rssgaur8 logotipoa

Ergela naiz eta harro nago!

Ergela deitu didate “Argian”. Tira, izan nadin zorrotzagoa, irratian hitz egiten duenean bere “ergelean” hitz egiten duen tertulianoa omen naiz… Bale, ez da hori ere, hobe duzue zeuek irakurtzen baduzue zuzenean, sareak dituen abantailen artean bat baita: Bertsiorik ez, originala soilik. Hemen daukazue irakurgai Joxemari Ostolazak utzitako perla: “Haize erauntsi” du goiburu.

Euskadi Irratian igandero blogariak solaskide izan ohi dituen Amarauna irratsaioaz ari da bere talaia intelektualetik “Argia”ko zutabegilea. Eta esaldi horren antzerako bat nik neuk bota nuen, joan den urtarrilaren 25ean.

Ez nuke gehiegi luzatu nahi afera honekin. Baina lehenago ere esan dut erreplikarako eskubidea oso errotua dudala nire baitan, nik neuk ere agerkari ezberdinetan zutabeak idatzi edo irratian hitz egin dudanean kritika edo erantzunak jasotzeko prest egon behar dudala ulertu izan dudan bezala.

Luistxok eman dit zutabearen berri, joan den larunbatean, ustekabean Donostiako Alde Zaharrean topatu dudanean. “Iraindu egin nau gainera?”, itaundu diot irribarrez… “Ez al dago umorearentzako tokirik?”, galdetu diot berriz.

Facebook-en “pikatua” ote nagoen galdetu dit Galderrek. “Ez, bada…” erantzun diot. Baina erantzun, erantzuteko asmoa dudala ere gaineratu dut. Izan ere, zutabe horretan irakurri daitekeenari argudioekin aurre egiteko moduan nagoela uste dut. Eta halaxe egingo dut, kritikaz, baina irainik gabe, noski.

Urtetan egunkarian lanean aritu naizenean, eta idatzi ditudan zutabe, artikulu, erreportaje eta bestelakoetan ez zait inor iraintzea sekula bururatu. Eta ulergaitza egiten zait, “‘Argia’ko historiko bat” ei den honek –ez dut nik asmatu, halaxe esan didate–, niri baino askoz ere eskarmentu eta jakituria zabalagoa suposatzen zaion horrek berak, zein erraz heldu dion baliabiderik ahulenari, zoritxarrez egungo kazetaritzaren generorik erraz eta zatarrena denari.

Kasik are eta praktika ilunagoa ere iruditzen zaidana baliatu du, gainera. Nire hitzak kakotx artean jartzeko ausardia izan du, hitz horiek testuingurutik at aipatzeaz gain esaldia bera ere desitxuratuz.

“Ez da hainbesterako izan, dezepzionatuta nago” bota zuen batek bere ergelean.

Mr Ostolaza dixit.

Esan behar nuen, txantxa moduan-edo, pixkat dezepzionatuta nagoela…

Xuriken Jr dixit.

Nahi baduzue, entzun ere egin dezakezue, Teknopataren txokoan. Sarearen abantailak guztiontzako dira ;)

Ez dakit zuei, baina niri ez zait zilegi iruditzen hitzok aldatzea. Hitzez-hitz gogoan ez bazuen, kakotxak ken zitzakeen, edo “antzerako” zerbait izan zela argi utzi besterik ez zuen. Aldez aurretik prezeski txantxa gisa aurkeztutakoa serio antzean aurkeztea… hori ere ez zait zintzoa iruditzen. Txantxa ona ala txarra, txiste argia ala eskasa. Graziarik gabekoa. Baina txantxa.

Tira… noala harira.

Twitterren beste jende baten iritzia jasotzerik izan dut. Aldekoak eta kontrakoak… eta biek ala biek lasaitu naute, ezagutzen ditudan apurragatik, esaten dena nork esaten duen garrantzizkoa baita niretzat. Babestu nautenen artean, umore eta ironia gaitasunik badutela uste dudan hainbat lagun. Besteei dagokienean, ez naiz baloraziotan sartuko, intoxikazioaren eraginez izan daiteke-eta. Ziur bainago iritzia eman dutenen arteko %40ak saioa bere horretan entzun duela. Beste erdiak, ez dakit.

Bai, eman dizu… nori okurritzen zaio zikloi indartsuago bat eskatzea?“, “kontestua haritz: zu mekaguendioska zaudela irrati tertuliano batek ez dela hainbesterako izan badio… jarri bere lekuan“, “jajajjajajajaaajaj!!! Ergel Powah!“, “Horregatik diot gizarte bezala zerbait ein dugula gaixki, tipo honen komentarioak bezalako zerbait sustatzeko.“, “Irrati edo tertulianoaren maxima: ironia ez da irratian entzuten. #amarauna“, “ergelak, gainera, zoriontxuagoak gera”..

