Ekainaren 5a da jada. Goizaldeko, edo gaualdeko, 00:23. Esan daiteke, nahiz eta egindako nabigazioan horrelakorik ez gertatu, geure bidaiaren Ekuadorra dagoeneko igaro dugula. Asko eta asko dira kontatu nahi nituzkeen bizipenak. Aste bete belaontzi batean igarotzea, eta gainera Greziako irla ezberdinak bisitatuz egitea, ez baita gauerdiko ahuntzaren eztula. Beraz, abenturarik latzenak, edo kontagarrienak, idazten saiatuko naiz hemen, Asus eeePC honen bateriak (bi orduko autonomia) uzten didan arte.
Uste dut aurreko sarreran ez nuela kontatu. Baina Atenasera iritsi eta berehala hasi zitzaizkigun zailtasunak, geure maletak Madrilen geratu baitziren eta berreskuratzeko nahiko lan izan baikenuen. Lehenengo gaua itsasontzian pasa genuen. Hurrengo egunean goiz itsasoratzekoak ginen. Baina ekipajea berreskuratu artean, ezin. Beraz, gaualdean iritsi, eta ganbarotera lotara joan baino lehen zerbeza (edo gintonic) batzuk edateko beta izan genuen. Planning-a aldarazi ziguten eta, zer erremedio
Igandean, egun osoan barkua probatu, makinaria eta aparailu guztiak pronto jarri eta ezer egin gutxi izan genuen. Guztia behar bezala zegoen, baina, oraindik, maletak faltan. Igande arratsaldera arte ez zizkiguten bidali Amphiliki belaontzira. Eta jaso bezain pronto altsa genituen belak eta egin genion aurre itasoari.
Lehenengo helmuga Poros izan zen. Esan behar dut, hemen dagoen belaontzi turismorako nahiko prestakuntza eskasa dutela orain artean bisitatu ditugun portuek. Kontuan izan, itsasontzi batean argindarra eta ura amaitu egiten direla, eta komenigarria dela guztia akitu baino lehen gauero gauero depositoak eta bateriak betetzea. Baina, leku batzuetan, no way. Hala ere, zailtasun horiek ematen diote bidaia bati abentura kutsua. Eta abenturarik izan dugunez, horiek labur xamar kontatuko ditut hemen.
Inpresio bat helaraziko dizuet: Beleroetako jendea nahiko harroa iruditu zait (ez denak, baia batzuk bai), eta porturatzeko tokia bilatzeko nahiko lan izan ohi dugu. Britainiarrak, adibidez, elkarren lagun izango balira bezala aritzen dira, elkar ezagutu ez arren. Bandera batek duen indarra harrigarria da batzuetan. Euskaldunik ez hemen, ordea. Suitzarrak, germaniarrak, ingelesak, australiarrak, Zelaanda Berrikoak… Eta espainolak gutxi, zorionez edo. Bandera espainol bat jarri ziguten belaontzia alokatzen duen enpresak, eta azkar asko kendu genuen, nahiz eta itsasoko legediak behartu egiten zaituen popa aldean “zeure herriko” bandera eramatera eta eskuineko obenkean nabigatzen ari zaren herrikoa.
Sinetezina badirudi ere, hondakin arkeologiko oso gutxi bisitatu dugu. Nabigazioan ibiltzen zarenean, nabigazioa da garrantzitsuena, eta nabigatzeko bizi zara. Hemen, turismo denboraldia oraindik hasi ez bada ere, garaiz xamar iritsi behar duzu portuetara barkua lotzeko tokirik aurkitu nahi bauduzu. Eta Ydrara nahiko berandu iritsi ginenez, geure aurrikuspen txarrenak bete ziren. Portuan itsasontzia lotzeko tokirik ez, eta lo egiteko toki alternatibo bat bilatu beste erremediorik ez zitzaigun geratu. Kaia nagusitik gertu aingura botatzeko moduko toki bat bazegoen, eta hara bertaratu ginen. Hasiera batean, nahiko erraza zirudien. Aingura bota, popako bi sokak lurrera jaurti eta itsasontzia lotu ondoren Zodiac txikia ureratu eta afaltzera joan ginen inguru horretan zegoen jatetxe idiliko batera.
