Arkitektook dena antolatzeko mania bitxia dugu; kontrolpean izan nahi dugu gauza oro, akaso gure ogibidearen ondorio gisa. Ordena hori gizartera zabaltzen dugunean, ordea, kontraesanak topatzen ditugu: nola ordenatu bizitza, biztanleriaren desioak? Ordena gabeziak, arkitekturan eta hirigintzan, sekulako deskalabruei eman die bidea; Francoren garaitik datorkigun garapenkeria-sistema honen hastapenetan, erregulazio urbanistikorik kasik ez zegoen garaian, hirian kalitate oso eskaseko guneak eraiki zituzten: dentsitate handia, kale estuak, zerbitzu publikoen gabezia…
Bestalde, gehiegizko erregelamenduak ere hiri-eredu aldrebesa, eta gerora ikusi den bezala, anti-jasangarria sortzen ditu: aurreko artikuluan hitz egin nizuen arkitektura «satanikoari» buruz, hots, funtzionalismoaren esanak hitzez hitz betetzen zituen hori: han jan, hemen lan, eta hor bizi. Eredu horrek garraio eta energia kostu handiak dakartza, eta hiri tradizionalaren itxura suntsitzen du.






Jay & Silent Bob, zentro komertzialeko arratoiak