Epaitu dezala irakurleak iritzi horien artean zeini darion ironia barra-barra, eta zeini ez.

Nork esan zuen, “Errealitateak ez diezazula goiburu on bat izorratu?”. Oker egongo naiz agian, baina jokatuko nuke bere eskema mental periodistikoan hiru indar-ideia zituela, eta horiek nolabait uztartzeko behar espirituala sentitu zuela: erauntsia-ilegalizazioak-hauteskundeak. Eta nik, antza, aitzakia bikaina eskaini nion. Harrigarria iruditzen zaidana, benetan, animaleko ergelkeria baliatuz horrelako pirueta literarioa egiteko duen gaitasuna da… Inspirazio iturri, musa eder sentitu naiz. Nola liteke gizagaixo batek irratian eskaini dioten minutu beteko loria baliatuz esandako inozokeriari “Argia” bezalako prestigiozko agerkari bateko zutabe are prestigiozkoagoaren sarrera eskaintzea? Ez horregatik!

Antza denez, ironia erraz sumatzen ez duen zutabegilerik ere existitzen da herri honetan. Edo, apika, bota nuena ez zen Euskal Herriko maila intelektualak galdegiten duena bezain fina.

Zalantzan nago, ironia hori azaldu behar nukeen ala ez. Ez baitakit pentsalarien elitearen maila berean egongo ote naizen. Eta haiek uler dezaten du helburu post honek, hain zuzen. Saiatuko naiz, bada.

Zikloiaren eraginaren balorazioa subjektiboa da, edozein kasutan. Gertutik bizi izan duenak eta pairatu ez duenak nekez baloratuko dute berdin. Hori bistakoa da. Zikloiaren eragin kaltegarriak jasan zituztenek gaizki hartu bazuten nik esandakoa, barka nazatela. Ulergarria da. Jasandakoaz landa, nire ironia baldarra ulertu eta irribarrea agerian utzi zionik bada… horiei, bejondeiela! Umorea baita galdu behar den azkeneko gauza.

Esaldi horrekin, eta jarraian kontatu nuenarekin, agerian utzi nahi izan nuen asteburu horretan bizi izan nuen egoera surrealista. Surrealista iruditu zitzaidan etengabe eta lau haizetara ohartarazi ziguten arriskuari jendeak ezikusiarena -edo guztiz kontrakoa- nola egin zion. Hedabideek horrelakoetan darabilten gehiegizko dramatismo, alarmismo, eta psikosi interesatuari trufa ere egin nahi izan nion. Kontrastea, zinez, sekulakoa iruditu zitzaidan. Inork esango dit hobe dela egoerarik txarrena aurrikustea, gerora betetzen ez bada ere prest egoteko. D’acord. Baina geure mundu honetan, gustatu ala ez, beti daude ñabardurak.

Jendeari etxean geratzeko aholkatu zitzaion egun horretan bertan, zikloia iristekoa zen goizaldeko 3:00etan, hamarka lagun aurkitu nuen, esaterako, Ondarreta inguruan, itsasoari so. Antzerako egoera ikusi ahal izan nuen Pasealeku Berrian. Ni neu ere tartean, kamera eta guzti… egia da, bai. Neure buruaz ere barrezka ari nintzen irratian.

Izan ere, euskarak badu ironiarako tokirik…

Listuek (buruargiak) egoteko leluek (ergelak) be egon bear.

baina…

Zuhurrak ergelen lepotik bizi dira.

eta

Jesukristok itsuak eta errenak sendatu zituen, ergelak ez.

zeren

Ero bat egiteko, zazpi ergel bear.

Ironia ergelkeria bada… ergela naiz eta harro nago!

Ez da luntxik egongo

Datorren asteazkenean, 2008ko azaroak 5, egitasmo berri bi aurkeztuko ditugu Teketen eta biok Donostiako Koldo Mitxelena Kulturunean (zuzenean ikusteko aukera dago).

Arraytxiki
eta Publikatu dute izena geure seme-alaba berriek, biak dira proiektu beraren ezkerreko eta eskuineko oina, eta orain arte sarean geure kabuz garatu ditugun egitasmoekin lotura zuzena dute. Baina harago ere badoaz, nahiz eta hori datorren asteazkenean argituko dugun.

Ez dakigu egitasmoak arrakastarik izango ote duen ala ez, baina ideia honen garapenak berriz ere ilusioaren zirrara hori sentiarazi digunez, dagoeneko pozik gaude, zalantzarik gabe…

Aurretik esan behar dugu ontziolatik aterako den txalupa berria gu bion artean aurkeztuko badugu ere, proiektu honekin lotura estua dutela euskal blogosferan edo dena delakoan ezagutuko dituzuen Mikel Olasagasti (a.k.a. Hey_neken) eta Arkaitz Zubiaga (a.k.a. Mutilmedia) kideek. Euren partehartzea ezinbestekoa izango da orain arte bezala aurrerantzean ere. Beste askorena bezala (nor berak jakingo du, guk ere dakigun bezala).

