rssgaur8 logotipoa

Kaiku naiz, pirolisia dut eta onlain nago

[Sarrera hau erantzun gisa utzi dut Amatiñoren blogean. Gero ohartu naiz zelako txapa bota dudan, eta blog gosetu hau elikatzeko baliatzea erabaki dut]

Nire ustez bada beste aldagai bat kanpaina honi positiboki eragin diona.

Ez naiz ni ere sartuko sakonean aztertzera Kaikuren leloaren egokitasuna ala egokitasun eza. Edozein kasutan, leloari bakarrik erreparatuta, nik azkenean hautatu dutenaren alde egingo nuke hasieratik, “Ni Kaikukoa naiz”, alegia.

Sustatun azaldu nuen bere garaian zergatik: Besteak beste, kirol talde baten jarraitzaile denaren zantzua hartzen diodalako esaldiari, eta hain zuzen ere, Kaikuk traineru bat patrozinatzen duelako.

Ez nago guztiz ados aurreko iruzkinean “Nick”ek dioenarekin. Baliteke batzuetan hobe izatea produktu bati buruz gaizki hitz egitea, hitzik ez egitea baino. Baina ez beti. Soilik horrek nolabaiteko ondorioa badu. Ondorio hori ez da erraz kontrolagarria, ordea. Baina kasu honetan, ondorio bat baino gehiago izan dira.

Esan bezala, uste dut Kaiku polemika honekin guztiarekin irabazten atera dela, eta saiatuko naiz azaltzen zergatik.

Batetik, kontsumitzaileen edo gutxienez euskarazko iragarki horrek duen xede-taldearen zati handi baten aurrean Kaikuk erakutsi du entzuten dakiela, eta baita entzundakoaren arabera erreakzionatzen ere (erdizka besterik ez bada).Nire begietara, arrazoi horrexegatik berberagatik beren irudia positiboki indartua irten da azkenean.

Bada beste faktore bat ere. Kontrako iritzi eta jarrerak azaltzen direnean, maiz aldekoak ere agertzen dira. Amatiño, testuinguru honetan, zure kasua oso argia da. Halako batean, kritika zaparradaren ostean, bere inguruko iritzian eragiteko gaitasuna duen pertsona erreferentzial bat irten da Kaikuren defentsan. Ez hori bakarrik, “anonimoagoak” edo diren zenbait ere agertu dira han eta hemen egin diren iruzkinetan (Zuzeun, Sustatu, Blogetan…) Kaikuren alde. Eta, seguru aski, hasiera batean kritika gogorrak egin dituztenen iritziak apur bat apaltzea ere lortu dute. Lehenago aipatu dudan faktorearekin gertatu den bezala.

Hori, dudarik gabe, marketin ekintza brutala da, inpaktoa hamaika bider indartsuagoa da. Besteak beste, iruzkinak egiteko “beharra” sentitu duten pertsonak balizko kontsumitzaile zuzenak direlako.

Orokorrean, esan bezala, irabazten atera direla esango nuke.

Beraz, ni Kaikuren kanpainaren diseinatzailea izan banintz, seguru aski erabaki okerra hartuko nukeen. Hobe zatekeen “Ni Kaiku naiz” hautatzea.

Hala ere, aldez aurretik erreakzioa aurrikustea zaila izan ohi da, eta uste dut suerte kontua izan dela Kaikurena planifikazioaren ondorio baino gehiago.

Kritika bat bai egingo nieke, baina usteen araberakoa da. Uste baitut, kanpaina hau erderaz pentsatua izan zela, eta gero euskaratze (oker ala egokia) egin dutela.

Orain artean kanpaina grafikoa besterik ez nuen ikusi. Jakin izan dut irratietan euskaraz mezua aldatu dutela. Eta baita telebistako lokuzioetan ere. Baina gaur ditxosozko anuntzioa ikusi dudanean, bere garaian Fagorrek egindako Pirolisiaren kanpainaren akats berbera ikusi diot. Telebistako iragarkia gaztelaniaz izan da grabatua, eta gero euskaraz bikoiztu dute, Euskaltelek “Onlain nago”rekin egin duen bezala.

Pirolisiaren inguruko artikulua idatzi nuenean, Publis enpresakoek deitu zidaten, artikuluaren berri izateko. Ia eskertu ere egin zidaten, eta azaldu behar izan nien kritika bat zela, eta ez nituela oso ongi uzten. Une horretan nire solaskide izan zenak gazteleraz egin zidan, eta artikulua euskaraz zegoen idatzia. Horregatik ote?

Galdera:

Hain zaila (eta garestia) al da euskaraz (ere) dakiten aktoreak kontratatzea? Telebistako iragarkiak aktore berberarekin euskaraz eta gaztelaniaz grabatzea, bikoizketaren beharrik gabe, story-board berdinaren gainean? Markaren hobebeharrez diot, niri bederen sinesgarriagoak egingo litzaizkidake-eta, zalantza izpirik gabe.