Ederki afaldu eta belaontzira arraunean bueltan ginela ohartu ginen ordurako haizea indartu egin zela eta, antza, itsasontzia ez zegoela behar bezain seguru. Berriz ere Zodiacean sartu, eta arraunean, sokak teinkatu eta aingura indartzeari ekin genion. Baina haizeak gero eta indar gehiagorekin jotzen zuen eta ez zirudien lasai lo egiteko gaua izango zenik.
Itsasontziak hainbat tramankulu ditu, besteak beste, GPS bidez lan egiten duen plotter bat. Eta aparailu horrek alarma bat ere badu, itsasontzia hainbat metro mugitzen bada deiadarka has dadin. Esan eta egin. Bada ezpada ere, itsasontziaren kanpoaldean geratu nintzen ni, izarrei begira eta MP3 irakurgailuarekin (besteak beste, Kerobia bidailagun). Guztia ondo zegoela ikusita, eta lokartzen hasi nintzenean, erabaki nuen ganbarotera lotara joatea.
Handik ordubetera alarmak asaldatu gintuen. Lema eta kilak bi metro inguru izango dituzte, eta hondoa joz gero, kaltea izugarria izan daiteke. Esnatu eta korrika azalera irten ginenean ohartu ginen harkaitzak jotzear ginela. Beraz, ilunpetan, aingura jaso, motorra piztu eta maniobratzeari ekin genion. Baina urduritasunak hartu gintuen eta mementuako larritasunak ez zigun utzi behar bezala jokatzen. Zaila da une horretan sentitzen dena azaltzen. Baina jakin ezazue hondoa jo ezkero itsasontzia arraz izorratu daitekeela eta, beraz, horrelakorik gertatzerik ezin genuela utzi. Aitak hartu zuen lema, motorrari eragin eta aurrera, baina abaorrean arrantzontzi bat genuen eta, halako batean, itsasontziaren bainera gaiean (halaxe esaten zaio kabinaren atzean, kanpoan, egoteko tokiari) dagoen estalkiaren metalezko estrukturarekin jo genion, gogor, tupust. Gaitzerdi, arrantzontziaren kaskoa altuagoa baitzen eta zorionez beste ezerk ez baitzuen haren aurka talka egin. Ordaindutako fidantzaren zati bat eramango digute, ziur, baina ez gehiegi, espero…
Azkenean alde batera utzi genituen oztopoak. Eta orduan iritsi zen zerbait egiteko erabakitzeko tenorea. Bi aukera: gauez, ilunpetan, beste portu batera ekin (goizaldeko seietan iritsiko ginen, eguna argitzearekin batera. Beraz, porturatzeko arazorik ez) edo badia hartan bertan berriz ere aingura bota. Bigarren aukera hautatu genuen, baina ez zen lasai lo egiteko betarik izan. Haizea apaldu zen apur bat, eta azkenean, goizaldean, abiatu ginen Spetsaira.
Spetsai irla ikusgarria da. Guztia da ikusgarria hemen. Eta ez da edaten ari naizen Mythos garagardoaren ondorio. Benetan polita da hau guztia. Esaterako, bisitatu ditugun eliza ortodoxoetan darabilten ikonografia. Nire bizitzan aldi bakanetako batean joan naiz berriz mezetara, hemengo liturgia zelakoa den ezagutzeko. Egia esan, beste elizatan bezala, nahiko tetrikoa iruditu zait. Ez naiz argazkia ateratzera ausartu.
Esandakoa, Spetsaira iritsi eta zorte handia izan genuen. Itsasontzia geldi dagoela lo egoteko moduko tokia topatu baikenuen, lan gehiegi egin gabe. Gu iritsi eta berehala beste belaontzi batek alde egin baitzuen. Dena ondo, beraz. Baina gaur goizean, Spetsaitik berriz ere Poros-era (portzierto, arraia oso goxoa jan daiteke hemen, leku batzuetan oso garesti, besteetan oso merke) irteteari ekin diogunean, beranduago iritsitako barku baten aingura gurearekin kateatu dela konturatu gara. Eta nahiko lan izan dugu biak askatzeko. Uretara salto egin behar izan dut nik (gazteena nahiz eta lan zikina niri tokatzen zait; gustora egiten dut gainera), aletak eta betaurrekokoak jantzita. Ferminek (tipo altua eta indartsua) heldu dio azkenik eskuarekin, kareletik, eta askatu ditu biak. Baina zauri txiki bat ere egin du. Eta, azkenean, ekin ahal izan diogu hurrengo etapari, Porosera bidean. Bertan gaude orain. Ederki afaldu ondoren, lotara joateko garaia iritsi da. Nekea, egunez egun, metatzen doa. Eta ohea ere, egunez egun, beharrezkoagoa egiten zait. Esan behar dut, arraia ez ezik, etxeko ardo zuria ere edateko modukoa dela. Kiloka neurtzen dute hemen. Eta kilo batzuk edan ditugu jada. Arraiei dagokionez, sardinak, bokartak, muxarrak, buztanbeltzak, barbarinak, bisiguak, krabarrokak… behatzak miazatzeko modukoak guztiak.