Aurkezpenera ohiko hedabideak gonbidatu ditugu. Nork daki… Baina, badakizue, bada ezpada ere… hordago handira. Arraytxiki izena duen egitasmo baten aurkezpenera, ordea, ezin genitzakeen “zuri handiak” soilik deitu “arrai txikiak” ere gonbidatu barik. Beraz, nahi duen oro etor daiteke, jakina, etzi KMKn 11:00etan egingo dugun aurkezpenera. Eta bereziki interneten topatu ohi ditugun lagunak, blogariak eta beste, espero zaituztegu bertan.

Saiatuko gara aurkezpena ez dadin aspergarriegi izan. Labur, argi, eta ahal dela dibertigarri. Helburu horrekin prestatu dugu, aurkezpen eta guzti noski (OpenOfficerekin egina, hori bai). Aitortu behar dugu, hala ere, asko lagunduko digula zuen presentziak, mass mediarik ez badator ez bedi agerian gera behintzat.

Ah, eta ia ahaztu zitzaigun. Ez da luntxik egongo. Kanape-komandoa saihesteko-edo. Amaitutakoan pote bat hartzeko aukera sortzen bada, oso gustura egingo dugu, baina botea jarriko dugu denon artean. :P

Nahi baduzue, bertan ikusiko dugu elkar.

Copycop

Zabaldu.com gunean irakurri nuen atzo. G8 osatzen duten munduko zortzi estatu boteretsuenak isilpeko hitzarmena sinatzekotan omen dira. Akordio horren bitartez, aurrerantzean, aduanako funtzionarioek ordenagailu eramangarriak, musika irakurgailuak, edukiontzi digitalak, CD eta DVDak… atzeman eta miatu ahalko dituzte, «egile eskubideen legedia betearazteko». AEBak, Kanada eta Europako hainbat estatu omen daude sinatzaileen artean.

G8 delakoak datorren uztailean Tokion egingo duen bilkuran aztertuko ei du hitzarmena. «Aduanako funtzionarioak copyrightaren polizia bilakatzea ahalbidetuko duen nazioarteko araudia indarrean jartzea» omen da helburua, “Ottawa Citizen” eta “National Post” egunkariek zabaldutakoaren arabera.

Nire iruzkinak irakurtzen dituzuenok –zutabe (blog) hau inork irakurtzen badu– jakingo duzue maiz izan dudala hemen mintzagai George Orwell idazlearen “1984”, anaia nagusiaren kontzeptua ederki islatzen duen eleberria. Azkenaldian baina, anaia handi hori gu geu ginela pentsatuta nengoen. Alegia, estatuek, poliziak eta boterearen inguruan mugitzen direnek ez dutela zelatan ibili beharrik, hiritarrak berak jartzen dituelako bere datuak zelatariaren eskura… askotan jakin ere egin gabe.

Garai batean hain sonatua izan zen Echeloni buruz ere –modaz pasata edo– ez dugu kasik inon irakurgairik aurkitzen egun. Alegia, beren kontrola sotilagoa bilakatu zela sinistuta nengoen, zelatatuak zelatatzen dutela ez susmatzeko modukoa. Tira, egia esan, espioitza, espioitza izango bada, isilpean egin beharreko zerbait da beti. Beti sotila, ustez, beraz. Oraingoan, baina, copyrightaren aldekoen zutoihala ukabilekin estutu eta inongo lotsarik gabe geure ordenagailu, pendrive, musika irakurgailu, CD, DVD eta abarretan kuxkuxean aritu ahal izango dira poliziak. Ustez, egile eskubideak urratzen dituzten fitxategiak bilatzeko baina, bien bitartean, beste eduki batzuk ere miatu ahal izango dituzte.

Eta zelataritzaz ari garela, ezin ahantzi berriki Gasteizko Aiztogile kalean hainbat herritarrei esker agerian geratu den zelatatze sistema. Orwellena, aspaldion, ez baita zientzia-fikzioa, errealitate gordina baizik.

Manga

tekkonkinkreet

Komikiaren Nazioarteko Azoka amaitu berri da joan den igandean Bartzelonan. Oraingoan ere, gerturatzerik ez, eta urrunetik jarraitzea tokatu zait, bertatik-bertara ikusteko aukerarik gabe. Milo Manara, Jean Giraud, –also known as Moebius– , Astiberri argitaldaria eta abar luze bat elkartu dira aurten konterrian.