Portzierto, behinola zera aldarrikatu nuen blogean (askoz gehiago elikatzen nuen garai hartan…): “Ergela naiz eta harro nago!”. ;)


euskaltube.com bideoak | Izenburua: Onlain Urtebetez! | Erabiltzailea: Argoitz21

Eskola 2.0, nire iritzia oso-osorik

“Berria” egunkariak erreportajea argitaratu du gaur Informazio eta Komunikazioaren Teknologiek Euskal Herrian eta euskararengan duten eraginaren inguruan.

Jon Rejado kazetariak zintzo zintzo laburbildu ditu Maite Goñi, Marko Txopitea, Gorka Julio eta niri egindako galderak.

Ezagutzen dut kazetariaren lana eta badakit sintetizatzea oso lan zaila dela, nire lagun batek dioen bezala, “diseinuaren esklabu” baikara batzutan lan tresna gisa luma (edo hobe esanda, teklatua) dugunok.

Hala ere, eta erantzunak idatziz, e-posta bidez bidali nizkionez, oso osorik hemen argitaratzea erabaki dut. Azken finean, ez nuke nahi egindako lana alferrik gal dadin eta, bestalde, blog honek badu eguneraketa beharrik. Aldez aurretik lana eginda dagoenez, hemen itsastea erabaki dut.

Galdera: TIC edo IKT direlakoen inguruan azpiegitura (ordenagailuak, interneterako konexioa) sustatzen jarraitu arren, helburua ia bete dela uste du Jaurlaritzak. Orain edukietara jauzi egiteko unea dela adierazi du Xabier Sabalza Berrikuntza eta Informazioaren Gizarteko zuzendariak. Iritzi bera al duzu? Zergatik? Jauzia azkar/garaiz/berandu heldu al da?

Erantzuna:
Lehenik eta behin azpimarratu nahi nuke nire iritzia IKTak erabiltzen dituen herritar batena dela, eta asko jota teknologia berriei arreta berezia jartzen dien kazetari batena. Ez nator hezkuntza mundutik eta, beraz, ezagutzen dudana bigarren eskuko informazioari esker dakit.

Hori esanda, hezkuntzan IKTen erabilpena sustatzeko orduan ezberdindu nahi nituzke eskola publikoan egiten ari diren ahaleginak eta pribatuan egiten ari direnak. Lehenengoari helduko diot. Asteon Victor Bermejok, IKTen programaren arduradunak, Eskola 2.0 egitasmoaren inguruan egindako aurkezpena ikusi dut, eta ez zait bat ere zehatza iruditu. Nire irudipena da Jaurlaritza korrika eta presaka egiten ari dela gauza asko eta planifikazio falta handia dagoela. Akaso intentzio oso onarekin ari dira IKTak bultzatzen hezkuntza publikoan, baina plangintza integral baten falta dagoela esango nuke. Hiru alderdi ezberdinduko nituzke: Azpiegiturak, irakasleen formakuntza eta edukiak. Lehenengoari dagokionean, Eusko Jaurlaritzak kontrakoa badio ere, esango nuke nahiko berandu datorrela eskola publikoko lehen hezkuntzako 5. mailako ikasleei IKTen bidezko irakaskuntza sustatzeko baliabideen hornikuntza. Badirudi ikasle bakoitzak netbook edo ordenagailu ultraeramangarri bat izango duela aurten, besteren artean, baina baliabide horiek eskuratzeko deialdia orain gutxi argitaratu da eta, beraz, ezin esan daiteke aurrikuspen nahikoarekin bultzatu denik. Afera honen inguruan, gainera, oso kritiko naiz erabiliko den softwarearen inguruan. Izan ere, nire iritziz, eskola publikoak software librea bultzatu beharko luke, Microsoft bezalako enpresen sistema eragileak eta lizentzia garestiak baztertuz, eta ikasleak softwaren librearen ingurune batean heziz. Baina abiarazte bikoitza izango omen dute aparailuok. Alegia, GNU-Linux banaketa bat ez ezik, baita Windows ere. Baina eskola publikoa ez da alperrik herritar guztiok ordaintzen ditugun zergen bitartez finantzatzen.

Bigarren hutsune nagusia edukien inguruan dakusat. Izan ere, IKTak helburuak erdiesteko bitarteko besterik ez dira. Hezkuntza metodoa egokitzeko beharrezkoa da azpiegitura horiek baliatuta ikasleak hezteko erabiliko diren edukiak sortzea eta hezkuntza sitemaren benetako iraultza eragingo duen plangintza orokor, zehatz, landu eta sakona abiaraztea.

