rssgaur8 logotipoa

Lehorte santua

Badirudi amaitu dela lehortea Euskal Herrian. Aste Santuarekin batera iritsi dira euri zaparradak eta elurra. Aspaldiko partez, geure larreak busti dira bizitzaren oinarrizko likidoarekin. Ur edo euri eskasia amaitu da, baina beste gisa bateko idorteak harraparu gaitu. Idorte informatiboak.

Bederen, hori da urtero-urtero, batez ere kultur informazioaren alorrean, egun santuak ei diren hauek dirauten bitartean izan ohi dudan sentipena. Oso prentsa ohar gutxi, prentsaurreko deialdiak are urriago, Interneteko euskarazko hedabide alternatibo gehienak geldi (baita 2.0 deritzen horiek ere), eta albiste agentzia ofizialetan ere aipatzeko askorik ez.

Prentsa objektibotasuna eta independentzia ez dira existitzen. Deontologia bai, baina inpartzialtasunik ez. Kazetari ororen begirada dago bere izaera eta izate hutsagatik baldintzatuta, behinik-behin. Albisteak hautatzeko unetik hasi eta idazteko mementuraino. Eta kontrakoa defendatzen duenak ez du kazetaritza ezagutzen, edo ez du ikusi nahi. Baina hedabide eta kazetari bakoitzaren giza kondizioak ez ezik, beste gauza batzuek ere baldintzatzen dute egunerokotasuna.

Esango nuke urte osoan zehar hedabide guztien interesa bereganatu duten gertakariak ez direla egun santu hauetan apaldu. Baina hedabideetako jendearen erdia baino gehiago oporretan dago, orrialde kopurua ere txikitu egin behar da… eta inork esango luke egunotan mundua ere gelditu egin dela, lasaitu zaigula geure planeta aztoratu hau.

Aste bete lehenago inork erreparatuko ez zion albistea, bat-batean, orri beteko informazioa bilakatzen da. Ez baitago besterik. Jakina, albiste bat edo beste hautatzerakoan, iritsi diren beste informazioek ere baldintzatzen baitute erabaki hori. “Garrantzitsuago” omen diren albisteekin lehiatu behar ez direnean, bestela argitaratuko ez liratekeen informazioak zabaltzen dira . Hildako zinegileak, idazleak, margolariak… ere ugaldu egiten direla dirudi, mundu osoan.

Ez naiz santu zalea, bat ere. Nik ere eskertu dut lehorte labur hau, ordea. Gurpila ez da gelditu, baina abiadura moteldu du. Eta apur bat lasaiago egoteko aukera eman dit. Horrelakoa da bizitza. C’est la vie.

PD: Aste Santuan lanean edo erdi gaixo egon naiz. Orain, oporrak tokatzen zaizkit. Aste bete ;)

Gomendio bat:

Garai batean bezala erromatarren filmak ikusteaz aspertu bazarete, hona hemen arkera ezberdin baina interesgarri bat.

Cloverfield” da, fantasiazko pelikula katastrofiko estatubatuar bat. Espainolez “Monstruoso” deitu diote. Aurrekoan ikusi eta dezente harritu ninduen, batez ere beldurra eta kaosa adierazteko darabilen trataera zinematografikoarengatik.

Fantasiazko filma da, baina izua deskribatzerako orduan teknika hiperrealista darabil. Batzuetan Dogma 95 dirudi, baina jakina ez dela, besteak beste efektu berezi ugari baititu. Baina kamera sorbalda gainean eramate horrek kutsu hori ematen dio. Nahasketa berezia, beraz, eta nire ustez nahiko eragingarria, nahiz eta hasieran apur bat kosta zitzaidan kontakizunari heltzea.

Hezur eta haragizko Homer Simpson

Benetako homer

Hona hemen Meneame.net-en topatu dudan irudia. Pixeloo blogekoa da.

Homer Simpson
animazio pertsonaia ezaguna ageri da. Hezur eta haragizkoa!

Photoshopetik pasa ostean, hori bai.

Hitzik ez…

Freaks

Gaztelaniazko telebista kate batean ikusi dut asteburu honetan “Zuk balio duzu!” edo antzerako izenburua duen saio bat. Bertan, jakingo duzuenez, talentu berriak atzematen saiatzen dira jendaurrean egiten dituzten casting modukoen bitartez. Europako beste telebista kate batzuetan arrakasta itzela izan du formula honek eta, badakizue, dena da inportagarri egun, baita zaborra ere.

Orotarikoak ikus daitzeke hor. Dantzariak, abeslariak, kirolariak, umorezko antzezlanak… eta, tarteka marteka, saio horretan ustez bilatzen dituzten pertsona bertutetsuekin zer ikusirik ez dutenak ere. Alegia, aldez aurretik lehiaketatik at dauden lehiakideak. Duda sortu zait. Benetako pertsonaiak dira? Edo aktore lanetan dihardute? Nola edo hala, saioa egiten dutenek nahita hautatzen dituzte.