Bihar beste etapa bat daukagu aurretik. Eta niri orain lotara joateko ordua iritsi zait. Porosen, zorionez, Municipalityk debaldeko WiFI sarea du. Eta eskerrak. Ez dakit bihar zein irla zapalduko dugun. Baina ea bertan ere Udaletxeak hari gabeko interneterako sarbiderik baduen. Egonez gero, saiatuko naiz gauza gehiago kontatzen. Eta barkaidazue nire literatura ez delako aurki daitekeen finena. Barka ortografia eta sintaxi akatsak ere, guztia korrika eta presaka egitea tokatzen baitzait.
Egun gutxi geratzen dira jada. Astebete, neketsua izanda ere, motza gertazten da lanean ordez oporretan zaudenean. Zikladetako irlaren batetik edo, idazten saituko naiz bihar. Ordura arte, beraz, ea itsasoa eta haizea lagun ditugun.
Behingoagatik, Gutenberg Galaxia bloga benetako bitakora bilakatu nahi dut astebetez. Bidaia koadernoa. Astebete inguru egingo baitut Greziako uretan, belaontzi batean, irlaz-irla.
Ekainaren 31n irten gara Hondarribiko aireportutik. Eguraldia ez dugu lagun izan, eta hegaldia atzeratu zaigu. Euria barra-barra. Euskal Herritik Madrila aurrikusitakoa baino ia hiru ordu beranduago abiatu gara, eta horrek Atenaserako hegaldia ere atzeratzera behartu gaitu.
Lerro hauek idazterako orduan hegazkinean naiz, nork daki Mundu honetako zein lur edo ur eremuren gainean (oraintxe bota du komandanteak Italia gainean gaudela). Asus eeePC ponpoxoa izango dut bidaia lagun. Tira, makinak ez ezik hezur eta haragizko beste lagun batzuk ere izango dira nirekin: nire aita Alberto (kapitaina), Fermin eta Joxe (patroiak). Eta oraindik izena oroitaraztea lortzen ez dudan itsasontzia, jakina.
Esan daiteke hiruak itsas otsoak direla. Mediterraneoan hainbat aldiz nabigatutakoak, Mantxako kanala hamaika bider gurutzatutakoak, baita iberiar penintsulari itzulia egindakoak ere, Costa da Morteko ekaitz eta guzti. Akaso egin duten balentriarik handiena Atlantikoa gurutzatzea izango da, Kanariar Irletatik Martinikaraino. Beti haizearen laguntzaz, beti belaontzia gobernatzen. Motorra ukitu ere egin gabe, lurrik ikusi gabe, hogei egunez ozeanoaren erdian.
Oraingoan Grezia aukeratu dute, eta ni -gazteleraz esaten den bezala- grumetetzat hartu naute. Apur bat zahartuta omen daude eta portuetara ailegatutakoan itsasontzia behar bezala lotzeko soka eskuetan duela moilara salto eginen duen mutila behar omen dute. Eta nire burua aurkeztu dut, bolondres Tira, esango dut, txikitatik ohitu nauela aitak itsasora, eta betidanik nabigatu izan dudala belaontzietan, txiki nahiz handi. Baina orain artean egindako trabesiarik handiena Getariatik Xixonera eraman ninduena izan da eta, beraz, honakoa abentura bat bezala aurkezten zait.