Hirugarren hutsune nagusia hezitzaile edo irakasleen formakuntzan dagoela uste dut. Nire uste apalean, ikasle asko eta asko irakasleak baino jaioagoak dira IKTen erabilpenari dagokionean. Irakasleek IKTak ikasteko nola erabili behar diren irakatsi behar badiete, orduan formakuntza sakon baten beharrean daude. Hiru arlo hauek (hornikuntza, edukiak eta formakuntza) aldi berean abiaraztea akats handia da nire ustez. Metodologia berriaren ezarpena eskalonatua izan beharko litzateke, eta ez korrika eta presaka egindako zerbait.

Eskola 2.0 programak kontzertatutako ikastetxeei dirulaguntza emango die gero eskola pribatuek beren kabuz programa gara dezaten. Ikastolei dagokienean, Ikastolen Elkartea Ikasys sistema garatzen ari da, eta ,edukiei dagokionean aurrerapauso handiak egiten ari direla uste dut, Administrazioari aurre hartuz. Gainera, badira ekimen berezitu eta pertsonala oso gogoangarriak, Ordiziako Jakintza ikastolarenak kasu. Irakasle jakin batzuen jaiotasunari esker metodo, eduki eta inplantazio oso egokia egin da hor. Baina hori ez da nahikoa. Eragite globala beharrezkoa da.

G: Gaurko gizartean egun dauden oinarrizko baliabideen ezagutza nahikoa al da? Nola sustatu beharko litzateke horien ezagutza, behar izanez gero?

E: Gai mardula da hori. Ez baita berdina haur eta nerabeen formakuntza eta helduena. Gizarteak gero eta gehiago ezagutzen ditu oinarrizko baliabide horiek. Baina ez dut uste, salbuespenak salbuespen, hezkuntza sistemaren meritua denik. IKTetan, maiz, modu autodidaktikoan ikasten dira gauzak, eta esango nuke gizartea hezkuntza sistemaren aurretik doala zentzu horetan. Hala ere, ez dut uste oraindik nahikoa denik gizartean dagoen ezagutza. Izan ere, hezkuntza sistema aitzindari izan beharko litzateke arlo horretan. Hori da ezagutza sustatzeko biderik onena. Baina mementuz hori ez da gertatzen.

G:IKTak hezkuntzan izan dezaketen garrantzia ikusi da hainbat egitasmoetan euskara sustatzeko. Gizartera hedatzeko aukera bideragarria al da? Nola egin beharko litzateke teknologia horietara ohituta ez dauden oinarrizko formakuntza (egin behar izanez gero, noski)?

E: Lehenago esan bezala, formakuntza hori apurka egin beharko litzateke. Eta hezitzaileena da formatu beharreko lehenengo sektorea. Programa mailakatu baten bitartez eta urteen poderioz soilik lor daiteke hori. Letra larriz idatzitako hezkuntza sistemaren eraldaketa beharrezkoa da. Hasi lehen hezkuntzatik, eta Unibertsitateraino. Magisteritza ikasleak ez badira arlo honetan hezten, nola heziko dituzte gero Lehen Hezkuntzako ikasleak? Gauzak ondo egin nahi badira, plangintza benetan globala abiaraztea beharrezkoa da.

G: Zeintzuk izan beharko lirateke etorkizunera begirako erronka nagusiak edukien garapenari buruz? Euskarak interneten eta aplikazioetan duen presentzia nahikoa al da? Hobetu al daiteke? Nola?

E: Gizartearen arlo guztietan da eznahiko ezagutza hori. Gainera, euskararen errealitatea oso urrun dago oraindik normalizaziotik. IKTei dagokienean, badira euskarazko tresnak, baina hori ez da garrantzitsuena. Tresna horien erabilpena, euskaraz erabiltzea eta edukiak (baita norbanakoek garatzen dituztenak ere) euskaraz sortzea beharrezkoa da. Euskaraz komunikatzea, azken finean. Facebook euskaraz erabiltzea, adibide baterako.Ez soilik interfazea euskaratzea, bertako elkarrizketa ere euskaraz izan dadila izan behar da helburua. Euskara sustatzeko hiru zutabe nagusi behar ditugu: Menuak (tresnen interfazeak), platerak (edukiak) eta horiek jango dituzten pertsonak (erabiltzaileak) euskaraz egitea.

G: Instituzioek lagundu beharko lukete horretan?
E: Hizkuntza gutxitua den heinean, eta instituzioek normalizazioa helburu badute, diskriminazio positiboa eta instituzioengandiko laguntza beharrezkoa da. Horrek ez du esan nahi gaur egun erabiltzen diren laguntza sistemak nahikoak edo egokiak direnik. Guztia ez da dirulaguntza kontua. Estrategia kontua da eta, arlo honetan, iraganean eta orainean, estrategia eta plangintza falta nabarmena sumatzen dut nik. Intentzioak onak izan daitezke, baina estrategiak eta erabiltzen diren taktikak agian ez dira egokienak.

