plazan egon nintzen, Egipton gertatzen ari denaren eta, oro har, arabiar herrialdeetan gertatu denaren ikurretako bat. Milioi bat pertsona itxoiten zituzten gau hartan eta 20.000 edo egongo ziren. Libiako errebeldeen bandera monarkikoa salgai zuten postuak ikusi genituen, baita Tunisiako, Egiptoko edo Jordaniako bandera zutenak ere. Postal saltzaileek munduko lider karismatikoen argazkiak saltzen zituzten: Mandela, Che Guevara, Osama Bin Laden, Saddam Hussein, Nasser edo Hitlerrenak kasu.
Kairo Islamiko izeneko auzoan 3.500.000 pertsona inguru bizi direla kalkulatzen da.Horietatik 2,5 milioik ez dakite irakurtzen ez idazten. Horiek dira kultura handi hori zuen iraultzaren parte garrantzitsua, noski. Iraultzera deitzen duen Mobinil enpresaren jabea kopto aberatsa da, hurrengo hauteskundetako presidente hautagaietako bat. Hori da bere klientelako parte bat, baita bere hautatzaile kopuru handia ere.
Norbaitek 60ko hamarkadako iraultzen erromantizismoa espero bazuen Egipton, berak bilatu beharko du. Parametroak aldatu dira, kultura politikoa aldatu da. Orain Freedom eta Facebook hitzetako “F”ak batzen dituzten kamisetak saltzea da askatasuna. Eta Libian? Aurrekoan idatzi nuen Gadafiren defentsarekin jarraitzen dut, noski.