Gaur gara Atenasera iristekoak, 22:30ak aldera (Grezian, GMT+3, udako ordutegian). Eta hiriburutik, Akropolia atzean utzita, Kalamakis portura gerturatuko gara. Berandu, eguraldiari (edo Iberiari) esker… baina iritsiko garelakoan nago. Suerte apur batekin zerbait afaldu, eta itsasontzian lehenengo gaua igarotzeko. Ontziolatik 2008. urtean atera berri den 12 metro inguruko belaontzitzarra…
Kalamakiseko portutik irten eta zazpi egunez itsasoratuko gara, uhartez-uharte, esan bezala. Eguraldia eta, batez ere, haizearen arabera, ibilbide bat edo beste hautatuko beharko dugu, baina, printzipioz, aitak egin duen planningean hainbat irla bisitatzea da helburua.
Ordenagailua ez ezik, argazki kamera digitala ere daramat soinean eta nire asmoa egunez egun Gutenberg Galaxian bidaiaren berri ematea da, baita euskalTubera bideoak eta Flickr-era irudiak igotzea ere. Bien bitartean, Tagzanian ibilbidea trazatzen saiatuko naiz, gutxi gora behera. Hori, baina, bidean (edo portuetan) topatzen ditudan WiFi sarbideek baldintzatuko duten zerbait da. WiFirik gabe nekez sareratu ahal izango baititut nire irudi, bideo eta bizipenak.
Hari gabeko hurrengo sarbidera arte, beraz.
PD1: Uste baino gehiago kostatzen ari zait WiFi sarbideak bilatzea Grezian. Belaontzi batean bidaiatzen ari naizela kontuan izanda, oraindik eta zailagoa. Sarrera hau argitaratzeko orduan dagoeneko hiru irla bisitatu ditugu: Poros, Egina, Spetsai eta Ydra. Maiatzaren 31n, gaualdean, iritsi baikinen Atenasera. Espero dut aurrerantzean maiztasun handiagoarekin idatzi ahal izatea. Baina interneterako sarbideek mugatuko dute nire nahia.
PD2: Bdaiaren berri emateko, askoz ere errazagoa zait bideoak eta irudiak sareratzea. Eta askoz ere ikusgarriagoak ere badira, jakina. Irudiak hemen aurkitu ahal izango dituzue eta bideoak hemen.
Zabaldu.com gunean irakurri nuen atzo. G8 osatzen duten munduko zortzi estatu boteretsuenak isilpeko hitzarmena sinatzekotan omen dira. Akordio horren bitartez, aurrerantzean, aduanako funtzionarioek ordenagailu eramangarriak, musika irakurgailuak, edukiontzi digitalak, CD eta DVDak… atzeman eta miatu ahalko dituzte, «egile eskubideen legedia betearazteko». AEBak, Kanada eta Europako hainbat estatu omen daude sinatzaileen artean.
G8 delakoak datorren uztailean Tokion egingo duen bilkuran aztertuko ei du hitzarmena. «Aduanako funtzionarioak copyrightaren polizia bilakatzea ahalbidetuko duen nazioarteko araudia indarrean jartzea» omen da helburua, “Ottawa Citizen” eta “National Post” egunkariek zabaldutakoaren arabera.
Nire iruzkinak irakurtzen dituzuenok –zutabe (blog) hau inork irakurtzen badu– jakingo duzue maiz izan dudala hemen mintzagai George Orwell idazlearen “1984”, anaia nagusiaren kontzeptua ederki islatzen duen eleberria. Azkenaldian baina, anaia handi hori gu geu ginela pentsatuta nengoen. Alegia, estatuek, poliziak eta boterearen inguruan mugitzen direnek ez dutela zelatan ibili beharrik, hiritarrak berak jartzen dituelako bere datuak zelatariaren eskura… askotan jakin ere egin gabe.
Garai batean hain sonatua izan zen Echeloni buruz ere –modaz pasata edo– ez dugu kasik inon irakurgairik aurkitzen egun. Alegia, beren kontrola sotilagoa bilakatu zela sinistuta nengoen, zelatatuak zelatatzen dutela ez susmatzeko modukoa. Tira, egia esan, espioitza, espioitza izango bada, isilpean egin beharreko zerbait da beti. Beti sotila, ustez, beraz. Oraingoan, baina, copyrightaren aldekoen zutoihala ukabilekin estutu eta inongo lotsarik gabe geure ordenagailu, pendrive, musika irakurgailu, CD, DVD eta abarretan kuxkuxean aritu ahal izango dira poliziak. Ustez, egile eskubideak urratzen dituzten fitxategiak bilatzeko baina, bien bitartean, beste eduki batzuk ere miatu ahal izango dituzte.