Hemen azpian txertatuko dut elkarrizketan aipatzen dudan bideoa:

Torturaren testigantza grafikoa Goenkalen

Urte hauetan guztietan ez dut gehiegi jarraitu Goenkale telesaila. Jatorriz venezuelarra izan arren, ez naiz “sugetzar” zalea, ezta euskaraz dauden “kuleborien” jarraitzaile ere. Baina batzuetan, zapping-aren ondorioz, pasarte batzuk ikusi izan ditut. Atzo izan zen egun horietako bat.

Telesaila jarraitzen baduzue, konturatuko zineten GARA egunkaria behin eta berriz agertzen dela. Ez da kasualitatea, promoziorako hitzarmen baten ondorioz agertzen da berripapera Iñaki Perurenaren harrijasotzaile eskuetan, besteren artean.

Bada, atzokoan, esan bezala, nire begia egunkariaren presentzia behatzen aritu zen, menturaz. Nolabait, nire arreta bereganatu zuen GARAren presentziak eta zenbat aldiz agertzen zen zenbatzen jardun nuen.

Halako batean, Boga tabernako horman Igor Porturen ospitaleratzearen argazkia jasotzen zuen GARAren azala (pdf) agertzen zela ohartu nintzen. Sakelako telefonoa atera eta hor aritu nintzen testigantza hori jaso nahian. Hemen ikus dezakezuen bideoan sumatzen dena baino askoz ere argiago agertu zen gazte Lesakarraren argazkia ETB1en. Baina ez nuen garaiz grabatzerik izan.

Deigarria egin zitzaidan hedabide gehienetan isilarazia izan den tortura salaketaren (pdf) testigantza nola irits daitekeen telebistan presentzia izatera, publizitate hitzarmen baten ondorioz, zeharka besterik ez bada ere.

Doako prentsa Gipuzkoan

Diario Vasco“ko azalean ikusi nuen atzo iragarkia, Madrilen eta Bilbon, besteak beste, dagoeneko aski zabaldua dagoen “Qué” doako egunkariak Gipuzkoako edizioa aterako du.

Hasieran, harritu egin nintzen, konpetentziarena ei zen iragarki bat DVko azalean, bost zutabetara. «Vocentorena izango al da?». Galdera hor nonbait galdu zitzaidan, gaur arte ez naiz berriz akordatu eta.

Gaur, goizero bezala, prentsari begiratua egiten ari nintzela, DVko komunikazioaren atalean erreportaje luzea aurkitu dut “Qué” egunkariaren Gipuzkoako edizioari buruz. Paperean irakurri dut, sarean ez baitut topatzerik izan. Bai, Vocentorena da “El Correo” , “ABC“, “Diario Vasco”… eta beste hainbat hedabideren jabe den enpresa boteretsuarena.

Xehetasun dezente ematen dituzte publi-erreportaje horretan. Erredakzioan laupabost lagun (orain ez dut eskura newspapera), argazkilari, erredaktore eta arduradunen artean. Jakingo duzuenez, egunkariok mehe xamarrak izan ohi dira, eta agentziek zerbitzatzen dituzten albisteak dituzte elikagai nagusi. Edizio lokal ezberdinetako erredakzio taldeen lanen partekatzeak ere, noski, maniobrak egiteko nahikoa toki uzten die.

Euskal Herian badira hainbat debaldeko egunkari. “ADN“, “Que”, “El Nervion” (hau ere Vocentorena), “Metro“… batez ere hiriburuetan. Egia esan, ez dakit Ipar Euskal Herrian hain zabalduak dauden. Akaso Baionan (hala bada esaidazue)… baina populazio txiki xamarra duten tokietan enpresek ez dute normalean gisa honetako argitalpenen aldeko apustua egiten, errentagarritasun kontuagatik. Egunkari hauentzako kontratatutako iragarkiak dira diru iturri nagusi eta, beraz, zabalpenak ahalbidetzen die bezeroei zerbitzu hori eskaini ahal izatea.

Bada, DVn irakurri dudan erreportajean, Gipuzkoako lehenengo doako egunkaria dela diote Vocentokoek. Gezurra galanta. Batetik, “Metro” dago, adibidez, Donostiako iparraldeko tren geltokian banatzen ikusi dudan lehenengoa. “Euskadi”ko edizioa da, ez Gipuzkoakoa, baina talde handiek argitaratzen dituztenen artean hori da Gipuzkoan banatu den lehena, esango nuke. Gazteleraz, bederen.

Baina debaldeko egunkarien artean Gipuzkoako edizioak argitaratu eta Gipuzkoan zabaldu dituen lehenengoa “Hitza” izan da (portzierto, hitza guztiak bilduko dituen metagunea prestatzen ari diren susmoa dut: Ikusi) .Gehiago ere, eskualde mailako edizioak baitira, are eta lokalagoak beraz. Eta, esan beharrik ez, guzti hori euskaraz.

