Hetzordua

Jantokiak

Jaten dugunetik ikasten dugula ez du inork dudatan jartzen. Eta jaten dugunak osasunaz gain pentsatzeko moduan eragiten duela ere nahiko gauza argia da. Horregatik bereziki kezkagarria egiten zaizkit administrazio publikoek jantokien kontuarekin hartutako erabakiak.

Euskal Autonomia Erkidegoko ikastetxe publiko gehienetan Auzolagun izeneko enpresa bat kontratatu dute. Badira erabakiari aurre egin dieten ikastetxeak, baina orokorrean gutxi batzuk kezkatu dira erabaki horrek dituen ondorio pedagogikoen inguruan: janaria kanpotik ekartzen da, ez da bultzatzen herriko produktuen merkatua eta sukaldariaren figura (askorentzat hezigarria izan dena) desagertarazten dute. Cateringa, zerbitzuen esternalizazioa eta janaria “hornonbaitetik” datorrenaren sentsazioa baino ez dute irakasten.

Ni egunero nihoan eskolatik etxera bazkaltzera. Ez zen erabaki formal bat bakarrik, eskolan ez baitzegoen jantokirik. Beraz ezin dut jakin zein den sukaldari horiek, askotan bigarren ama gisa har zitezkeenak, nire generazioari eman dizkioten baloreak zeintzuk diren. Baina badakit jaten duguna ikasgai bat dela: nork sortu ditu produktuak? Egokiak al dira produktu horiek? Zenbat elikatzen dute? Nora doaz kontsumitzen ez ditugun baserritarren produktuak? Zein kalte eta onura ditu janari izoztuak?

Auzolagun aukeratu izanak ondorio pedagogiko larriak dituela uste dut, dituen osasun ondorioez gain. Eta ez da bakarrik gurasoen elkarteen gai bat honi aurre egitea: herri mugimenduek, baserritarrek, nutrizionistek, iraksaleek… euren iritzia plazaratu beharko dute. Subirautza behar dugu, bai. Baita elikagaietan ere.

This entry was posted on Astelehena, abuztua 3rd, 2009 at 6:55 pm and is filed under Neoliberalismoa, Pedagogia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.