Abesteko edo dantzatzeko gaitasunik ez duten horiez ari naiz. Alegia, taula gainera irten eta berehala ustezko epaimahaikideek barrezka erantzuten dieten horiei buruz. Gidoilariek badakite jendeari barre egiteak audientzia ekar dezakeela. Hots, azpikeriaz hautatzen dituzte, espektakulua errentagarri egiteko beharrezko zaizkielako, hurrengo fasera sekula iragango ez direla aldez aurretik jakin badakiten arren.

“A ze frikia!”, esango du ikusentzule askok horietako bat ikusten duenean. Eta, epaimahaiak bezala, trufa egingo dio. “Nola izan dezake aurkezteko kuraia?” galdetuko diogu alboan eserita duenari. Eta, jendearen algarei esker hazita, hurrengo fasera pasako ez dela esango diote epaileek. Ez duela balio… Edo, akaso, bai, umiliazioa luzatu eta audientziari eusteko, pertsonaia horrek umiliatua izateko berezko sena edo duela erabakitzen badute.

Unibertsitatean ikusi nuen pelikula klasiko bat datorkit gogora. “Freaks” zuen izena, eta gaztelaniaz “Munstroen geltokia” bezala itzuli zuten (Tod Browning, 1932). Zirko bateko langileak ditu protagonista. Bertan, pertsona elbarri eta desitxuratuak dira ikusle gehien erakartzen dituzten artistak. Cleopatra trapezista ederrak eta Herkules indartsuak herentzia potoloa lapurtu nahi izango diote horietako bati. Baina freakyak konturatu egingo dira, eta larrutik ordainaraziko diete. Taldekide bat kaltetuz gero, guztiak sentitzen baitira kaltetu.

PS: Hori izango al da Eurovisioni gertatu zaiona?


Konponbidea

Euskal Herriak bizi duen gatazka politikoaren erakuslerik gordinenak azaleratu dira berriz ere azken hilabeteotan. Eta arazoaren isla diren gertakari horiei guztiei erantzun die euskal gizarteak, baita sarean ere. Zutabe honetan aktualitateak Interneten eragiten dituen erreakzioak jorratzeko joera dut maiz. Gaur ere saiatuko naiz, bada, aferaren muinari ahalik eta zintzotasun eta urruntasun handienaz heltzen, sentipenei dagokienean behintzat. Sarea, nolabait, gizartean gertatu eta hausnartzen denaren lagina izan daitekeela uste baitut.

Berriki, gatazkaren adierazpen bortitz gehienek jaso dute Interneten erantzuna, maila handiago edo txikiagoan. 2007 urte amaieran Batasunako ordezkariak atxilotu zituztenean freebatasuna izeneko kanpaina abiatu zuten zenbait blogarik. Eta, orain gutxi, notimeforlove lelopean erantzun dute beste hainbat webgune eta pertsonek ilegalizazio, atxiloketa eta tortura salaketen aurrean. “Egunkaria“ren itxieraren urteurrenean, Egunkaria libre! zabaldu zen blogosferan. Eta, egunotan, Isaias Carrasco hil duen atentatuaren inguruan eztabaida handia piztu da. Zenbaitek Do not save me, thanks oihukatu dute ETAren ekintza arbuiatzeko.

Lehenago ere azpimarratu izan dut gatazkaren ondorioek sortzen didaten kezka eta nekea. Aztoratu egiten nau gurasoak gatazka konponduta -edo bidean- ikusi gabe desagertu daitezkeela pentsatze hutsak. Aiton-amona gehienak, dagoeneko, hori ikusi gabe joan baitzaizkit. Eta are gehiago gu guztion semealabek gatazka pairatu beharko dutela irudikatzeak. Horregatik uste dut, salaketa kanpaina bakanen gainetik, denok ekin beharko geniokela inoiz baino tinkoago, eta trinkoago, gatazkaren irtenbide politikoaren bila. Ideien gainetik, gatazkak eragiten dituen ondorio guztien aurrean erantzun bateratua ematea ezinbestekoa iruditzen zait. Eta, hori, konponbidea bezalaxe, gutxieneko oinarrizko akordio baten bidetik soilik etor daitekeela uste dut.

Hitz lauz: 1-Amai daitezela alde baten zein bestearen erasoak, eta eser daitezela berriz mahai baten inguruan. 2-Euskal gizarteko eragile guztiek, eta jendarteak berak, adostu eta zerrenda ditzatela gauzatu ahal izango diren aukera politiko erreal guztiak, erabakiko den marko politiko berria (ala zaharra) errespetatuko duen behin behineko taula margotzen hasteko.

Ba al dago horretarako borondaterik?

PS:
GARA egunkariko kontrazalean gaur argitaratua.