Badira hilabete batzuk Moebius bertaratzekoa zela entzun nuenetik. Egunkarirako elkarrizketa lotzen ere saiatu gara, baina berandu xamar antza, eta azkenean esku hutsik geratu gara. Bereziki miresten dudan egilea da Giraud, bere komikiek fantasiazko bidaia ugari biziarazi didatelako, mundu sinestezinetan eta Mendebalde urruneko basamortuetan barrena. Marrazkilari ezinhobea iruditzen zait eta bere hainbat lan ditut etxeko liburutegian, beste maisulan batzuekin batera.

Azkenean, Laia Altarriba i Piguillem Kataluniako korrespontsalak idatzi du, eta bai ederki idatzi ere, Saló ezaunaren inguruan. Eta hurrengo egunean iritsi da, albiste agentzia bidez, Moebiusen hitzaldiaren berri. Biak ala biak irakurri ditut, azokara joan ezin eta nolabait hurbildu nahi duenaren irrikaz.

«Ekonomia krisiak ez dio komikiari eragiten» du goiburu kazetari katalanaren kronikak. Eta Moebiusek, aldiz, honakoa bota du: «Manga komiki ahula da, komertziala, baina arriskutsua. Aurre egin behar zaio». Kontxo… hainbeste ikusmin pairatu ondoren, ez zait, bada, bat ere gustatu maisuaren deia! Haren ustez, komiki japoniarraren armarik indartsuena bertako herritarren «lehiakortasuna» da. Hasieran esan bezala, merkatu kontuak gailentzen dira hemen ere, antza.

Akira

Bere marrazkietako estetika ikusgarria hainbat filmetarako maileguan utzi izan duen maisuari errespetu osoa zor diot. Baina ezin gera naiteke animean, mangan eta marrazkigintza japoniarrean –erdipurdiko lanen artean, beste edozein generotan bezala– maisulan asko dagoela esan gabe. Katsuhiro Otomo da maisu horietako bat, eta beste asko ere izango dira, ezagutzen ez ditudan hainbat.

Japonian bertan zegoela gomendatu zidan internet bidez Luistxo Fernandezek animazio filme ikusgarri bat. Tekkonkinkreet du izena eta hori –manga ala ez– bai dela marrazki bizidun japoniarren erakusle paregabea.

moebius

PS1: 1. irudia Tekkonkinkreet filmetik aterata dago da, 2.a Akiratik eta 3.a Moebiusena da.
PS2: Portzierto, Spielberg-ek Ghost in the Shellen bertsioa errodatuko omen duela eta Akira animazio filma ere benetako aktoreekin berregingo dutela irakurri dut… 0_ô

God Save the Sheep (in Basque we trust)

Irratia.com festa.

AHT: Mapa gainean, mahai gainean

Ikusi mapa

Yoigo: egia berdaderua

Enpresa ezberdina zelakoan nengoen. Badakizue, letra txikirik gabe, rollo cool hori, komunikazio estrategia atipikoak, ustez kontsumitzailearengandik gertuago…

Interneteko konexio bat edo beste hautatzeko orduan, nahiko buruhauste izan dut azkenaldian. Gainera (eta hau ez da zertan txarra izan behar) zerbitzu hornitzaileek gero eta eskaintza “bortitzagoak” egiten dituzte. Bortitzago, konpetentziaren begiradapean, kontsumitzailearentzat errentagarriago segur aski.

Bilboko Business Global Conferencen egon nintzenean, nahiko lan izan nuen San Mamestik gertu WIFI bat aurkitzeko. Hobe esanda, ez nuen aurkitu eta ziber batean egin behar izan nuen lan. Galderrekin egon nintzen apur bat lehenago, eta hark eman zidan Yoigoren aukeraren berri. Berak ere badarabil, baina emaitza hobearekin.

Eskaintzen dituen zerbitzuak begiratzen hasi nintzen. Niri interesatzen zaidana edozein tokitatik Internetera konektatzeko aukera ematen duen 3G zerbitzua da. Eta Yoigok eskaintza erakargarria du. Izan ere, iragarkietan esaten denez, ADSL mugikorra deitzen zaion horren bitartez, Yoigok egunero gehienez Mb 1eko datu transferentzia kobratzen dizu.

Alegia, egun batean mega bat baino gutxiagoko datu transferentzia egin baduzu, dagokion tarifa kobratuko dizute. Baina gehienez mega beteko datu transferentzia kobratzen dizute. Hortik aurrera, 1,20 euro eta BEZ ordainduta (1.40 euro inguru) nahi adina datu transferitu dezakezu egun horretan. Hilean, gutxienez, 6 euroko gastua egin behar duzu. Gasturik egin ezean, 6 euroko gutxieneko hori kobratzen dizute.

