Hetzordua

Bestelako UPV bat ez da posible.

2000. urteko otsailaren 28a ez da Iñako Perezek ondo ahaztuko duen eguna. Hurrengo goizen UPVko errektore hauteskundeak zeuden eta jakin bazekien Salabururen errektoreorde honek Monterok aurrea hartua ziola Klaustro hartan. IAk hauteskunde haietan Euskal Unibertsitatearen aldeko bozka eskatu zuen eta Miren Zabaleta aurkeztu zuen errektoregai. Eta jakin bazekien IAren bozik gabe ezingo zuela bere kargua lortu. Otsailaren 27 batean, egun bat lehenago, LABeko egoitzara deitu zuen IAkoei euren bozka alda zezaten eska ziezaieten. Baina ezin. Otsailaren 28ko arratsaldean, berandu jada, gaur existitzen ez den Bilboko Boulevard kafetegian bildu ziren Iñako Perez eta Miren Azkarate IAko hiru ordezkarirekin. Akta altxatzen sindikatu bateko arduraduna zegoen. Eta bertan sinatu zuen IAko klaustralen bozak lortu ahal izateko hartzen zituen konpromisoak. Azkarate pikatu eta altxatu zen.

Monterok irabazi zuen hurrengo egunean eta beraz Perezek ez zituen inoiz bere konpromisoak bete. 4 urte igaro ziren eta Iñako Perez berriro aurkeztu zen. Bigarren geratu zen, baina bozen ponderazioa dela eta Iñaki Antiguedadi irabazi zion. Horrelakoa da demokrazia unibertsitatean, organikoa eta feudala. Beno, ba bigarren geratu zen errektoreak argi zuen zein zen bidea beste unibertsitate bat eraikitzeko: 4 urte lehenagoko konpromisoak bete.

Bere agintaldia bukatu da eta UPVn lehengo lepotik burua. Gestore bat izan dugu, ez politikari bat. Errepresioak Monteroren eperik latzena berdindu edo gainditu du. Kamerak areagotu dira. Euskaraz ezin da ikasi. Bologna Prozesua biolentziarekin aplikatu du. Orain beste lau urte izango ditu bestelako UPV bat posible ez dela demostratzeko.

This entry was posted on Larunbata, maiatza 10th, 2008 at 3:21 pm and is filed under Unibertsitatea. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.