rssgaur8 logotipoa

Ostegunean, nik, greba: notimeforlove?

Duela zenbait aste “notimeforlove” esamoldea erabiltzen hasi ziren zenbait euskal blogari. Besteak beste, Teketenek, Koldotxuk eta Gaztelumendik eta bai Zabaldun ere.

Antza, “maite zaitut” esateak ere ilegal egin zaitzake egun Estatu espainolaren agindupean bizi bazara. Maitasuna ere ilegalizatuko digute? Ez diot nik horregatik maitatzeari utziko, sar nazatela espetxean nahi badute, han ere izango dut eta maitatzeko betarik, eta gogorik.

Euskal Herrian egiten den politikaz (hobe esanda, POLITIKAZ) nahiko nazkatua nagoela aitortu behar dudan arren, ezin egon naiteke geldirik azkenaldian ikusten ari naizenaren aurrean. Tortura, legez kanporatzeak, atxiloketak eta hipokresia, HIPOKRESIA gehiegi gure inguruetan. Eta bai, garraxika ari naiz, zer demonio!

Amorrarazi egiten nau frankisten aurka errepublikar espainolen alboan borrokatutako alderdia, PSOEren Gobernukide izandako alderdia, legez kanpo ikusten dudanean. PSOE muturreko eskuindarekin lerrotuta. Broma gutxi, beraz.

Horregatik, nik, datorren ostegunean greba egingo dut. Tira, egunkarian greba bezperan egin izan ohi dugu, protesta egunean ez dadin egunkaririk egon kioskoetan eta, era berean, protesta egunaz behar bezala informatzeko ostiralean. Badakizue, paperezko egunkarietan egun bat lehenago bizi gara beti edo, akaso,egun bat berandu.

There is always time for love, even if they want to forbid it.

Jarraitu notimeforlove technoratin.

Isiltasuna

Paranoia konspiratiboari deitzen zaio konspiranoia. Alegia, gertakari ororen atzean konspirazioa dagoela pentsatzen duenaren paranoia. Sindromeak, aldiz, lehenago izandako gertakariren batek elikatzen ditu maiz. Stockholmekoa, adibidez, giltzapetu dutenenganako menpekotasunak eragin ohi dio bahituari. Zalantzak, berriz, teoria jakin baten inguruan sor daitezke, eskuartean sinisteko behar adina elementu ez daudenean. Eta, isiluneek, isiltasun tarte handiegiek, zalantza horiek indartu ditzakete.

Lankide batek darabil egunotan “Zubialde sindromea” esamoldea, Iruña-Veleiaren inguruan zalantzak dituztenen sentipenak adierazteko. Zubialde bezala ezaguna den gertakaria aski ezaguna da. 1990. urtean Paleolito garaiko ustezko santutegi bat aurkitu zuten Gorbeian. Baina leize hartako margoak ez ziren inondik inora ordukoak. Iruzur hutsa zen.

Teoria bat botako dut gaur Iruña-Veleiako aurkikuntzen inguruan gizartean dagoen sentipenari buruz, eta indusketa taldearen isiltasunak sentipen horri nola eragiten dion azaltzen saiatuko naiz. Edo hobe, hipotesi hutsa izango da, ezin jakin baitezaket zer den benetan gizarteak pentsatzen duena. Nire iritziz, egun, arras zabalduta dago Iruña-Veleiaren inguruko kezka eta zalantza. Eta ez naiz ingurune akademiko eta zientifikoez ari, kaleko sentipenaz baizik.

Iruña-Veleia izen ederra ahoskatu eta berehala, «Egiazkoa izango ote da?» galderak ezinbesteko dirudi. Kasurik onenean. Okerragoa baita «Gezurra izango ote da?» esaten denean. Eta zer esanik ez, «iruzurra» hitzak agerraldia egiten badu. Baina akatsa eta iruzurra banatzen dituen mugarria argi izan behar dugu. Ez da gauza bera eta.