Zer esan nahi du horrek?
Hilean gehienez 43 euro (BEZ barne) ordainduta, 3G konexioa uneoro eta edozein tokitan. 1,40 euroren truke, nahi adina mega (abiadurak gehienez ematen dizuna) egunero.

Egun jakin batean, edo gehiagotan, konektatzen ez bazara, ez duzu ordaintzen egun horiei dagokien tarifa zatia.

Egun jakin batean mega bat baino gutxiagoko transferentzia gastatu baduzu, 1,40 euro baino gutxiago ordainduko duzu transferentzia horregatik.

Transferentziari dagokionez, 40 Kb/s transferentzia tasara iritsi daiteke baina 3G sarea dagoenean normalean 35 Kb/s ingurukoa ematen du gutxienez. Bestela, GPRS bidez ere konektatzen da, nahiko motel.

Horraino, nire beharrari, erdaraz esaten den bezala, eraztuna behatzari bezain ondo egokitzen zaion aukera da.

Deitu dut Yoigora. Oso ondo atenditu naute. Pentsatu dut: “Hau ezberdintasuna beste hornitzaileen bezeroen arretarekin alderatuta… Egia izango ote da iragarkietan sinistarazi nahi digutena?”. Behar bezala azaldu diet zertarako behar dudan kontratua. Ordenagailu eramangarriarekin Internetera konektatzeko. Macintoshean ere ondo dabilen galdetu diot. Baietz esan dit. Eta GNULinuxekin? “Hori ezin dizut ziurtatu”.

GNULinuxekin ba ote dabilen frogatzeko aukera izango dut nik neuk, eta beraz ez dut alde horretatik gehiegi insistitu. Arazorik ez. Gehiago ere, ordenagailuak Bluetoothik ez duenez (makina zaharra da, hiru urte egingo ditu…), USB hariarekin datozen telefono modeloak zerrendatu dizkidate. Dudarik ez beraz. Dena ondo.

Mugikorra ere erosi dut (Sony Ericsson K610i). Kontratua eginez gero, 9 eurotan uzten dizute. Ondo dago, 3G badu, eta horrekin nahikoa da nire beharrentzako. Aste betean iritsi zait etxera. Kreditu txartelarekin ordainduz gero, bidalketa gastuak beraiek ordaintzen dituzte.

Jaso eta berehala, frogatzeko irrikitan egon naiz. Eta, lana bukatuta, etxera iritsitakoan hasi naiz frogak egiten. Sonny Ericsson PC Suite dakar telefonoa eta ordenagailuaren artean konexioak kudeatzeko. Baina, lehenengo saiakeran, kale! Konexioa sortzea lortzen dut, baina abiadura ez da berez eman beharko zukeena.

Desesperatzen hasi naiz. Hiru toki ezberdinetan frogatu dut Donostian: Aieten, Igaran eta Egian. Baina guztietan oso abiadura eskasa lortu dut. Gehienez 10 Kb/s, baina maiz segunduko Kb 1 ere ez. Edonor desesperatzeko modukoa.

Hasi naiz informazio bila interneten, arazoa konpontzeko asmoarekin. Baina, klaro, behar bezalako konexiorik gabe, ezin iritsi abiapuntura. Aukera bakarra geratu zait, bezeroen arretarako telefonora deitu. Has gaitezen dardarka…

Nire arazoa azaltzen saiatu naiz. Eta, lehenengo erantzuna oso eskasa izan da. Telefonistaren arabera, saltzen duten 3G zerbitzua ez dago ordenagailuarekin konektatzeko pentsatua, Mugikorrarekin nabigatzeko baizik. Gehiago ere, ez omen dute ordenagailu bidezko 3G konexiorik eskaintzen. Horregatik, ez dute alor honetan laguntza teknikorik emango, jaere. Moskeatu egin naiz.

Ez dutela zerbitzu hori eskaintzen? Nire ustez, saldu didaten terminalak eta zerbitzuak aukera hori eskaintzen badute, defektuz (ez da ezer hackeatu behar), orduan alor horretan laguntza teknikoa eskaintzea ezinbestekoa da. Bestalde, ni Yoigorekin harremanetan jarri naizenetik argi eta garbi azaldu diet zertarako behar dudan zerbitzu hori, eta ez didate inolako oztoporik jarri. Ordenagailuarekin konektatzeko USB kablea duten mugikorrak zeintzuk diren ere esan didate eta! Orduan, nola daiteke zerbitzua erabiltzen hasi eta ordu gutxira deitu dudanean erantzun hori jasotzea? Zerbitzu fantasma da?

Saiakera gehiago egingo ditut, esan diot nire buruari. Baina ezer ez. Berriz deitu dut. Oraingoan, kasu egin didan pertsona dezente jatorragoa da, laguntzeko asmo gehiagorekin joan da lanera gaur, bere lagunarekin alderatuz. Ezarpen batzuk eman dizkit, oso azaleko laguntza izan da. Proxy zenbaki bat, portua eta beste bi tontakeri. Baina horiek ezarrita ere, ez dut behar bezalako abiadurarik lortzen.