Gainera, aurrekoan Donostiako Egia auzoko lurrazpiko pasadizoan gazte batek eman zidan eskura “Irutxuloko Hitza“. “Hitza”ko petoa zeraman, debaldeko beste egunkariak banatzen dituztenek bezala. «Eskerrik asko», esan nion. «Zuri», erantzun zidan. :)

Eguneraketa: “Hitza”ren metaguneaz ari nintzenean, lotura jarri nuen egunean, bistakoa zen zerbitzari horretan zerbait prestatzen ari zirela. Mysql konexio akatsak eta abar ageri ziren, norbait lanean ariko balitz bezala. Eta itxura hori zuen, “Hitza” guztiak bilduko dituen atari batena. Ez dakit, akaso ohartu dira, baina orain administrazio gunerako sarrera ageri da eta ez besterik. ;)

Ghandi eta Che; erregea eta Otegi

Hispanitatearen Eguna omen da gaur, baina GARA egunkarian laneguna dugu. Gure egutegian, ez da jaieguna.

Nik, egia esan, ez dut ezer ospatzeko, nahiz eta martziano xamar ere sentitzen naizen batzutan. Lantokira bidean, Donostian, kaleak ez dirudi beste edozein astegun. Eta interneten ere, geldi xamar dago guztia.

Sustatu.com
, egunero 8:00ak inguruan berritua agertzen zaidana, eguneratu gabe dago orain. Eta Zabaldu.com-en ere, ez da oraindik ilaratik albisterik atera azalera.

Jenderik ezean, iragarkiei begiratu behar izan diet gaur goizean, kalean. Donostiako autobusen markesinatan, eta Kontxako pasealekuko termometro-erlojuetan, DYAren kanpaina baten bi kartel ikusi ditut. Biak ala biak deigarriak.

Ez dut argazkirik ateratzeko betarik izan, eta sarean ere ez ditut irudiak topatu, baina laster igoko ditut Flickr-era. Batean Ghandi agertzen da lurrean eserita, bere argazki ezagun batean. Eta bestean, Ernesto Che Guevara. Biek, DYAren peto horia daramate soinean. Kuriosoa da kanpaina, zalantzarik gabe.

Beste iragarki batek ere bereganatu du nire arreta. Banner bat da oraingoan. Fernan-en blogean ikusi dut. Domeinu eta ostalaritza zerbitzuak eskaintzen dituen Hostinet enpresarena da.

Antza denez, azken aldian .es domeinuen erregistroak dezente ugaritu dira. Ez dakit “ñ”a eta “ç”a nahiz tildeak dituzten hitzak erregistratu daitezkelako ote den.

Kontua da Hostinet-ek, bere zerbitzuak iragartzeko, burutazio xelebrea izan duela. Arnaldo Otegi eta errege espainola erabili ditu banner batean domeinuen erregistroa iragartzeko. Halaxe dio: “Batasuna.es: STOP… Rey.es: STOP… Pero muchos otros se pueden registrar por solo…“.

Hemen ikus dezakezue

Dariola egin dezagun elkarrekin!

Europar Batasunak zinema sustatzeko Youtuben sareratu duen bideoaren harira, GAUR8ko erredakzioan artikuloa idazten hasi da lankide bat gaur. Hainbat filmetako sexu eszenak bildu eta orgasmoz betetako “44 segundotako sexu eztanda” osatu dute.

Laster sortu da eztabaida, GARAko erredakzioan. Europar Batasunaren kanpainaren leloetako bat, izan ere, «Let’s come together» baita. Eta laster hasi gatzaio elkarri galdetzen ea nola esango genukeen hori euskaraz.

Gazteleraz, «Corramos juntos» edo «Corrámonos juntos» izango litzateke. Baina euskarazko esamoldeen artean, kolokiala eta jatorra denik ez zaigu burura etorri. «Hazia isuri» esaldiak giza anatomiaren edo ugaltze sistemaren liburu batetik ateratako espresioa dirudi eta, gainera, gizonezkoen isurtzeari bakarrik egiten dio erreferentzia. 3000 hiztegiaren arabera, «eyacular» hitzak bi adiera ditu.

1 líquido: isuri, jario, erion

2 semen: eiakulatu, hazia isuri

«Eiakulatu» hitza ere ez zait xamurregia egiten eta genero bereizketari eusten dio, gainera. Agian, «isuri» erabil genezake genero bazterketarik ez egiteko? Baina, testuingururik gabe, «isuri (egin) dut» esaldiak esanahia galduko luke. Eta «jario»rekin ez zait formularik bururatzen.

Ingelesez «etortzea» («to come») orgasmoa izatearen sinonimotzat badute ere, geure kulturan «joan» gehiago erabiltzen dela esango nuke. Baina, erdarazko «irse», «me he ido» edo «¿te has ido?»ren eragina nabarmenegia litzateke akaso. Eta, «joan», «joan egin naiz», edo «joan al zara?» ere, testuingurutik kanpo ulergaitzak suerta daitezke. Esan dezadan «korritu» ez daidala batere jatorra iruditzen.