Hasieratik egon dira zalantzak grafitoen inguruan. Eta konspirazioaren teoriak ez dira falta izan, norabide batean nahiz bestean. Indusketako arduradunek informazioaren inguruan egin duten kudeaketak ere badu erantzunkizunik. Filtrazioak izan dira, adierazpenak lekuz kanpo eta informazioa helarazteko jarritako epeak ez dituzte bete.

Ez dakigu azkenean zer gertatuko den Iruña-Veleiako grafitoekin. Eta egia da zientzilariei presiorik gabe lan egiten utzi behar zaiela. Baina jardun hori ez dago informazioa behar bezala helaraztearekin etsaitua. Zerbaitek kalte egiten badie, arduradunek zalantzen inguruan hartu duten jarrera hermetikoa da hori. Batzuetan isiltasunak zalantzak indartzen ditu, konspiranoia sustatzen du eta sindromeak areagotzen ditu.

PS: Asteburu honetan, Martin Anso lankideak eta nik neuk GARAn argitaratutako erreportaje zabal [1][2][3]baten harira idatzitako iritzi artikulua.

Ken Follet eta Euskal Herria

Banuen Ken Follet eta “World without end” bere azken eleberriaren inguruan nire iritzia plazaratzeko gogoa. Ez hainbeste neure burua literatur aferatan aditutzat dudalako, ezta gutxiagorik ere. Ez dut, beraz, ikuspegi literariotik epaituko edo baloratuko lan hori. Gasteizko aurkezpena egin zen egunean bertan nintzen zerbait idaztekoa egunkari honetan. Baina, esan dezadan, presaka ibiltzeak eta autozentsura apur batek eraginda, azkenean, ezerezean geratu zen saiakera.

Ez ei nintzen behar adina autoritaterekin sentitu bere liburuak irakurri gabe kritika egiteko; dena den, nire errezeloa idazkera kalitateak baino idazle gaslestarrak, liburua gaztelaniaz argitaratu duen argitaletxeak eta Gasteizko Andra Mari katedraleko arduradunek promozio aurkezpenerako baliatu dituzten irizpideek eragin dute. Azkenean, ordea, nik baino askoz ere autoritate handiagoa duten zenbait lagunek ireki dizkiote kritikari ateak.

Behingoagatik, argi mintzatu dira Ken Folletek eta bere eleberriak Euskal Herriarekin omen duten harremanaz. «Kafka sekula irakurri ez duen bat Kafkaren kamiseta batekin etorriko zaizu Pragatik. Pessoari buruz deus ez dakien batek ez du À Brasileira kafetegitik pasatu arteko onik izango Lisboara egindako txangoan. Hiri bakoitzak bere fetitxea bilatzen du, souvenir dendetako salmenten pizgarri», idatzi du Anjel LertxundikBerria”n. Urrunago joan da Luistxo Fernandez kazetaria Sustatu.com agerkari digitalean: «Eta zer egin du, bada, Ken Follettek Gasteizen alde? Bi liburuetan, katedral baten eraikuntzaz jardun. Ez da Gasteizkoa, eta Euskal Herririk ez da ageri nobelotan, ordea. Ingalaterrako katedral bat da Folletten liburuetakoa, fikziozko hiri batean kokatua».

Hutsaren hurrengoa da Ken Folleten liburuak Gasteizekin eta Euskal Herriarekin duen lotura, eleberria Estatu espainolean promozionatzeko interesaz landa. Eta hutsaren azpikoa, berriz, promozionatzeko orduan Euskal Herriko irakurle jakin batzuei eskaini zaien arreta. Elkarrizketa eskatuta, «Estatuko egunkari handiei» soilik eskainiko ziela erantzun baitzuten fundazioko arduradunek. Azkenean, ordea, herri honetako bi egunkari garrantzitsu geratu ziren baztertuta. Ezetz asmatu zeintzuk…