Hirugarren aldiz deitu dut Yoigora. Eta, berriz, lagutzeko asmo gutxi duen tipo bat jarri zait bestaldean. Sail teknikoarekin ez nauela jarriko… bla, bla, bla. Esan diot zuzen zuzenean erreklamazio sailera desbideratu dezala nire deia. Baina hori ere ezin omen du egin, eta berak kargu hartuta, 24 ordu baino lehen deituko didatela esan dit. Ostirala da, 20.00ak aldera.

Pasa dira 24 ordu, eta ezer ez. Berriz deitu dut Yoigora. Azkenaldian, ekubideen jabe den kontsumitzailearen sena hazi egin da nire baitan, eta telefono deiak erantzuten dituzten robotek ez ezik, lagun bat edo bestek ere pairatu behar izan du eskubidedun kontsumitzailearen haserrea bere azalean. ;) Sekulako sermoia bota diot, ez dut hemen dena azalduko (luze xamar joan da).

Erantzun bat nahi dut gutxienez. Akaso, hemen ez daukate 3G estaldurarik, edo erabiltzen ari naizen terminala ez da egokiena nire ordenagailuarekin elkarlanean aritzeko, arazoak izan ditzakete azken orduotan sarean, agian gaizki konfiguratu dut konexioa… Nik zer dakit. Baina, gutxienez, orientazio pixka bat eskertuko nuke. Tipoa saiatua da, galdera batzuk egin dizkit eta azalpen bat emateko prest ditudi. Eta juxtu lasaitzen hasi naizenean… klonk! Komunikazioa eten da.

Beste behin deitu dut, eta neska batek hartu dit. Azaldu diot Alfredorekin hizketan ari nintzela, eta, mesedez, ahal bada, berarekin hitz egin nahi dudala berriro, ez dudala berriz nire arazoa hasieratik azaldu nahi. Ez dela posible esan dit, ezin dituztela deiak batetik bestera pasa. Bale, guatxi, nire umorea segundoz segundo hobera doa.

Beste erremediorik ez badago, arazo guztia azalduko diodala esan diot. Baina denbora apur bat beharko dugula. Ez dut berriz entzun nahi ez dutela zerbitzu teknikorik eskaintzen nik dudan arazoa konpontzen saiatzeko. Kontratua begiratzen aritu naiz eta inondik inora ez da hori ageri.

Total, tipa honek ere ez du gaur laguntzeko gogo handirik. “Erantzulearen eskuliburutik” ateratako erantzunak ematen hasi zait, eta nire pazientzia agortzen. Moztu egin dut. Bota dizkiot berriz nire argumentuak. Eta, halako batean, errespetua galdu dit, hasi zait erdi garraxika, deia lehenbailehen amaitu asmoz edo… Guztiz agortu da nire pazientzia. Identifikazioa eskatu diot eta zuzenean erreklamazio atalarekin jartzeko eskatu diot, eta gero baja emateko behar denarekin.

Bada, hori ere ezingo dut gaur egin. Esan didanez, bezeroaren identifikazio automatikoa egitea galarazten dion “intzidentzia” bat daukate (hitz hori bezeroen arretako eufemismo erabiliena bilakatuko da azkenean). Ze ondo!

Ikerketa:

Babes teknikorik ematen ez didanez, neure kabuz hasi behar izan dut arazoaren iturrira iristeko ikertzen. Tira, neure kabuz baina hainbat blog, eztabaidagune eta, jakina, Interneten laguntzaz. Motela, baina sarea.

Lehenengo gauza, inguruan ze sare dauden begiratzea. Egia esan, horretarako nahiko tresna txukuna da Sony Ericsson hau. Hiru topatzen ditu: Vodafone, Orange eta Movistar. Bakoitzeko bi sare, GSM sarea eta 3G sarea. Yoigo ez da ageri baina pentsatu dut Vodafoneren gainean lan egiten duela. Movistar eta Orangerekin ez bezala, Vodafonerekin konektatzeko aukera ematen baitu nire SIM txartelak.

Bigarren kontua, sarean esperientzia berbera izan duen jendea topatzea. Eta baita topatu ere. Hor aukitu dut nire arazoaren jatorria izan daitekeena. Izan ere, irakurri dudanez, Yoigoren estaldura iristen ez den tokietan, Vodafonerekin konektatzen da, dela GSM edo 3G bidez. Deiak egiteko ez dago arazorik, baina Vodafonerekin 3G bitartez Internetera konektazerakoan, antza denez, ez du behar bezala egiten eta GPRS bidez konektatzen da, askoz ere abiadura txikiagoan. Ez naiz arazok izan dituen bakarra: [1], [2].