Bi irakurketa etorri zaizkit orduan gogora. Euskaraz, lagunarteko edo elkarrizketa hizkuntzan beste edozein hizkuntzatan hainbeste erabiltzen den esamolderik ez badago, kaskarra da euskaldunon hizkuntzaren egoera. Ala, bietako bat, euskaldunon bizitza sexualaren osasun egoera ezbaian dago…

Halako batean, Wazemankeko «Zalantzak non, euskaltzaindia han» esketxeko superheroia bailitzan, lankide zarauztar bat etorri zait eta nire bi teoria posibleak zapuztu dizkit, zorionez. Ez dakit zein den euskararen eta euskaldunen bizitza sexualaren osasun egoera, baina hiztegietan ez agertzeak ez du esan nahi kaleko hizkeran esistitzen ez denik. «Guk ‘daiola egin’ esaten diogu koadrilan», esan dit profeta salbatzaileak.

«Dariola egin» edo «Gainezka egin» emakumeen nahiz gizonen orgasmoa adierazteko hagitz egokiak ;) iruditu zaizkit.

Beraz, «Egin dezagun dariola elkarrekin!», «Egin dezagun gainezka elkarrekin!».

PD: Eta, zuek, nola esaten (egiten) duzue?

Pirolisia

Ez da gaixotasuna, ez. Ezta tratamendu bat ere. Ez da modako spa batean asmatu duten terapia berria… Egungo labeek dakarten autogarbiketa sistema da. Labeen munduan, antza, azken asmakuntza. “Labemania” aldizkariko azalean agertzen den labe modelorik berri eta dirdiratsuenaren ezaugarririk aipagarriena. Edozein etxek beretzako nahi duen aparailua.

Karlos Argiñano sukaldari ezagunari entzun diot azkenaldian, telebistan, pirolisia-ren berri. Saltsa guztietako perrexil goierritarrak berriro ere agerian utzi du antzerkirako duen gaitasuna. Oraingoan, iragarki baten bidez. Akaso ez “Airbag” filmean perretxiko
hilgarriekin egindako tortilla baten inguruan apustuzale porrokatuaren azalean sartu zenekoan bezain trebe. Baina bere estiloan.

Arrasate edo Mondrau-ko “Fagor” enpresaren labeak dira sukaldariak iragartzen dituenak. Baina, egia esan, nik ez dut labe berri baten premiarik. Eta pirolisia-ren beharrik ez dudan susmoa dut, gainera. Beste zerbaitek bereganatu du nire arreta, jakina.

Bi hizkuntzatan ikusi baitut iragarkia. Lehendabizi gaztelaniaz. Eta ez diot ezer arrarorik sumatu. Erdaraz dago, bai, eta Argiñanok erdaraz egiten du, baita berekin agertzen den emakumeak ere. Aktore sekundario-ak… jatorrizko gaztelaniazko bertsioa da, nolabait.

Euskarazko bertsioa ikusi dudanean, aldiz, xehetasun txiki batek harritu nau. Argiñanok, euskalduna izaki, euskaraz egiten du. Sukaldariaren kasuan, iragarkia euskaratzeko ez dute bikoizketa baliatu. Behingoz –esan diot nire barrenari– euskarazko jatorrizko bertsioa egin dute. Baina… oso-osorik? Bada, ez. Euskarazko iragarkian nire begiari min egiten dion detaile txiki bat ikusi baitut. Iragarkiaren jario naturala eteten duen ezaugarri bat. Emakumearen ahotsa bikoiztu baitute. Itxura guztien arabera, euskarazko bertsioa bi hizkuntzotan grabatu zuten, ondoren neskaren ahotsa euskaraz doblatzeko.

Logikaren kontrakoa iruditu zait. Besterik gabe. Iragarkia euskaraz nahiz gaztelaniaz egin asmo bazuten, zergatik ez zituzten bi aktore elebidun hautatu hasiera-hasieratik? Ez al daude? Nire uste apalean, askoz ere errazagoa, azkarragoa eta eragingarriagoa. Di-da!

Ubuntu Tribe: Eskatu gabeko memea

Ubuntu Triberen zerbitzariaren loga txibato hutsa da. Txoritxo batek esan dit inor whois (norda) egiten aritu dela domeinua norena den jakiteko. Baina Godaddy-k izen emate pribatua egiteko aukera du, 8 dolar gehiagoren truke.

Ardurak aitortzeko ordua da. Ni, nire neskalagun Itziar. Nire arrebak, nire amona, nire gurasoak, osabak, lagunak, nire loba, erabili ditudan WIFI eta LAN konexio guztiak. Zuek. Webgunea bisitatu eta aipatu duzuenok. Euskara. Euskal Herria. Eta Mundua. Mundutik Euskal Herrira etorri zaigun milaka eta milaka “turista”.