PS: Barkatuko ote dit Ken Follett-ek. GARA egunkarian argitaratutako zutabean “T” bat kendu bainion bere abizenari atzo. Ez zen nahita izan, baina, metaforikoki pentsatzen hasita, Ken Folletti zutoin bat kendu nahi izan diodala esan dezaket, hots, Euskal Herriarekin ustez duen harremanaren zutabea eusten duen hori. Hemen ere mantendu nahi izan dut “akats” hori ;)

Torturaren erreinuan borreroa errege

Orain gutxi, “El Mundo” egunkari espainolean, Damien Corsetti izeneko gizaseme bati egindako elkarrizketa irakurri nuen. AEBetako zerbitzu sekretuetako kide izan zen Afganistanen eta Iraken; “interrogatzaile” Abu Ghraibeko eta Bagramgo espetxeetan. Damututa ageri zen Corsetti Pedro J.ren agerkarian, eta bi herrialdeotan militar estatubatuarrek atxilotuen aurka erabilitako tortura teknikak zerrendatu zituen. «Torturatzaileen errege» deitzen omen zioten bere kolegek.

Irakurri edo entzute soilarekin edonor ikaratzeko moduko tratu txarrak deskribatu zituen Corsettik elkarrizketa hartan. Egia esan, niri ez zitzaizkidan hain arrotzak egin torturatzaile damutuaren hitzak. Ez nire azalean inoiz torturarik pairatu izan dudalako, testigantzak hainbat aldiz irakurri ditudalako baizik. Pertsona bat nola torturatu daitekeen behin eta berriz entzunda ere, nekez ohituko ditut inoiz begi eta belarriak gisa honetako pasarteak irakurri eta entzutera, ordea. Kikildu egiten naiz irudikatze hutsarekin.

Berripapera eskuetan nuela, ariketa mentala egin nuen nahi gabe. Zer pentsatuko dute irakurle espainolek Corsettiren kontakizuna irakurtzen ari diren bitartean? Benetan barrenak astinduko al dizkiete «Torturtzaileen errege»aren hitzek? Pentsatzekoa da haiek ere iguingarritzat joko dutela jardun onartezin hori.

Torturatzaileen teknikek estandar jakin bati jarraitzen diotela dirudi. Corsettik kontatu zituenak eta hainbat euskal herritarrek salatu izan dituztenak, laborategi berdinean sortutako bina pilula bezain ezberdinak dira eta. Ez, ordea, salaketa baten eta bestearen aurrean iritzi publiko espainolak duen jarrera eta erantzuna. Gorka Lupiañez izan da torturak salatu dituen hamaikagarren herritarra, eta Igor Portuk salatzeko denborarik ere ez du izan. Zuzenean ospitaleratu dute.

Espainian, «torturatzaileen errege»aren besaulkia ez dago hutsik. Guardia Zibilak irabazi zuen aspaldi «trono» horretako tokia eta ez dirudi inork atzealdea altsaraziko dionik. Alfredo Rubalcabak atzo esandakoen ostean, argi dago torturaren erreinuan borreroak botere absolutua duela eta.

Egur gehiago!

Amaitu da Durangoko Azoka, momentuz. Bukatu da, akabo. Udaberri aldera izango dute berriro merkatuarekin hitzordua saiakerek, eleberriek, poesiak, ipuinek eta parafernalia guztiak. Johannes Gutenberg-ek asmatutako makinek kea dariela egoteari utzi diote. Estresatuta iritsi ohi dira inprentak «euskal kulturaren zubia» deitu izan zaion asteburu luzera. Mikrofonoek doinuak irensteari utzi diote, grabatu beharrekoak grabatu dira, eta «Moztu!» entzun da zinema estudioetan. Itzali kamerak.