Lerro hauek idazten hasi baino minutu batzuk lehenago, sakeleko telefonoaren pantailan ikono berri bat agertu zait. Ohartu naiz abiadurak hobera egin duela eta segituan abiadura testa egiten duten webgunera jo dut. Hala ere, emaitza ez da izan espero nuena

Webgune honetan 42 kbps ematen dizkit beherako trafikoari dagokionean, alegia, 5,3KB/s; eta 19kbps, alegia 2,4 KB/s, gorakoa. Beste honetan, 8 kbps gora eta 12 kbps behera. Horrek, testu bertsioan dauden webguneetan nabigatzeko moduko ere ez du emate, inondik inora “abiadura handiko Internet”. Berez, hemen azaltzen den bezala izan beharko luke. Abiadurak apur bat gora egiten duenean, webguneak banan bana ikusteko gai naiz, pazientzia pixkatekin. Pentsa.

Yoigon esan didatenaren arabera Donostian ez dute estaldura arazorik. Dena dela ere, okerrena ez da oraindik behar bezala konektatzerik lortu ez izana. Eta txarrena ez da zerbitzua saltzen dizunarengana erantzun bila joan eta esku hutsik itzultzea… Erantzun egoki bat emateko saiakera ere ez egitea da sutu nauena.

Sekulako kasketa daukat.

Verdad de la buena, esaten dute Yoigokoek beren zerbitzuak saltzeko. Hau bai dela egia berdaderua.

Milioi bat hitz

NireTv sortu duen Davidek lelo hau erabili du bere bideo-blog berrian: Irudi batek mila hitzek bezainbat balio badu, zenbat hitz balio ditu bideo batek? Bada, bere esanetan, bideo bat mila irudi eta 1.000.000 hitz baino eragingarriagoa da…

Euskal Herrian azkenaldian aurkeztu diren webguneen artean, agerikoa da bideoek gero eta garrantzia nabarmenagoa dutela. Hedabide handietan ere, indar handia dute ikustekoa eta entzutekoa uztartzen dituzten edukiek. Luistxo Fernandezek, Interneteko euskal guruak, Sustatun azaldu zuen Internet bidezko bideo zerbitzuen inguruan merkatu interesgarria dagoela zabalik. Eta katarroak nire usaimena guztiz lermatua badu ere, esango nuke laster proiektu berri gehiago ezagutuko dugula.

Iragan astean Bilbon egon nintzen, eta hiri handi batera joaten naizen bakoitzean egiten dudan legez, doako egunkariak begiztatu nituen metroan. Besteak beste, “El nervion” eta “ADN”. Azido desoxirribonukleikoaren laburdura izentzat hartu duen egunkarian zutabe interesgarria irakurri nuen. Bartzelonako metroan neska batek jasandako eraso arrazista/sexistaren inguruan mintzo zen gogoan ez dudan zutabegilea.

Haunsnarketa kabala egin zuen. Izan ere, ohikoak dira etorkinen aurkako erasoak. Egunero-egunero gertatzen dira. Kasu honetan, baina, erasoa kamera batek grabatu izana da gertakaria ezhoiko bilakatu duena. Eta horregatik aztoratu gara hainbeste, zutabegile horren iritzian: Irudien gogortasunagatik gu geu erasotuak sentitu garelako. Hitzez esan baligute, akaso, ez litzaiguke-eta hain gordina irudituko. «Eraso txiki» batean geratuko litzateke, eta hedabide gehienek ez liokete erreparatu ere egingo.

Alde onak eta txarrak ditu geure gizarte mediatizatu honek. Gero eta gehiago dira beren eskuetan kamera bat darabilten lagunak. Batzuek, gauza ederrak egiteko erabiliko dute. Beste batzuei lekukotasunak zabaltzeko baliagarri egingo zaie. Baina, jakina, bizitzako alor guztietan bezala, denetariko jendea dago, eta baita denetariko bideoak ere.

Azkenaurreko astakeria Gasteizen gertatu da. Adimen urriko lagun bat biluzarazi, grabatu eta sareratu egin dute bideoa. Bartzelonakoan, bideoa erasoaren lekuko bilakatu da. Gasteizen, bideoa bera da erasoa, eta erasoaren lekuko.

Ghandi eta Che; erregea eta Otegi

Hispanitatearen Eguna omen da gaur, baina GARA egunkarian laneguna dugu. Gure egutegian, ez da jaieguna.

Nik, egia esan, ez dut ezer ospatzeko, nahiz eta martziano xamar ere sentitzen naizen batzutan. Lantokira bidean, Donostian, kaleak ez dirudi beste edozein astegun. Eta interneten ere, geldi xamar dago guztia.