Hasiberria naiz blogetan. Ez ordea Interneteko euskal esparruan. Baina Ubuntu Triberekin bizi izan dudan zirrara ezin dut beste laneko beste bizipenekin alderatu, kasik. Agian GARAko webgunean albiste oso garrantzitsuak eman behar izan ditugunean, ez dago zehaztu beharrik zeintzuk.

Akaso, behinola, Nafarroako gobernuaren erabaki arbitrarioen ondoren Iruñean Korrika zirraragarria bizi izan nuenekoa. Patxi Gaztelumendi, Igor Elordui, Edurne Brouard, Gotzon Hermosilla, Aek-ko zimaluzea! (bai zu, Joxe Leon)… Edizio ezbedinak elkarrekin nahasten baditut, barka. Barka Iruñean egon ez bazinen. Malkoek ez zidaten ondo ikusten uzten.

Oh! Ubuntu Basque Tribe Iruñeko ziudadelan dago kokatua Tagzanian!

Ekarpen ausarta egin nahi izan dut. Bideoa Youtuben 20.000 aldiz ikusi izan ez balitz, agian ez nuke meme hau idatziko! Egia esateko, gurutze batean kokatuko ninduzuela uste izan nuen, Patxi. Txapelketak saria baitauka eta… Zer esan, zerbait izatekotan, guztion lanagatik izango da. Baina badakizue, ondo ulertu duzue, eta zuen erantzunekin lasaitu nauzue. Pello Zabalak Arantzazuko email batetik zoriondu gaitu!

Benetako helburua beste bat izan da. Eta erdietsi dugu, denok. Euskara eta euskal kultura, software askearekin batera, jalgi dugu interneteko plazara, berriz. Ohikoak ez diren arrazoiengatik, berriz.

Amets birala deitu dio norbaitek. Baina ni egiteko gai garelakoan nago. GAUR8 abiatu genuenetik eta GARAko azken orrialdeko zutabea hasi dudanetik igorri nahi izan dudan sentimendu optimista berbera du kanpaina honek. Esan dezadan, bide batez, bi agerkari hauek ez dutela inolako harremanik Ubuntu Triberekin.

Baina bide onetik jarrraitu nahi badugu, Andoni Sagarnaren aholkuari kasu egin beharko diogu, eta Teketenenari, Luistxok esaten digunari, Zubiagari, Iratxe&Mikeli… kanpoko erreferentziei, Info7ri, GARAn lanean ari diren teknikari, diseinatzaile, nire lankide kazetariei eta bestelakoei. Nire erreferentziak dira, aipatu ez ditudan beste askoren artean. Egin bilaketa bat Googlen eta aurkituko dituzue.

Ekimen honen oinarria software askearen, kultura librearen eta euskararen aldeko jarrera da. Marketin teknika ezberdinen inguruko eztabaida ere piztu nahi izan du, jarduera esperimental baten bidez, eta piztu ere piztu du. Esan dezadan edozein kritika onartzeko prest nagoela.

Beste zutabe bat ere badu eta aitortu nahiko nuke. Beraiek, badakit, izan dute Ubuntu Triberen berri. Ideia horiek guztiak gauzatzeko garrantzia handia izan du Sergio Monge irakaslearen ardurapean EHUko ikasleek egindako lan batek. Euskal iPod-en bideoak, kanpaina grafikoak eta blogak Ubuntu Triberengan eragin handia izan dute. Oso ona zuen lana!

Beraz, badakizue, tribukide izan nahi baduzue, izan tribukide. Baina ez soilik Tagzaniako mapan zuen kokapena jarriz. Instalatu Ubuntu. Gustatuko zaizue. Eta bideoak egiteko, Ubuntu Studio. Zaila egiten zaizuela? Galdetu! Ubuntu Basque Experincekoak erantzuteko irrikatzen daude. Hasi berria naiz blogatzen. Barkaidazue nire eskatu gabeko meme hau. Ez baitit inork eskatu ;)

Ze lasaitasuna, euskaraz soilik idatzi behar hau, beste bi hizkuntzatara itzuli gabe. Baditu bere abantailak.

PD: Nire Ubuntu Edgy-a, arriskuaren bildurrez eta HDan nahikoa leku ez zegoelako, ez dut orain artean Feisty Fawnera eguneratu. Baina atzo, Gpartedekin azkenean nire partizioak orekatzea lortu nuen, eta gaur bertan egingo dut! Zin dagit.

PD2: Testu hau iragan ostiralean hainbat laguni mezu “polemiko” bat bidali baino lehen dago idatzia. Geure akats horren ondorioz izandako kritikei erantzuteko asmoa dut, banan bana, aurrerago. Eta blog honetan Ubuntu Triberen inguruan jaso ditudan irakasgaiak partekatzeko asmoa ere badut.