Gure bizitza ziklikoki zatitzeko joera dugu gizakiok, eta inflexio puntuak bilatzen ditugu horretarako, denborazko erreferentziak. Ikasleentzat edo etxetik kanpo bizi direnentzat ikasturteak dira, langileentzat Gabon bueltako aparteko ordainsariak, eta herri asko eta askotan festak. Hernanin Sanjuanak, Bilbon Aste Nagusia, Gasteizen Andra Mari Zuria, Ziburun Bixintxoak, Tolosan Inauteriak, Donostian Sansebastianak eta Iruñean Sanferminak. Amaitutakoan, beti geratzen da urtebete hurrengo festak prestatzeko.

Ni ere berandu ailegatu naiz aurten Durangora. Erredakzioko lanak azken eguna iritsi arte ez dit utzi Azoka bertatik bertara bizitzen, urtero egin ohi dudan legez. Makinak itzalita joan naiz, tentsioa apalduta, mikroa off, lasai antzean, baina goseak jota.

Baten batek esango du urte osoan zehar edozein dendatan aurkitu ahal izango ditudala Durangon salgai daudenak. Gizakiok badugu, baina, beste joera bat, komunitate jakin bateko kide sentitzeko beharra dugu, horretarako antolatzen ditugu horren gisako meetingak. Izan ere, fenomeno masibo horren inguruan sortzen diren elkarrizketa, harreman, agur, begirada eta sentsazioak ez baititut urte osoan Megadendan aurkituko.

Durangora berandu iritsi banaiz, are beranduago iritsi naiz «Ama Lur»-era. Filme mitikoaren aurkezpen ekitaldiaren inguruan egunkari honetan argitaratutako kronikak ikusmina eta egarria piztu dizkit.

«Ama Lur» ikusteko irrikitan nago eta Durangotik igaro ostean egingo dudan lehenengo gauza da. Esan dezaket, beraz, berandu xamar baina batera iritsi naizela herri honetako bi ekimen kultural garrantzitsuetara. 2007ko Azokara azkeneko egunean; «Ama Lur» filma ikusteko, zenbait hamarkada berandu… Uztartu egin dira, baina, nolabait. Belaunaldi arteko katebegia. Berriz ere zikloak…

Umorearen azoka bukatu da. Hala ere, urte bete dugu aurretik eta, ondoren, beste urte bete, eta horrela infinituraino… sortzeko, ekoizteko, saltzeko, irakurtzeko, oparitzeko… Azoka ez litzateke azoka izango urte osoko lanik gabe, hamarkada osoko lanik gabe, mende osoko lanik gabe. Ez legoke ezer erakusteko, standak hutsik leudeke. Hildakoa gogoratzeko baino, bizirik dagoen kulturaren erakusle den bitartean… Durangoko Azoka rocks!

Orain, umorearen maixu Groucho Marxek esaten zuen bezala: Egur gehiago!

Georgia? Ze orgia!

Ez dezatela gaizki har Tbilisitik iritsi diren lagunek, ezta bisatu arazoengatik iritsi ez diren idazle georgiarrek ere. «Soweto? Hemen baino hobeto!» zen Napartheid komiki fanzine bikainak erabiltzen zuen lelo ezagunenetako bat eta, nik, aurtengoa umorearen azoka dela ikusirik, nolabaiteko simila egin nahi izan dut, euskaraz ohi dugun legez, errima eginez.

Orgia hutsa baita Durangoko Azoka. Euskal kulturaren merkatuaren orgia. Liburuak eta diskoak xirriak egin eta egin ari dira bazter guztietan. Ez soilik liburu eta diskoak… Euskal Herriko star system txikiko idoloak musuz josita irtentzen dira Landakotik eta.

Xabier Silveira
, esan didatenez, erakustazokara iritsi baino lehen abordatu zuten aurrekoan, eta autografo orgia batean galdatu zen bere jarraitzaileekin aterpera irsitsitakoan. Fermin Muguruzarengandik gertu, eskerrak Afro-Basque Fire Brigade zegoen, hartara Bulean ikusi izan ditudanak baino indartsuago piztutako suak itzaltzeko, abeslari irundarraren fan-ak urtu baino lehen…

Ez dakit Fernando Larruquertek eta Nestor Basterretxeak orgia batean murgiltzeko moduan ikusiko ote duten beren burua, baina haiek ere ekitaldi erotikofestibo batean bildu ziren atzo Euskal Herriko kulturgintzaren beste hainbat aurpegi ezagunekin batera, Plateruenan.