Sustatu.com
, egunero 8:00ak inguruan berritua agertzen zaidana, eguneratu gabe dago orain. Eta Zabaldu.com-en ere, ez da oraindik ilaratik albisterik atera azalera.

Jenderik ezean, iragarkiei begiratu behar izan diet gaur goizean, kalean. Donostiako autobusen markesinatan, eta Kontxako pasealekuko termometro-erlojuetan, DYAren kanpaina baten bi kartel ikusi ditut. Biak ala biak deigarriak.

Ez dut argazkirik ateratzeko betarik izan, eta sarean ere ez ditut irudiak topatu, baina laster igoko ditut Flickr-era. Batean Ghandi agertzen da lurrean eserita, bere argazki ezagun batean. Eta bestean, Ernesto Che Guevara. Biek, DYAren peto horia daramate soinean. Kuriosoa da kanpaina, zalantzarik gabe.

Beste iragarki batek ere bereganatu du nire arreta. Banner bat da oraingoan. Fernan-en blogean ikusi dut. Domeinu eta ostalaritza zerbitzuak eskaintzen dituen Hostinet enpresarena da.

Antza denez, azken aldian .es domeinuen erregistroak dezente ugaritu dira. Ez dakit “ñ”a eta “ç”a nahiz tildeak dituzten hitzak erregistratu daitezkelako ote den.

Kontua da Hostinet-ek, bere zerbitzuak iragartzeko, burutazio xelebrea izan duela. Arnaldo Otegi eta errege espainola erabili ditu banner batean domeinuen erregistroa iragartzeko. Halaxe dio: “Batasuna.es: STOP… Rey.es: STOP… Pero muchos otros se pueden registrar por solo…“.

Hemen ikus dezakezue

Alkateak

Hilabete batzuk igaro dira udal hauteskundeak erabaki zirenetik. Orduan, kanpainaren pasarte batzuen harira zutabea idaztekotan egon nintzen. Donostiako bi alkategai nagusi ziren protagonista. Baina azkenean beste gauza “garrantzitsuago” batzuek bereganatu zuten zutabe mardul honen arreta.

Lehenengo pasarteak egun alkate den Odon Elorza zuen aktore nagusi. Hiriburura kostaldeko trenean bertaratu nintzen egun hartan, eta Lugaritzen jaitsi nintzenean, kamerak, flashak eta kazetariak ikusi nituen aztoratuta. Nasan aurrera egin ahala jabetu nintzen egoeraz. Bagoietako batean alkate eta alkategai zena ikusi nuen eserita. Antza denez, kanpaina garaiko prentsaurrekoa deitu zuen geltoki berrian. Eskaileratan gora joan nintzen eta PSEren furgoneta ikusi nuen aparkatua. Sarreratik gertu, aparka ezin daitekeen toki batean. Beti exenpluarekin predikatzen… Elorza bere auto ofizialean irudikatu nuen. Bietako bat. Geltokitik nahiko gertu duen etxetik trena hartzera joateko. Ala lantokitik, Udaletxetik, geroago kontrako bidea egingo zuen trena hartzera joateko. Maiz erabiltzen dut ez bagoietan ezta geltoki gehienetan ere komunik ez duen “hirugarren munduko” tren hori. Eta behin bakarrik ikusi dut egun berriz ere alkate dena bertan.

Bigarren pasartea beste alkategai nagusiak interpretatu zuen. Egunkariko erredakzioan nengoela, EAJko hautagai Xabier Ezeizabarrenaren prentsaurreko deialdia jaso nuen. Bizikletaz egingo zuen Antiguatik Erdialderako bidea, helmugan adierazpenak egiteko. Ekitaldi hartara ere hedabide ugari gerturatu zen. Eguraldiak, alta, ez zion mesederik egin, eta bere flekiloa busti-busti eginda agertu zen egunkarietako orrialdeetan… Donostiako bidegorriak maiz erabiltzen ditut. Baina euria ari duenean, nahiago izaten dut autobus publikoa hartu lantokira blai eginda iritsi baino. Ez egun eguzkitsuetan ezta euritsuetan ere ez dut Ezeizabarrena pedalei eragiten ikusi.

Hauteskunde kanpainak zipristintzen dituzten egoera irrazionalak dira, antzezpen hutsa. Eta ondorio argi bat atera nuen. Politikariek, edo beren kanpainak diseinatzen dituzten profesionalek, inozotzat dituzte hautesleak. Eta irudi eskas batekin pertsuaditzeko gai direla uste dute.

Albiste hau irakurri nuen atzo. Estatu espainoleko alkate hauta-berrien %90ak igo du dagoeneko bere soldata. Bigarren ondorioa atera dut. Agian kanpainak diseinatzen dituztenek arrazoi dute.