PD3: Ah, eta ia ahaztu zait. [zaratasoilikez] manifestuan esan bezala, ikusentzunezkoen eta kultura librearen inguruan lanean jarraitzeko asmoa dut Ubuntu Triberen bidez.

Iragarkien mendeko testuak

Atzokoan eztabaida izan nuen lagun batekin egunkariek iragarkiekin duten harremana dela medio. Haren esanetan, harreman eztabaidagarria. Interesatua alegia.

Euskal prentsan ikusitako iragarki gehigarri baten harira sortu zen ikamika afaltzen ari ginela. Bertan agertzen zen publizitateak baino, publizitatea justifikatzen zuen testuak bereganatu zuen lagunaren arreta. Halaxe esan bainion nik, irakurketan murgilduta zegoela. Testu hori azpian dauden iragarkiek justifikatzen dute soilik.

Jakina, gisa honetako agerkarietan agertzen diren erreportajeek ez dute zertan interes gabekoak izan behar. Asko eta asko oso ondo landutako aldizkariak dira. Baita euskaraz ere. Eta halaxe erantzun zidan berak. Berdin zitzaiola justifikatua ote zegoen ala ez. Edukia egin zitzaiola irakurgarri. Modaren ingurukoa zen, eta uda honetako kosmetikaren tendentzien berri ere zekarren.

Halako batean beste egunkari batean agertutako publizitate txiki bat ikusi zuen. Instituzio batetako lan eskaintzaren berri zekarren honek. Kontraesankorra iruditu zitzaion, egunkari hartan maiz instituzio horren jarduna kritikatua delako.

Orduan etorri zen nire erantzun, apur bat sutua. Batetik, uste dudalako egunkari asko eta askoren biziraupena hiru iturrik ziurtatzen dutela. Agerkariari lotuta kaleratzen diren promozioek (%33,3), bertan agertzen den publizitateak (%33,3) eta egunkaria erosten duten lagunek (%33,3). Erosle ez diren irakurleak ere, publizitateari eragiten dion einean, zutabea dira. Esan beharrik ez dago azaleko neurketa dela hau, ilustrazio gisa.

Eta biziraupenaz asko dakien herri honetan, instituzio batetako ezein sailetako publizitate eskaintzari uko eginez gero, instituzio osoaren iragarki sarrera galtzeko arriskua dago. Erosleek kioskoetan egunero egunkari hori jaso nahi badute edo garestiago erosi nahi ez badute, bederen.

Honi guztiari gaineratu nahi nioke instituzioen betebeharra dela herritarren diruarekin ordaindutako iragarkiak modu orekatuan banatzea, irakurle kopurua aintzat hartuta. Administrazio horren mendeko gisa guztietako agerkarien artean eta faboritismoen gainetik. Inolako bazterkeriarik gabe.

Euskal iPod?

Naiara eta Janire kreatibo bikoteak ekimen bitxi baten berri eman du blogaren bitartez.

Euskal iPod izeneko produktua merkaturatzeko asmoa omen dute eta, “berria denez, hainbat arlo definitu behar dira lehenik eta behin”. Errentagarria izateko, marketing erabaki batzuk hartuko omen dituzte.

Merkaturatu nahi dutena iPod musika erreproduzitzaile arrakastatsuaren edizio mugatua da, Euskal iPod izenekoa, 8 Gb-eko edukierarekin.

Target-a edo xede taldea honakoa da: ”Euskal Herriko musikazaleak, gehienbat gazteak, teknologia berriekiko jarrera zabalagoa baitute”.

Lehiakideak, “Mp3 erreproduzitzaile guztiak eta walkman-ak. Laster mugikorrak ere”.

Komunikazioaren helburua: “Euskal edizio berezi hau erakargarria egingo dugu xede-taldearentzat. Horretarako euskaldunak arlo askotan ezberdinak garela adieraziko dugu eta horregatik euskaldunon berezitasunarekin bat datorren iPod-a sortu dugula, beste iPod-en ezberdina”.

Iragarki grafikoa, pertsonalizazioa eta txostena dagoeneko garatu dituzte. Gainera, spota zintzilikatu dute Youtuben.


Zur eta lur geratu naiz hasiera batean ekimenaren bideoa ikusi dudanean. Jolas bat ote da, ala zerbait gehiago? Izan ere, oso txukun garatutako kanpaina iruditu zait, atentzioa erakartzeko modukoa. Beraz, hiru aukera bururatu zaizkit. Unibertsitateko Publizitate ikasleen lan baten parte da (blogean zintzilikatu duten eskemari erreparatuta…), abian jartzekotan den Hazruido lehiaketara begira egindako kanpaina bat da (MTVren Amo a Laura kanpainaren antzerako viral marketing txapelketa), edo benetan Euskal iPod izeneko edizio mugatu bat merkaturatzeko aukera aurrikusi du norbaitek?