Hedabide espainol batek berriki deskubritu du, antza «Vaya Semanita» ikusi ostean, euskaldunok geure buruari barre egiten ere badakigula. Andoni Agirregomezkortak ekarri zuen gogora azokaren hasiera ekitaldian. Lehenagotik jakingo ez bagenu bezala… Edo haiek geure umorea ezagutzeko gaztelaniaz egin beharko bagenu legez…

Bada, ustezko umorez idatzi nahi izan dudan zutabe honen bitartez, gonbidatu nahi ditut gaur bertan Durangoko Kafe Antzokian egingo den «Bertso Trama» saiora joan daitezen, edo Paya anai-arreben «Oroimenaren Lupa» ikus dezaten. Hori bai, umorea ulertuko badute, ekar dezatela itzultzailea edo ikas dezatela euskaraz. Euskal Herrian, telebista iritsi baino askoz ere lehenago egiten da bat-bateko umorea eta: Plazan, taula gainean.

oharra: abenduaren 8an GARAn argitaratua.

Merkatuak eta azokak, irakurleak eta erosleak

Urtero-urtero, euskal kulturaren osasunaren erradiografia egiten da Durangoko Azoka aitzaki hartuta. Saldutako diskoak eta liburuak nahiz bertaratutako jende kopurua dira neurketa egiteko erabili ohi diren parametroak baina… hori al da begiratu behar den termometroa?

Durangoko Azoka ekitaldi kulturala baino askoz ere gehiago da. Ekoiztetxeen urte osoko fakturazioa dago jokoan. Ez hainbeste lau egunotan saltzen diren produktuengatik. Ekoiztetxe bakoitzak bere produktuak datorren urteari begira merkatuan kokatzeko erakusleiho aparta baita Durango. Alegia, asteburu honetan erabakiko dira zeintzuk izango diren euskarazko bestsellerak…

Ukaezina da, gainera, gabonetako kutsu kontsumistari begirako azoka dela. Gainbegiratua eginez gero, AEBetako mall edo merkatalgune erraldoiekiko ezberdintasuna ez da hain handia, jendearen kontsumo ohiturei dagokienean. Aisialdi garaian, egun pasa egiteko balio du Durangok. Santa Klausen ordez Olentzero. BigMac beharrean taloak…

Euskal kulturaren osasun egoera neurtzeko, batzuek produkzio mailari begiratuko diote, besteek kalitateari, gehienek salmenta kopuruari eta akaso euskal irakurleen inguruko inkestaren bati inork. Baina askoz ere gehiago da euskal kultura.
Gurea ez da beste hizkuntzen merkatuekin alderatuta hain ezberdina. Txikiagoa bai, baina euskal kultura inguratzen duen merchandisingak beste edozeinen molde berberak darabiltza. Tokiko kutsuarekin atonduta, noski. Baina merkatua hartzen badugu osasun egoera neurtzeko termometro gisa, hori ere izan daiteke seinale ona…

Ekoizpen aniztasunarekin batera, ordea, kontsumo molde berriek ere badute tokirik Durangon. Musikherria diskoetxeak kaleratzen dituen diskoak, lizentzia askeekin banatzen dira. Copyleft delakoa. Kulturaren irensteko beste modu bat…

Geure merkatuan aurten badago beste produktu interesgarri bat ere. Printzipioz ezin daiteke Azokan saldu (jostailua ei delako), baina ekoizpen kulturaltzat daukat nik. Kultura eta jostailuak batzen dituena, bederen. “Nabar” da, Piriniotako hartz ipuin-kontalaria. Internetekin estuki lotutako ekoizpena da eta Creative Commons lizentziapeko edukiak erabiltzen ditu kontakizunen testu eta audioak argitaratzeko.