Eta zelataritzaz ari garela, ezin ahantzi berriki Gasteizko Aiztogile kalean hainbat herritarrei esker agerian geratu den zelatatze sistema. Orwellena, aspaldion, ez baita zientzia-fikzioa, errealitate gordina baizik.
A astronomoak azken 50 urteotan gure Galaxian bila ari izan diren objektu baten aurkikuntza ezagutaraziko duela iragarri du bere webgunean Amerikako Estatu Batuetako NASA espazio agentziak. Bihar emango du jakitera berebiziko garrantzia omen duen aurkikundearen mamia.
Antza, Chandra izeneko X izpien bidezko behatokian nahiz Lurretik egindako azterketetan jasotako datuak bateratuz topatu dute oraingoz ezezaguna den objektu misteriotsu hori. Eta xehetasun gehiago eman ez dutenez, espekulazioak aurre hartu dio berriz ere informazioari, horrelakoetan gertatu ohi den bezala.
Microsiervos izeneko blog komunitarioan hipotesi asko eta asko bota dituzte honezkero. Ez da harritzekoa NASA gisako erakunde batek horrelako iragarpen misteriotsua egin ostean barnean daramagun alegiazko zientzia idazlearen sena piztea.
Inork esan duenez, baliteke astronomoek gure Galaxiaren erdian dagoen zulo beltz bat aurkitu izana. Edo, akaso, supernova baten zuzeneko eztanda grabatu dute. Bestela, izan daiteke Lurraren ezaugarri berdintsuak dituen planeta bat edo, agian, Galaxia osoa irensten ari den zulo beltz erraldoi bat. «Zizare zuloa» aipatu dute zenbaitek eta X Planeta izan daitekeela bota dute beste hainbestek. Edo beti Eguzkiak estalita «bizi» den Lur paralelo baten gisako planeta? Ausartenek «ontzi extralurtarra» datekeela zabaldu dute, erdi txantxetan edo. Izan ere, beste batzuek Lurraren ezaugarri berberak ez ezik, bizitza ere baduen planeta izan daitekeela esan baitute, serio antzean. Gure planetaren inguruan biraka dabilen bigarren «satelite iluna» kausitu dutela esan duenik ere badago edo, apika, «materia iluna» edo «Eguzkiaren izar bikia».
Jakin nahi duenak bihar arte itxoin beharko du, ordea, Interneten sareratutako bideo fitxategi baten bitartez aurkikuntzaren irudiak zabalduko dituela jakinarazi baitu North American Space Agency-k.
Orotarikoak dira teoria, hipotesi eta burutapenak. Baina guztien artean bat hautatuko nuke nik: gure planetan bizitza adimendunik esistitzen dela deskubritu ote dute?
Euneraketa: Ezagutzen den supernoba gazteena da topatu dutena.
Euskal Herriak bizi duen gatazka politikoaren erakuslerik gordinenak azaleratu dira berriz ere azken hilabeteotan. Eta arazoaren isla diren gertakari horiei guztiei erantzun die euskal gizarteak, baita sarean ere. Zutabe honetan aktualitateak Interneten eragiten dituen erreakzioak jorratzeko joera dut maiz. Gaur ere saiatuko naiz, bada, aferaren muinari ahalik eta zintzotasun eta urruntasun handienaz heltzen, sentipenei dagokienean behintzat. Sarea, nolabait, gizartean gertatu eta hausnartzen denaren lagina izan daitekeela uste baitut.
Berriki, gatazkaren adierazpen bortitz gehienek jaso dute Interneten erantzuna, maila handiago edo txikiagoan. 2007 urte amaieran Batasunako ordezkariak atxilotu zituztenean freebatasuna izeneko kanpaina abiatu zuten zenbait blogarik. Eta, orain gutxi, notimeforlove lelopean erantzun dute beste hainbat webgune eta pertsonek ilegalizazio, atxiloketa eta tortura salaketen aurrean. “Egunkaria“ren itxieraren urteurrenean, Egunkaria libre! zabaldu zen blogosferan. Eta, egunotan, Isaias Carrasco hil duen atentatuaren inguruan eztabaida handia piztu da. Zenbaitek Do not save me, thanks oihukatu dute ETAren ekintza arbuiatzeko.