Beste herrialde batzuetan oso esperientzia arrakastatsuak izan dira bide horretatik, baita poltsikoari begiratuta ere. Negozio eta kontsumo molde berriak dira. Joera horiek ere, goiz ala berandu ugalduko direnak, present daude Durangon. Euskal kultur produktuen inguruan sortzen den merkatuaren erakusle baita, euskal kulturaren osasunaren erakusle baino.

Egunak…

Euskararen Nazioarteko Eguna izan omen zen atzo (hilaren 3an). Atzokoa, beraz, ez zen izan beste egunak bezalakoa… Edo hori sinetsarazi nahi izan didate «nazioarteko egunen zaleek». Erredakzioan darabilgun Udalbiltzaren egutegian abenduaren 3a jaiegun gisa ageri da. Baina, badakizue, egunkarietako egutegiak ez dira beste lantokietakoak bezalakoak. Horregatik tokatu zait lan egitea. Euskararen eta Nafarroaren egunak, biak batean, eta ni lanean kexuka…

Konplexu xamarra da egoera hori azaltzea. Donostian oso langile gutxik izan baitzuen jai atzo. Eta lantokian, aldiz, oso lankide gutxi etorri zen lanera. Alegia, beste lantokietan ospatzen ez duten jaiegun batean lanera, baina lankide gehienek jai…

Orduan –pentsatuko duzue– beste edozein egun bezalakoa izan zen atzokoa, ezta? Bada, ez. Nire lantokian izan zen atzo lanera etorri ez zenik. Eta ez zen izan librantza tokatzen zitzaiolako, hain justu ere. Ez. Bi langile falta dira nigandik gertu, 18/98 sumarioan auzipetutako beste hamarka lagun bezala atxilotuta eraman baititu Polizia espainolak Madril aldera.

Nahiko nuke nire lankideek «egunak» soilik igaroko balituzte hain urrun eta kartzelatuta. Tira, aukeran, bat bera ere ez. Ordu bete ere ez, minutu bat ere ez, segundo bakar bat ere ez… Baina batzuk igarotzekotan, egun batzuk bakarrik… Euskararen Nazioarteko Egun bakar bat ziega espainoletan, akaso…

Ez naiz «nazioarteko egunen zalea», inondik inora. Ez zaizkit eraginkorrak iruditzen, eta apur bat friboloak direla ere esango nuke. Nazioarteko Egunak arazo larrien putzuaren gainetik oinak busti gabe igarotzen diren egunak dira. Eta paradoxikoa iruditu zait, batzuk Euskararen Nazioarteko Eguna ospatzen edo dabiltzan bitartean hizkuntza horretan mintzo diren hainbat lagun kartzelan. Beren jarduera politikoagatik espetxean, esan nahi nuen.

Ze egun eta ze egunondo! Proposamenak botatzen hasita, zergatik ez Nazioarteko Egunen Nazioarteko Egun bat. Horrela egun bakar batean egin beharko dugu Nazioarteko Egun guztien paripea. Urtean behin, eta kitto.

Egunen bati garrantzia emango badiot, nahiago dut egindako lan politikoagatik hainbat euskal herritarrek giltzapean pasatuko duen egun bakoitzari eman.

Eguneraketa: Badirudi nire bi lankideak fidantzapean kalera atera direla.

Sari bati buruz idatzi behar nuen, baina… 18/98


Berriz ere, gauza jakin baten inguruan hitz egin behar nuen. Baina gaur hainbat lagun eraman dituzte atxilo Polizia espainolek 18/98 sumarioaren harira.

Atxiloketa horietako bat gertutik bizi izan dut. Sabino Ormazabal GARAko nire lankide eta laguna eraman dute.

Polizia espainola orain ordu laurden (18:30 aldera) iritsi da egunkariko Donostiako erredakziora. Hemen zegoen Sabino goiz goizetik, beti bezala. Urduri egon gara egun osoan zehar, beste atxiloketen berri izan bezain pronto jakin baitugu segur aski Sabinoren bila ere etorriko zirela.

Soto del Realgo Kartzelara eramango omen dute Sabino. Bere seme Markel ere kartzelan dago, Ocañan, euskal gazteriaren aurkako prozesuaren harira.

Broma egin digu Sabinok gaur. Umorea eta «odol hotza» (zerbait esatearren, Sabino ez baita odol hotzekoa, gertuko pertsona umil, langile eta maitagarria baizik. Eta hau ez da topiko bat…) azken minutura arte mantendu ditu. Semeak esan omen zion, Ocañatik hegoaldera kartzelatzen badute Sabinok berak eskatu beharko duela trasladoa. Eta Ocañatik iparraldera kartzelatuz gero, trasladoa Markelek eskatuko zuela. Elkarrekin egoteko, noski, etxetik ahal bezain gertu.

Besarkada handi bat biei nire galaxia honetatik. Baita gaurko gaua aita, ama, senar, emazte, neskalagun, mutil-lagun, seme, alaba, ahizpa, anai, arreba, amona, aitona, iloba, biloba, osaba, izeba, lehengusu, lehengusina eta lagun gabe igaro beharko duten beste guztiei ere.

PD: Bideoa grabatu dut, laster igoko dut euskalTubera eta hemen txertatuko dut.

Elektrodo eramangarriak


Garai batean linternak, irratiak, erlojuak, kalkulagailuak eta iparrorratzak ziren aparailu eramangarri ohikoenak. Eta eramangarri guztietan nagusia, Euskal Herrian hain hedatua dagoen motxila.

Egun, ordea, guztia bilakatu da mugikor geure gizarte honetan, geldi egoteak beldurra emango baligu legez. Leku berberean bost minutu baino gehiago egotea bizi nahiaren aurkakoa balitz bezala. Zerbait egin ezean, mugitu ezean, debora alperrik igaroko den beldur.

Janariak ere eramangarri behar du maiz, lantokian jan nahi badugu behintzat. Horretarako dauzkagu plastikozko tuperware eramangarriak. Telefonoa sakelean sartu eta batetik bestera eramateko ohitura ere geureganatu dugu. Eramangarriak ei diren ordenagailuak etxeko idazmahaian dauzkagu kieto, eta noizean behinka sorbaldatik zintzilikatu eta eramaten ditugu soinean, metatu duten hautsa astintzeko edo. Jakina, eramangarriak dira-eta.

Jendeak, lehen, asteburuetako futbol partidak entzuten zituen kalean, beste gauza askoren artean, irratia belarrira itsatsita. Eta gurasoekin mendi buelta egitekotan, otordua fianbreran eramaten genuen. Baina latoizko edukiontzietan gordetako freskagarriek, GPSekin, Mp3ekin, agenda elektronikoekin eta pendrive-ekin egiten dute ezkonbizitza orain.

Orain gutxi, Vancouver-en (Kanada), Poliziak «taser» pistolarekin eraso zion etorkin bati: Hil egin zen. Frederick County izeneko eskualdean, AEBetan, 20 urteko beste lagun bat hil zen irailean, Sheriffaren agindupeko poliziakide batek «taser» pistola batekin eraso ostean. 15 urteko mutiko autista batek hitzordua zuen medikuarekin Kalifornian, baina ez zen agertu. Poliziak, argindar deskargak eragiten dituen pistola horietako bate erabiliz harrapatu zuen. Floridako Unibertsitatko ikasle batek John Kerry senatariari galdera «ezegokia» egin, eta Poliziak «taser»ak erabiliz atera zuen entzungelatik. Utah: Trafiko isun bat ordaindu nahi ez izateagatik ere, «taserkada» galanta. Eta, Los Angelesen, liburutegira txartel gabe sartu nahi izateagatik, deskarga

Guztia eramangarri… baita elektrodoak ere.