Lehenago ere azpimarratu izan dut gatazkaren ondorioek sortzen didaten kezka eta nekea. Aztoratu egiten nau gurasoak gatazka konponduta -edo bidean- ikusi gabe desagertu daitezkeela pentsatze hutsak. Aiton-amona gehienak, dagoeneko, hori ikusi gabe joan baitzaizkit. Eta are gehiago gu guztion semealabek gatazka pairatu beharko dutela irudikatzeak. Horregatik uste dut, salaketa kanpaina bakanen gainetik, denok ekin beharko geniokela inoiz baino tinkoago, eta trinkoago, gatazkaren irtenbide politikoaren bila. Ideien gainetik, gatazkak eragiten dituen ondorio guztien aurrean erantzun bateratua ematea ezinbestekoa iruditzen zait. Eta, hori, konponbidea bezalaxe, gutxieneko oinarrizko akordio baten bidetik soilik etor daitekeela uste dut.
Hitz lauz: 1-Amai daitezela alde baten zein bestearen erasoak, eta eser daitezela berriz mahai baten inguruan. 2-Euskal gizarteko eragile guztiek, eta jendarteak berak, adostu eta zerrenda ditzatela gauzatu ahal izango diren aukera politiko erreal guztiak, erabakiko den marko politiko berria (ala zaharra) errespetatuko duen behin behineko taula margotzen hasteko.
Ba al dago horretarako borondaterik?
PS: GARA egunkariko kontrazalean gaur argitaratua.
Eneko ere euskocaraqueñoa da. Laguna, bere gurasoak nireen lagunak diren bezala. Venezuelan elkar ezagututakoak.
Artista hutsa, ezagutzeko modukoa. Garai batean “Egin“en orrialdeetan baliatzen zuen bere arkatza. Eta esango nuke, ordutik, denbora askoan, egunkarietako zintei baino arreta gehiago jarri izan diela mihise gaineko bere artelanei.
Nik ezagutzen dudan bere lehenengo marrazkia, eta ezagutu nuen lehenengoa, nire aitaren sorbaldtik gorako soslaia da, itzal bat. Gurasoen etxean dago memoria dudanetik zintzilik. Eta “Time“ren “Man of the year” (orduan ez zen person) ezagunaren azala irudikatzen duen ispilu batean dago jarrita. Izugarri ona. Ez omen zituen 15 urte marrazkia egin zuenean. Ezaguna egiten zaizue ideia?
Egun Madrilgo “20minutos” egunkari ezagunean ari da eta, bere blogean dauden erantzunei erreparatuta, ez dirudi orain ere egiten dituen zintek irakurlea indiferente uzten dutenik. Are gutxiago dagoen tokian. Mariano Ferrer edo Javier Ortiz garai batean “El Mundo“n bezala… baina marrazkilariaren azalean? Iritzia azaltzeko beste modu bat, azken finean.
Zintak ez ezik, flash animazioak ere egiten ari da azken aldian, eta ikusteko modukoak dira, benetan.
euskalTuberen berri izan zuenean animazioak bertan sareratzeko aukera luzatu zidan. Eta kanal berezi bat sortzea erabaki genuen. Hemendik aurrera, bere blogean ez ezik, euskalTuben ere izango dituzue ikusgai “Semueve” izeneko kanalean.
Gaur bost urte beteko dira “Euskaldunon Egunkaria” inolako justifikaziorik itxi zutenetik.
Egun hartan Martin Ugalden izan nintzen, eta bost urte igaro dira dagoeneko. Orduan (blogik ez oraindik) Sustatun utzi nuen mementuko nire sentsazioa.
Erratu ere egin nintzen, Garzonkeriekin ohituta edo, hari egotzi bainion hasieran astakeria hura, Del Olmori beharrean.
Gaur ez dut bertan egoterik izango, baina orduan egin bezala, interneten ere blog honen bidez adierazi nahi diet nire babes osoa “Euskaldunon Egunkaria”ko langileei.
Zoritxarrez, atzera begiratutakoan ohartzen naiz gauzak ez direla gehiegi aldatu.
Bide batez, agintari espainolek Euskal Herrian itxi dituzten beste hedabide guztiei ere adierazi nahi nieke nire elkartasuna. Eta, ez ahaztu, baita mehatxupean daudenei ere.
